‘Geloof in politiek verloren’

7114-geloof-in-politiek-verloren (Door Jim Postma)

nieuw bestuur (deel 2)

Nu de kruitdampen van de opnieuw geslepen rode potloden uit de stemlokalen zijn opgetrokken is er zowel regionaal als landelijk een ding duidelijk geworden voor de komende vier jaar, namelijk: niets! Hoe kan je van een zogenaamd gekozen democratisch bestuur in gemeenten en dorpen nu duidelijkheid verwachten, als grofweg de helft van onze bevolking thuis is gebleven. Dus niet gestemd? De grote vraag hier is waarom hebben al die miljoenen geen gebruik gemaakt van hun democratisch stemrecht?

Deze elementaire vraag is in geheel medialand de afgelopen dagen in zijn geheel niet beantwoord. Het hele mediacircus heeft eenvoudig de verkiezingsarena verlaten zonder zich af te vragen waarom van de pakweg 13 miljoen kiesgerechtigden er 6,5 miljoen niet zijn komen opdagen?


De redenen daarvan en hoe die andere helft van ons land daarover denkt. Hoe komt het dat zoveel burgers (onderzoeken wijzen uit zo’n 2/3 van onze bevolking) amper of niet meer in de politiek geloven. Zowel regionaal als landelijk niet.

Had prachtige items kunnen opleveren in de dagen voor de gemeentelijke verkiezingen onder de noemer: ‘Waarom een groot deel van de Nederlanders niet meer in de huidige politiek gelooft?!’ Voor de kijkcijfers lijkt mij een tophit, zo vlak voor de ‘Rode Potloden Dag’. Met uit de antwoorden van al die miljoenen voldoende geldige munitie om af te schieten op de daarvoor in dorp en land stemmenwinnende dames en heren politici. Met hun flyers in de hand waarmee zij voor de zoveelste keer ‘koeien met gouden hoorns’ beloven. Wat intussen geen hond meer gelooft, behalve dan nog de weinige goedgelovigen (SGP, CHU).

Monddood
Zo zijn dus in objectief en democratisch medialand miljoenen gegoede burgers in hun vrijheid van meningsuiting monddood gemaakt. Oftewel hun mening, opinie en hoe zij verder denken doet in deze democratie verder niet ter zake, nietwaar. In mijn vorige aflevering over ‘een nieuw democratisch bestuur in Nederland’, deel 1, heb ik op persoonlijke titel de suggestie gedaan hoe het landelijk vooroordeel bij al die niet-stemmers kan worden doorbroken. Zoals de volksslogan die luidt: ‘Of je nu door de kat of de hond wordt gebeten, maakt geen enkel verschil.’

(Kort samengevat heb ik daarin geopperd om het bestuur zowel landelijk als gemeentelijk te laten overnemen door een niet politieke Wetenschappelijk Overkoepelende Raad (WOR). En lokaal (gemeenteraad) door een vertegenwoordiger uit elke wijk. In Rotterdam zijn er bijvoorbeeld 50 wijken die dus in die constructie allemaal een stem krijgen, als vervangers van de politieke gemeenteraad. Zie dus deel 1).

Dit jaar deden 335 gemeenten mee aan de traditionele gemeenteraadsverkiezingen. Het opkomstpercentage was vorige keer (2014) zo’n 53 procent en deze keer 55 procent. In de grote steden lagen deze percentages vaak onder of net boven de 50 procent. Wie deze laatste verkiezingen intensief heeft gevolgd via medialand, ook vooral de niet-stemmers, moet tot de conclusie komen dat alleen de dames en heren politici aan het woord zijn gekomen. Met daarnaast dus ongeveer de helft van de burgers die daadwerkelijk zijn gaan stemmen.

‘Blanco’
In die hele publiciteitsmolen kwam slechts voor enkele minuten een niet-stemmer aan het woord. Dit bleek een bejaarde man te zijn die op de dag voor de verkiezingen kenbaar had gemaakt dat hij blanco ging stemmen om diverse redenen. De volgende dag werd de man gevolgd naar het stemhokje en toen hij eruit kwam stelde de betreffende verslaggever de briljante vraag: ‘Heeft u nu gestemd of niet?’ De bejaarde man antwoordde daarop nuchter: ‘Zoals gezegd heb ik blanco gestemd!’

Overigens is zojuist bekend geworden dat via het referendum over de zogenaamde ‘Sleepwet’ (inlichtingendiensten) zo’n vier procent van de stemmers ‘blanco’ heeft gestemd. Dat betekent dat zo’n 200.000 burgers in dit opzicht geen kleur heeft bekend. Dat zijn er nogal wat. Ook hier was en is in medialand amper ruchtbaarheid aan gegeven. Ja, wel de opkomst van net onder de vijftig procent (bij minimaal 30 procent geldig verklaard), maar geen stem te horen op de buis of in de krant over die paar honderd duizend blancostemmers.

Het staat nu zo goed als vast dat het kamp ‘nee-stemmers’ (48,7 procent) nipt heeft gewonnen over het aantal ‘ja-stemmers’ (47,3 procent). Gevraagd aan politiek Den Haag wat dit in de praktijk zou gaan betekenen voor deze omstreden wet, antwoordden politieke commentaren: ‘Weinig of niks. Wellicht dat hier en daar een kleine correctie wordt aangebracht, maar de kern blijft recht overeind.’ Al voor het referendum was dit al door ‘het torentje’ bepaald. Zoals het hoort in de democratie, nietwaar?

Je vraagt je in deze in hemelsnaam af hoe al die miljoenen stemgerechtigde burgers al die moeite hebben genomen om willens en wetens deel te nemen aan deze absolute ‘volksverlakkerij’. Wat in deze dus – bord voor je kop of niet – het mandaat van de thuisblijvers, de niet-stemmers, bevestigd.

Aardverschuivingen
Daarnaast waren er na grondige analyses in medialand en daarbuiten politieke aardverschuivingen te zien. Lokale partijen als ‘Burgerbelangen’ en Stadspartijen’ kwamen met grote meerderheid (zo’n 33 procent) als eerste uit de bus, ver boven alle gevestigde politieke partijen in Den Haag.

Met grote uitzondering van Groen-Links die een historische verkiezingsoverwinning boekte. Hierbij werd nog uit de doeken gedaan dat deze zege voornamelijk te danken was aan de hoger opgeleide stemmers van die partij. Voorheen was dit D’66, maar die moesten nu genoegen nemen met ‘zilver’, zoals Pechtold het toch ietwat zuur verwoordde.

‘Leugenachtig’
Maakte ik in deel 1 van mijn verhaal over deze verkiezingen het grote ongenoegen bekend van de helft van de bevolking over het politieke geloof, ook het bewust verspreiden van verkeerde overheidsinformatie kwam gisteravond op de buis aan de orde. Vlak voor de verkiezingen werd door onze politieke propagandamachine (á la Rusland, China en de VS) bekend gemaakt dat de cijfers over criminaliteit zowel regionaal als landelijk waren gezakt.

Ik omschreef deze informatie van de overheid als ‘leugenachtig’ omdat de meeste burgers geen aangiften meer doen van diefstallen, inbraken of overvallen. Om de simpele redenen dat hier de nodige dichtst bijzijnde politiebureaus hiervoor ontbreken e/of eenvoudig zijn wegbezuinigd in de totaal mislukte geldverslindende operatie van het vormen van een Nationale Politie. En dat het vertrouwen van de gedupeerde burger enorm is gedaald in het oplossen de van deze misdrijven door de wethandhavers

In het late avondprogramma voor de buis van misdaadverslaggever Peter de Vries werd dit gisteravond nog eens bevestigd. Hij kwam daarbij met concrete onderzoekcijfers. Volgens De Vries doet nog maar 20 procent van de slachtoffers van criminaliteit aangiften. Concluderend dus dat 80 procent daarin geen enkele heil meer in ziet. Hoe meer aandacht hiervoor in de media voor deze grove nalatigheid van de overheid hoe beter het wordt voor het algemene gevoel voor veiligheid van de burger. Want net als in de politiek heeft een meerderheid van deze burgers het geloof in onze wethandhavers verloren. Einde rechtstaat.

(Wordt vervolgd).


Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Uw eigen grafschrift


Verzin uw eigen grafschrift voordat

anderen dit voor u gaan doen

Alsof het uw laatste wens is en in

Kopstoot zo wordt vastgelegd


Enkele voorbeelden, mijn goede oma

sprak lang voor haar dood de wens:


‘Hier ligt Nel, naar genoegen genoten’


Mijn moeder Maria had bij leven en

welzijn al lang de volgende bedacht:


‘O, horizon, o, horizon

en altijd zal ik je tegenkomen’


En aldus geschiedde dus op haar steen


Over de mijne twijfel ik nog tussen:


‘Eindelijk rust in de tent’

Of

‘De laatste ronde!’



Jim Postma

  • Nieuw

  • Reacties