Voer voor hond en kat moet goed zijn!

7420-voer-voor-hond-en-kat-moet-goed-zijn

(door Zettie Leeuwenburgh)

Rotterdam - Eigenhandig ´knutselde´ drs. Isabel Koutzarov (48) een winkeltje in elkaar. ´t Klinkt zo simpel, maar er kwam toch heel wat voor kijken voordat het naar de zin van de bedrijfseconome was. Elf jaar had zij een goed betaalde baan bij Shell als financieel auditor vervuld, maar de van het leven bruisende jonge vrouw wilde ineens iets anders.

¨Wat wist ´k niet¨, vertelt zij lachend. ¨´k Huurde een anti-kraakpand op de Vlietlaan in Rotterdam-Kralingen, omdat ´k plotsklaps toch niets meer te doen had en smeet er twee grote vrieskisten in, waarin ik het voer voor mijn twee honden kon bewaren en een voorraad kon aanleggen voor andere honden. Daarna schroefde ´k wat houten kratjes in elkaar waar het droogvoer kon worden bewaard¨.


Dat was het officiele begin in 2014 van het winkeltje, dat nu de Dog-Cat-Company heet. ¨Terwijl ´k nog bij Shell werkte, was ´k al vanuit een tuinhuis druk bezig met de verkoop van hondenvoer. Als ´k klaar was met werken, ging ´k graag duiken of bergen beklimmen, tot dat het alles bij elkaar teveel werd. Het winkeltje vroeg meer aandacht en bovendien werd het te klein toen er ook een forse lading kattenvoer bij kwam.¨

In 2016 opende Isabel op de Oudedijk een nieuw winkeltje met het team enthousiaste medewerksters, dat inmiddels bestaat uit Lisa van den Berg, Ingrid Smolders, Ingrid Vermeulen, Ingrid Kampse en Debbi Disilva. Groot is het nog steeds niet: wie er voor het eerst binnenstapt, kijkt wat verbaasd om zich heen. Rechts staan de twee grote vrieskisten en verder staat het nu propvol met houten stellingen - ongetwijfeld weer zelf in elkaar ´geknutseld´. Daar is nu alles te vinden voor honden en katten. In een klein voorkamertje aan de linkerkant ligt een gigantische opslag met onder anderen kattengrit en er kunnen ook honden worden getrimd.

De dames die over het hekje hangen, zijn: Isabel, Lisa en 2 maal Ingrid.

¨Vorig jaar ben ´k met Ingrid Smolders in contact gekomen¨ vertelt Isabel. ¨Van haar heb ´k zelf ook nog veel geleerd over het hondenvoer, dat in supermarkten te koop is. Daar ontbreekt van alles aan, dat een gezonde, levenslustige hond nodig heeft. Een hond is een carnivoor en een kat is een hyper-carnivoor. Die horen geen kunstmatige toevoegingen in hun dagelijkse kost te krijgen. Ieder weldenkend mens zal het begrijpen: Geef een hond een vers bot, waarop het dier lang kan kluiven en je ziet ineens een dolgelukkige hond. Dat geldt ook voor poezen en katertjes. Aan een enkel stukje soepvlees hebben zij niet genoeg. Bij ons gaat er ook fijngemalen hart doorheen, een vleessoort waarin uitstekende voedingsstoffen zitten. Veel mensen kopen en malen het niet, omdat een stuk hart, zoals het in de supermarkten ligt, er eigenlijk een beetje viezig uitziet. Bovendien hebben zij het goede ´gereedschap´ niet in huis voor het grijpen liggen. Toch zitten de katten om die broodnodige voedingsstoffen te springen, letterlijk en figuurlijk.¨

Met een bloedserieus gezicht vervolgt Isabel: ¨Die leuke, felgekleurde bakjes in supermarkten zien er geweldig aantrekkelijk uit. Ze zijn in allerlei vormen en maten verkrijgbaar, zelfs in een ´hartjesvorm´, die mensen de indruk kunnen geven, dat zij prima voor hun huisdier zorgen. Niets is echter minder waar. Zij moeten om te beginnen goed lezen, wat er in zo´n leuk hartje aan voedingsstoffen zit. Dat zou best wel eens tegen kunnen vallen. Een tijger of leeuw in de dierentuin krijgt immers ook zijn dagelijkse verse hap.¨

Joep

Even zwijgt Isabel, dan vervolgt zij: ´We hadden nog niet zo lang geleden wat probleempjes met de stadswachten in de buurt. Die vonden het niet zo leuk, dat wij onze bestelwagen op de stoep neerzetten om in- en uitladen. Voor een korte tijd maar, hoor. Per slot wil je niemand met overlast opzadelen. De heren wisten echter niet dat wij vaak met duizenden kilo´s zware zakken moeten sjouwen. We kregen een forse reprimande en ´k dacht dat ´k ontplofte. De zijstraten hier vlakbij staan altijd al vol met geparkeerde auto´s. Daar is vrijwel nooit een parkeerplekje te vinden. We doen het wél als het kan, maar onze ruggen maken vaak ´bezwaar´. ¨

Dat voorval was de redactie van ´Rotterdam, Vandaag en Morgen´ niet ontgaan en het was één van de redenen om eens te gaan praten in het winkeltje van de ´Dog-Cat-Company´. Temeer omdat de stadswachten zelf aan de overkant van de Oudedijk op de stoep stonden geparkeerd.

Oeps...Grote grap: de heren hadden zelf ook geen vergunning om hun wagen op de stoep neer te zetten. Isabel kan er gelukkig weer om lachen en kan haar tijd beter gebruiken om plannen te maken.

Zij droomt ervan om uit te breiden en een tweede winkeltje in elkaar te ´knutselen´. Bijvoorbeeld ergens in het oude Noorden van Rotterdam. ¨Niets zou mooier zijn om daar een voorraadlocatie te kunnen beginnen. Dat is makkelijk voor onze klanten, die bijvoorbeeld ´s nachts pas ontdekken, dat zij geen eten voor hun hond of kat meer in huis hebben. ´t Komt regelmatig voor, dat we een ´noodoproep´ krijgen en ´s nachts moeten gaan bezorgen. In een beveiligde lokatie kunnen zij het dan zelf gaan halen.¨

Zelfgemaakte Hondenijsjes

Ook willen de dames meer aandacht kunnen besteden aan sociale dingen, zoals boekjes schrijven over ´eten van honden en katten´ naar aanleiding van vragen van klanten, en de actie ´Make a Wish´ voor kinderen. ¨Daar zit (nog) geen marketingsplan achter, we werken veel samen met dierenartsen, hondenverzorgers en - uitlaters. Ook zou er dan ruimte zijn voor de eerste opleiding in Rotterdam tot ´Orthomoleculair Voedingsdeskundige´, waar we lekker rustig thuis al mee zijn gestart.¨

¨Eén ding staat vast: het team wil bij elkaar blijven, anders gaat de lol er vanaf.¨ Even haalt Isabel adem en zegt dan: ´Nog een tip: we geven ook een workshop in het Kralingse bos. Daar groeien heel veel gezonde kruiden voor honden, zoals smeerwortel, weegbree, paardenbloem en madeliefjes.¨ Dan schiet Isabel weer in lach en zegt tot slot: ¨Eigenlijk is dit een ´gek´ winkeltje. We hebben dit voorjaar zelfs ijsjes gemaakt met cocosvet en kurkuma voor honden, die er gek op blijken te zijn.¨

Foto´s van Isabel Koutzarov

Zettie Leeuwenburgh :
Met Dank voor de nuttige informatie aan het Team van de Big Dog Cat Company!

donderdag 16 aug 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Liever Turks dan Paaps..

(Door Geert-Jan Laan)

Tijdens de Nederlandse vrijheidstrijd, de 80-jarige oorlog dus, was een gevleugelde uitdrukking:,, Liever Turks dan Paaps.”Dat sloeg op de moslimbondgenoten in een land dat nu Turkije heet. In de strijd tegen de Spanjaarden was de sultan een belangrijke bondgenoot van de jonge Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. In de harem van de sultan bevinden zich ook een grote hoeveelheid, door Nederland geschonken, Delfts blauwe tegels en andere kunstvoorwerpen.

Nederland was ook het eerste westeuropese land dat het moslimrijk erkende. En ook de eerste staat die een eigen ambassade in de stad opende die toen nog Constantinopel heette.Op onze beurt namen we de Turkse tulpenbollen mee en ontwikkelden zo een handel die tot op de dag van vandaag vele honderden miljoenen euro's en dollars waard is geworden.

Nu is het natuurlijk niet zo dat onze strak en streng gereformeerde voorvaderen ook vijf keer per dag op een matje in de richting van Mecca bogen met de tekst :,,Allah is groot.”

En katholieken werden niet onthoofd of op de brandstapel geworpen, maar wanneer zij zich in hun schuilkerken een beetje rustig hielden dan was een ander nieuw woord van toepassing. Het werd “gedoogd”.

En ik weet ook wel dat wanneer ooit de moslimtroepen niet voor Wenen waren tegengehouden de kans groot zou zijn dat wij ook in hoofddoekjes en lange jurken gekleed zouden zijn, maar dat is allemaal niet gebeurd.

Dus hebben we vrijheid van godsdienst. En dus plaatst iemand die de moskee wil sluiten zich buiten de orde in dit land.

En dat zou ook moeten gelden voor een politieke partij die geen leden en geen gekozen aanvoerder heeft.

Een fors aantal jaren geleden toen de Arabische landen dankzij de sterk gestegen prijzen van ruwe olie vele miljarden hadden te verteren was ik op een Europees/Arabisch symposium in de Zwitserse stad Montreux. Aanwezig was ook een uit Ijmuiden afkomstige vishandelaar. Ik vroeg aan hem of hij de Arabieren wilde overhalen onze malse Hollandse nieuwe te kopen en te consumeren. Hij knikte ontkennend. ,,Nee, dat houdt niet lang in de woestijn.” Hij troonde me mee naar een aanpalende kroeg en liet me samenzweerderig een soort kompas zien met allemaal in het Arabische afgedrukte plaatsnamen van over de hele wereld. ,,Kijk,“sprak hij terwijl hij een plaats dicht bij Montreux opzocht. De kompasnaald verschoof en hij wees:,, Daar ligt Mecca. Want zo'n Arabier ligt niet graag met zijn reet in de richting van Allah. Ik heb het de Meccafinder genoemd. ” Ik vroeg hoeveel het moest kosten. ,, Ik heb het in Italie laten vergulden. Zeg maar vijf honderd dollar.”

Een paar dagen later meldde hij dat hij er al zo'n zestig had verkocht.

Opnieuw had de koopman gewonnen van de dominee.


  • Nieuw

  • Reacties