Markt gevarieerder, straks ook al die winkelcentra?

(Door Jan Booister)

Al een paar jaar kom ik niet meer op de markt van het Afrikaanderplein. De buurt is geweldig, maar de markt is een zeldzaam saaie bedoening.

Talloze kraampjes met allemaal hetzelfde uitgestald: een rij groentestallen, een rij kleding, een rij... vul maar in. Saai, saai, saai.


Maar lang is die lijst niet, want met enkele hoofdartikelen heb je het wel gehad daar. Ik kom er al jaren niet meer.


Dordrecht

Wat wel een leuke markt is in de buurt? Die van Dordrecht. Enkele jaren geleden won die de prijs van de beste en leukste markt van Nederland en ik kan me daar iets bij voorstellen. Er staat een kraam waar je knopen kan kopen (waar in Rotterdam?), naast een kraam waar stroopwafels aan de man/vrouw worden gebracht (waar in Rotterdam?) en de visboer offreert passanten stukjes gebakken vis (waar?) En de kramen staan door elkaar. Natuurlijk staan er meerdere bloemenstallen. Maar niet naast elkaar. En natuurlijk is er meer dan één visboer, maar die andere staat een stukje verder, om de hoek.


Ik vind mensen uit Marokko en Turkije fantastische mensen en ik leer veel van ze. Maar ik herken ook hier een gezamenlijke karaktertrek. Doet iemand iets met enig succes: ga naast hem staan en doe hem na. De markt van het Afrikaanderplein is er het beste bewijs voor.

Fout, fout, fout.


Beschermen

Maar de marktkooplui kunnen er van leven en willen dat met heel veel middelen beschermen. Dus gaan ze voor het stadhuis in hongerstaking. Fout. Het middel van de hongerstaking is gedevalueerd in waarde sinds mensen dit te pas en te onpas toepassen. Ook nu. Burgemeester Aboutaleb spreekt met de actievoerders en hopsa, de hongerstaking is voorbij. Zonder dat de eisen van de actievoerders zijn ingewilligd.


De rechter is er aan te pas gekomen en die heeft nu gesproken. De marktkooplui zijn in het ongeluk gesteld. Verloren strijd.

Een overwinning voor wethouder Dominic Schrijer. Het is te hopen dat hij nu zijn beleid verder uitvoert. Het is te hopen dat de marktkooplui hun handel gevarieerder maken. Voor alle partijen, maar vooral voor de klant.

En dan nog die andere markten aanpakken in Rotterdam.


Eén vraag blijft: kan er ook iets gedaan worden om een eind te maken aan al die Wibra’s, Zeemannen, Hema’s, H&M’s, Perry Sports en We’s waar je in elk centrum over struikelt?


Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties