Feyenoorder Ron Vlaar echte overlever

(Door Dirk Mellema)

Mijn absolute favoriet tijdens het Europees Kampioenschap is Ron Vlaar. Natuurlijk een Feyenoorder, maar dat is niet de belangrijkste reden. Vlaar is een overlever en de verpersoonlijking van het nieuwe Feyenoord en zonder twijfel de nieuwe Jaap Stam van Oranje. En vooral een eerlijke gast.


Vlaar was bij Feyenoord de gebeten hond toen hij namens de spelersgroep zijn verantwoordelijkheid nam en bij het bestuur de wankele positie van trainer Mario Been aankaartte. Been was populair op zuid. Knap na zo veel nederlagen, ik trapte er ook in.


Dal

Vlaar, die ook privé door een dal ging, knokte zich terug en bevestigde dat hij de heuse leider is van het nieuwe Feyenoord. Wie hoor je nu nog over Mario Been? Niemand durft het hardop te zeggen, maar - achteraf - is iedereen blij dat het zo is gelopen. Met dank aan Vlaar.

De eerste keer dat hij bij het Nederlands Elftal meetrainde was hij de houten klaas op het veld. Typisch Vlaar, hij leerde ervan. Nu behoort hij tot de selectie op het EK en het verbaasde me niet dat bondscoach Van Marwijk hem opstelde.

Hij zal z’n plek nu wel aan Mathijssen moeten afstaan, maar hij speelde wel een degelijke wedstrijd tegen de Denen en is de verdediger die bij het volgende toernooi in de basis staat.


Genieten

Als Vlaar speelt dan geniet ik meer, ik zie de bevestiging dat je met de juiste mentaliteit minstens zo veel kan bereiken als met talent en op de lange termijn zeker meer. Gewoon doorgaan. Bij het volgende WK is hij de aanvoerder van de defensie en op lange termijn van het elftal. Hij heeft een eigenschap die Kuyt ook heeft. Op een hoger niveau past hij zich telkens weer aan. Gewoon door keihard te werken.



Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties