De laatste ronde van Ton Dunk Sr.

7990-de-laatste-ronde-van-ton-dunk-sr (Door Diago Houthoff)


“Helpers weg!.........De laatste ronde!” Zo klonk het donderdag 18 april bij boksschool van ‘t Hof aan de Slachthuiskade in Rotterdam Crooswijk. Een groot deel van boksminnend Rotterdam was uitgelopen om een laatste eer te bewijzen aan de zaterdag 13 april op 74 jarige leeftijd overleden Ton Dunk Sr.

De kopfoto is een uitsnede van het portret van Ton Dunk boven de ingang van Boksschool Van ’t Hoff. (Foto © Wim de Boek)

Ton Dunk werd geboren op 6 oktober 1944, vlak voor de Hongerwinter, in de Gouvernedwarsstraat in het hart van Rotterdam.


Daar, in de levendige volkswijk het Oude Westen groeide hij op.

‘Bokstempel’ Odeon was op een steenworp afstand en Rigardus Rijnhout alias de ‘Reus van Rotterdam’ was zijn buurjongen

Omdat Ton al op zestienjarige leeftijd, in het voetspoor van zijn opa en wel vijf ooms, is gaan varen, begon hij pas op zijn 27ste met boksen. Maar het was toen wel raak. Ton haalde zijn trainersdiploma en gaat les geven bij de legendarische Rotterdamse bokser Herman van ’t Hof, die als eerste Nederlander, in 1926, Europees kampioen boksen werd.

Nadat Herman kwam te overlijden en diens zoon Cor te kampen kreeg met gezondheidsproblemen, neemt Ton de boksschool over. Dat is in 1987, precies in een periode dat het boksen in het slop begint te raken. Desondanks lukt het hem om boksschool Van’t Hoff toonaangevend te maken. Later krijgt hij daarbij ook de steun van zoon Ton Dunk Jr. die eveneens een getalenteerd bokstrainer blijkt te zijn. Ton junior heeft op dit moment dan ook een flinke groep uitstekende boksers onder zijn hoede, welke nationaal en internationaal stevig aan de weg timmeren. Ton Sr. noemde het ‘zijn jongens. Een aantal van hen ligt goed op koers richting Tokio waar in 2020 de Olympische spelen worden gehouden. Meer dan jammer is het dan ook dat Ton Dunk Sr. de weg daarheen niet meer mag meemaken.

De begeleidende foto’s van Wim de Boek zijn gemaakt bij de uitvaart van Ton Dunk Sr.

Op de foto hierboven: Leden van de boksschool met brandende toortsen begeleiden Ton Dunk op zijn laatste reis naar Slachthuiskade 39. (Foto © Wim de Boek)

Op de foto hierboven: Portret van Ton Dunk boven de ingang van Boksschool Van ’t Hoff. (Foto © Wim de Boek)

Op de foto hierboven: Onder Ton Dunk’s vrienden ook drie maal Nederlands en Wereldkampioen Don Diego Poeder, in 1997 verkozen tot Rotterdam’s Sportman van het jaar. (Foto © Wim de Boek)

Op de foto hierboven: Veel boksminnende bezoekers, vrienden van Ton Dunk vervoegden zich aan de Slachthuiskade. (Foto © Wim de Boek)

Op de foto hierboven: Aankomst van de rouwstoet. (Foto © Wim de Boek)

Op de foto hierboven: De hal bij binnenkomst van Boksschool Van ‘t Hoff wordt gesierd met een grote foto van Ton Dunk versus Junior in 1981. De boksschool blijft met opvolger Ton Dunk Junior en zijn medewerkers in goede handen. (Foto © Wim de Boek)

Jan Tak :
Het gaat ineens snel in de bokswereld kort geleden afscheid genomen van mijn neef Andries Sloof, nu weer een oude vriend van de Kruiskade Ton Dunk, het rijtje wordt nog aangevuld met Joop van den Bos en Jan de Bruin.
Allemaal mannen uit de oude garde die lekker uit de voeten konden en die nimmer hun kwaliteit misbruikten.
Wordt er even stil van.

dinsdag 23 apr 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties