Kinderpsychologie

6873-kinderpsychologie

(Door Jim Postma)

Ben bezig met een dagjesbezoek aan het Zeeuwse Zierikzee. Mijn vriendin is aan het ‘shoppen’ en dus zit ik te wachten in het café. Echte mannen doen dat. Maar je hebt mannen en mannen en die van deze laatste categorie gaan op dringend verzoek van ‘Hare Majesteit’ mee uit winkelen. Om mede te zien en te besluiten of het jurkje of mantelpakje goed staat of niet.

Uit ruime ervaring weet ik dat dit een tijdrovende bezigheid is, waarvoor je als manlief veel geduld moet opbrengen. En vaak nog hartstikke duur. Bij weigering van een al te dure koop kom je s’ avonds van een koude kermis thuis. ’s Nachts In het gunstigste geval nog net wel een zuinige welterusten kus, maar daar is de kous dan ook definitief mee af. ‘No money, no honey’, nietwaar?


Ik zou wel gek zijn. ‘Shoppen met je eigen beurs’ is hierin mijn motto. Maar al trouw wachtende zit ik me eigenlijk te vervelen in die bruine kroeg. Het is nog vroeg in de middag, de krant heb ik allang uit. En de ober zit meer achterin de zaak te rommelen dan dat hij als gesprekspartner achter de tap staat.

Andere (stam-)gasten zijn er helaas nog niet. Oer- en stomvervelend eigenlijk. Tot mijn eigen verbazing zit ik verlangend en mistroostig naar de deur te kijken. Of mijn ‘prinsesje’ beladen en wel met een tevreden en stralende glimlach binnen komt wandelen. Om haar laatste koopjes aan de ‘baas’ te showen. Daar heb ik wel plezier in en zij zeker ook.

‘De tros’
Mijn plaatselijke bruine tent is gevestigd in een achteraf straatje, eerder een steegje. Op de etalageruit buiten staat in fraaie vergulde gotische letters ‘De tros.’ Een jaartje geleden was ik hier eerder geweest. Toch moest ik er naar zoeken tussen al die nauwe straatjes in. Het jaar daarvoor had ik mij hier uitstekend vermaakt tijdens het borreluur en met mijn giechelende prinses van plezier.

Met toen en nog steeds een potige en bonkige voormalige zeeman aan het ‘roer’. Een meester in het honderduit vertellen. Vooral over zijn grandioze avonturen in het ruime sop. ‘De tros’ bestond namelijk uit allerlei onderdelen van schepen. Lampen, tafels gemaakt van stuurwielen, schilderijen met boten en zeegezichten, de gekste scheepsattributen, te veel om allemaal op te noemen.

Maar wel zeer smaakvol en kundig, zelfs kunstig, ingericht door deze oud-kapitein. Samen met zijn knappe - daar was eens een meisje loos - is hij voorgoed met haar aan de wal gebleven. En zeker niet aan lager wal. Pure liefde op het eerste en laatste gezicht. Een groot plezier om naar haar charmante gekeuvel te luisteren en zeker om te zien. Een ware struise blondine van de bovenste plank. Zo eentje waar je eeuwig aan blijft hangen, net zoals onze kapitein dus.

Zierikzee bezoeken is voor mij een waar genoegen, zo zit ik eenzaam aan de bar na te mijmeren. Met zijn vrolijke sfeervolle dorpskern, met talloze winkeltjes en horecazaken, zowel klein als groot. Als je het stadje zelf binnen loopt dus buiten de kern om, word je verwelkomd door kleurrijke klassieke gevelpandjes van ver in de vorige eeuw. Aan de kade van deze voormalige vissersplaats is het heerlijk banjeren tussen enkele vissersschepen in. De frisse pure zeewind is een waar genot als je daar weg bent uit je drukke en altijd lawaaierige ‘Rotjeknor’, vol met smerige stinkende fijnstof.

Wegdromen
Terwijl ik zo in mijn gedachten aan het wegdromen ben hoor ik eindelijk de cafédeur open gaan. In blijde verwachting draai ik mij om. Maar in plaats van mijn prinses staat daar een boomlange man met een jochie van vier of vijf jaar aan de hand. De uitbater hoorde ik op verre afstand nog steeds rommelen met potten en pannen. Kennelijk een grote afwas van gisteren. En omdat de uitbater tot mijn grote plezier mij nog kende van vorig jaar liet hij mij al die tijd als een ware ‘stamgast’ geheel vertrouwd alleen aan de bar achter. Zo van ‘jij past intussen wel op de zaak, hè.’ Terwijl zijn kassa achter de bar half open stond… Waar vind je zoveel vertrouwen nog?

De boomlange man met zijn peuter kijkt speurend door de zaak. Dan, als hij niet kan vinden wat hij zocht, spreekt hij mij aan, in de veronderstelling dat ik de cafébaas ben. Hij vraagt aan mij zeer beleefd of zijn zoontje even naar de w.c. kan gaan. Die kon je inderdaad in de kroeg zelf niet zien, maar ik wist het precies vanwege mijn zwakke blaas.

‘Natuurlijk’, antwoordt ik joviaal. ‘U gaat daar het trapje op en achter die deur bevindt zich de w.c.’ De vader dankt mij hartelijk en gaat opgelucht met zoonlief die richting uit. Een tijdje blijven zij achter die deur weg. Inmiddels zit ik nog steeds in mijn eentje, denkende aan mijn wegblijvende voor mij nu ‘stoute prinsesje.’ O, wat kan wachten en wachten toch eindeloos lang zijn.

Muntstuk
Gelukkig wordt mijn eenzaamheid nu doorbroken door het jochie met zijn vader. Het kind ziet er op dit moment geheel ontspannen uit na zijn boodschapje op de plee. Stralend huppelt hij mij tegemoet en zegt zeer hartverwarmend; ‘Dank u wel meneer!’ Daarbij opent hij zijn knuistje en overhandigt mij een glitterende 2-eurostuk. Met op de achtergrond de reus die mij eveneens dankbaar aankijkt.

Ik voel mij met deze ontknoping in ‘De tros’ geheel overvallen. ‘Maar dat hoeft toch niet’, zeg ik een beetje stamelend tot het kind. Overvallen door dit tafereel kneep ik het handje van het jochie dicht en zei: ‘Dankjewel, maar het muntje mag je houden.’ Het jochie liep beteuterd terug naar zijn pa, keek mij droevig aan en gaf het muntstuk weer terug aan de reus.

Ik had het kennelijk totaal verkeerd gedaan. De boomlange man vatte echter alles met een grote glimlach op en verdween met zijn teleurgestelde peuter van mijn toneel. Waarbij hij nog bij de cafédeur met een knipoog riep: ‘En toch nog bedankt, meneer!’

Epiloog
Een half uur later komt eindelijk mijn ‘Hare Majesteit’ door dezelfde cafédeur binnen, zoals vanouds stralend, met een tas vol aankopen over haar schouders. Maar voordat zij haar aanwinsten kan laten zien doe ik in geuren en kleuren verslag van deze zeer recente kroeggebeurtenis. Inmiddels was de ‘kapitein’ ook weer boven water en luisterde aandachtig mee. Mijn prinses echter trok een snelle conclusie.

Zo wat bijjtend sprak zij mij toe: ‘Je bent een grote lul! (Maar dat wist ik zelf wel…). Jij begrijpt helemaal niks van kinderen. Je had dat muntstuk van dat arme kind met je rechterhand moeten aanpakken en dan moet je gespeeld zeggen met een wijds gebaar: ‘Dank je wel, jongeman!’ Dan had je die munt met je beide handen op je rug moeten verbergen. En dan had je aan dat kind moeten zeggen: ‘Kijk eens, ik kan toveren.’ Vervolgens had je met je linkerhand vanachter je rug die munt weer aan het kind moeten teruggegeven. En zeggen: ‘Kijk eens jongeman, die is voor je spaarpot!’

Bron foto's: Screenprints uit Google Streetview.

Hennie van der Zouw :
Hier een stukje uit het PZC artikel:

De een na de ander probeerde het café tevergeefs open te houden (Dit schrijft de PZC op 11 mei 2016)

Het Zierikzeese café in de Visstraat heeft zijn imago niet mee. In vijf jaar tijd veranderde het etablissement drie keer van naam en evenzoveel keer van uitbater. Maar met zo’n voorgeschiedenis maak je Evelien (26) en Joey (25) van Nunen niet gek. "Het is voor ons juist een uitdaging om op een plek waar zo’n donkere wolk boven hangt weer een zonnetje te laten schijnen."Schimmig imago Twee weken geleden (mei 2016) opende het uit het Belgische Hoogstraten afkomstige tweetal de deuren van ’t Slob. Een naam die doet denken aan een ver verleden toen de kroeg, vóór de Zeeuwse Taveerne en Vers + Heerlijk de gevel sierden, nog ’t Visslop heette. Aan het café kleefde de laatste jaren een wat schimmig -in alcoholische nevelen gedompeld- imago, maar Evelien en Joey lieten zich daar niet door weerhouden.......

zaterdag 09 dec 2017

Jan Tak :
Die link werkt prima Jim, gewoon "copy-paste" oftewel "knip en plak"

zaterdag 09 dec 2017

jim postma :
Mysterie scheepscafé lijkt dank zij jou Hennie te zijn opgelost (mail het door aan Sór en Roodenburg). Alleen de onderstaande link naar het verhaal van de PZC, krijg ik helaas niet geopend.

Is er nog een andere versie, dan weet ik het weer waarschijnlijk voor 100% zeker! Ben benieuwd Hen!

vrijdag 08 dec 2017

Hennie van der Zouw :
Dan moet het haast cafe 't Slob (Visstraat 7) zijn geweest Jim, zoals Sörensen al zei, want lopend vanaf het grote plein richting de kade, loop je door de Visstraat richting kruising Sint Domusstraat en dan rechtdoor de nieuwe Bogerdstraat door naar de Nieuwe Haven.

Cafe 't Slob kom je dan in de Visstraat na zo'n 40-50 meter tegen.

Enige probleem is dat op de foto's van 't Slob op Google weinig scheepvaartdingen te zien zijn.

Maar de oplossing komt er aan als je dit verhaal uit het PZC erbij neemt: https://www.deondernemer.nl/nieuwsbericht/75141/caf-t-slob-in-zierikzee-gaat-voor-families

vrijdag 08 dec 2017

JIM Postma :
Krijg nu weer even een geheugenflits. Als je de foto ziet van het straatje/steegje helemaal onderaan de pagina, dan moet het daar dichtbij in de buurt zijn. Daar ben ik zeker doorheen gelopen. Dus nogmaals vanaf het Grote Plein (vol met horeca) richting de kade van Zierikzee. Hooguit zo'n 100 - 200 meter.

vrijdag 08 dec 2017

Jim Postma :
Zou best kunnen Sör. Moet er waarschijnlijk nog ergens een cafébonnetje van hebben, maar dan moet ik wel gaan ploegen door al die bonnen heen in de afgelopen jaren...@@@
En anders maken we daar gewoon eens een afspraak over (in Zierikzee) wanneer ons 'buitenhuisjesseizoen' weer begint. Treintje pakken, kan ook!

vrijdag 08 dec 2017

Ronald Sörensen :
Zou het't Slob kunnen zijn?

zondag 03 dec 2017

Jim Postma :
Het beste is natuurlijk mijn beste Sör om aldaar in 'the season, seasongreetings!) een keer aldaar af te spreken voor een Zierikzee-borrel or whatever.

Maar als je alvast in je eentje op verkenning wilt uitgaan, mij best. Het ligt dus achter (een van de zijstraten, eerder een steeg) het grote toeristenplein, richting de haven, kade. Dus beslist niet aan de kade, waar ook veel horeca zit. In mijn hoofd bleef dus hangen 'De Tros' als scheepsterm, maar het moet dus een andere term zijn uit de scheepvaart.
Vanaf het grote plein is het slechts door de zijstraten een paar honderd meter (hooguit) lopen. Mijn beschrijving van dit café moet voor elke ingezetene meer dan genoeg zijn.
Hoor graag, laters!

donderdag 30 nov 2017

Jeroen Waardenburg. :
Er bestaat overigens wel een café De Tros in Rotterdam, en wel in de Pannekoekstraat! CITAAT.

W el dichtbij Rinus Vuik;maar jou genoemde drank lokaal is aan en op de Nieuwe Markt.

Tegen over Cafe De Tros een paar leuke eethuisjes.

donderdag 30 nov 2017

Ronalds Sörensen :
Fijn Jim, bedankt.
Nu heb ik een excuus om door de straatjes van Zierik's ee te dwalen op zoek naar jouw café.
Kan je iets preciezer zijn ?
Waar ligt het ongeveer t.o.v. Het centrale plein achter de Oude Haven.

donderdag 30 nov 2017

Hennie van der Zouw :
Even voor de duidelijkheid, want ik wist ook niet wie Willem Hietbrink was of is: Wikipedia vermeldt: "Een bekend morosoof op het gebied van taal is Berend Willem Hietbrink, beter bekend als de Duizenddichter, die beweert dat het Nederlands de moeder van alle wereldtalen is....."

Sinds 2006 houdt Hietbrink zich intensief met het eiland Texel bezig, dat volgens hem een overblijfsel van Atlantis is. In zijn optiek is het eiland inmiddels 4200 jaar oud. Hij stelt dat het Texels daardoor een van de oudste talen ter wereld is.

Wel interessant, maar een 'waangeleerde' of 'waanwijze' wordt ook wel morosoof genoemd. Anders dan de middelmatiger pseudowetenschappen zijn morosofieën vaak zo bizar en ongerijmd dat ze welhaast literaire kwaliteit krijgen........ (zie verder Wikipedia)

donderdag 30 nov 2017

Rinus Vuik :
Er bestaat overigens wel een café De Tros in Rotterdam, en wel in de Pannekoekstraat!

donderdag 30 nov 2017

Hans Rin :
Zierikzee (zie ik zee). Moest gelijk aan Willem Hietbrink denken.

donderdag 30 nov 2017

jim postma :
Mijn buitenhuisje ligt daar in de buurt...@@@ En een uitstapje naar Zierikzee ('Zie ik zee?') kan ik elke Rotterdammer aanraden. Vooral als je daar een nachtje overnacht.
Doen!

donderdag 30 nov 2017

Jeroen Waardenburg. :
Wat maakt het uit hoe zo,n kroeg heet,als het er maar gezellig en boven al het bier goed en goed getapt.Voorts een bal gehakt uit eigen keuken en goed gevulde bitterballen.

Maar helemaal naar Zierikzee voor een biertje????

donderdag 30 nov 2017

jim postma :
Ik zal het eerlijk verklappen. Vanwege mijn zogenaamde 'Korzakov' kon ik de naam van dit WEL bestaande cafeetje in Zierikzee niet meer achterhalen. Zoals gezegd bestaat die wel degelijk, in die nauwe steegjes, maar in mijn zwakke herinnering heette die 'De tros.' Of is die naam van het café intussen veranderd of heb ik die in mijn Korzakov maar verzonnen. In dat geval, mijn oprechte excuses. Maar als je nog een keer in Zierikzee komt en je beschrijft de zaak zoals ik die heb beschreven, vind je die automatisch. Mea Culpa, in ieder geval!

woensdag 29 nov 2017

Hennie van der Zouw :
Prachtig verhaal Jim, maar wat is het adres van 'de Tros', of hou je dat liever geheim. Kan het niet vinden op internet.......

woensdag 29 nov 2017

Ronald Sörensen :
In Zierikzee zal ik altijd even langs De Gekroonde Suikerbiet gaan. "De Biet "ligt aan de Nieuwe Haven en is dus een klein café aan de haven (origineel de Volendammer of tante Marie in Hoorn!)
Altijd bij de beste café's en dit jaar zelfs no. 1.
De Banjaard - ook aan de Nieuwe Haven - is ook een bezoek waard. aan!

Ik kan De Tros niet vinden op Google. Waar ligt het?

https://www.pzc.nl/zeeuws-nieuws/de-biet-in-zierikzee-uitgeroepen-tot-beste-cafeneacute-van-nederland~a8766e52/

woensdag 29 nov 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De beste keeper


Zegt de bejaarde man aan de bar zo luid mogelijk:

‘Mijn vrouw is de allerbeste keeper van de wereld.

Zij is de enige die twee ballen tegelijk kan stoppen!’


Wim de Boek

  • Nieuw

  • Reacties