Knappe serie over Den Uyl en de Lockheed- affaire

(Door Geert-Jan Laan)

Het moet gezegd worden. De nu net afgesloten serie over Joop Den Uyl en de Lockheed- affaire is een hoogtepunt van het Nederlandse televisiedrama geworden.

Met name de acteur die Joop den Uyl speelt brengt precies de voormalige premier terug zoals hij in werkelijkheid grotendeels is geweest.


Dat blijkt ook uit de reacties van kinderen van het echtpaar Den Uyl zoals ze die in het programma De wereld draait door op 11 0ktober 2010 hebben verwoord. Joop den Uyl was niet alleen in deze koningscrisis een crisismanager die tot grote hoogte is gestegen, maar ook een liefhebbende vader die het met vrouw en opstandige kinderen niet altijd even makkelijk had.


Hoed af dus voor de schrijvers, de regisseurs en de filmers. Over de rol van mijn toenmalige krant Het Vrije Volk en de collega’s Rien Robijns, Frederik Foppen, hoofdredacteur Herman Wigbold en ikzelf heb ik al eerder bericht.


Ook feitelijk klopt het grootste deel van de beweringen in de serie. Er is een uitzondering. Er is geen sprake geweest van een vermeende staatsgreep van de militaire top wanneer de prins uit zijn functie van inspecteur-generaal van de strijdkrachten zou worden gezet.


Maar er werd toch wel rekening mee gehouden. Het beste bewijs daarvoor bevindt zich in de biografie over Joop den Uyl van Annet Bleich. Zij laat de toen nog levende oud-minister van Defensie Henk Vredeling aan het woord. Hij vertelt dat toch voor alle zekerheid de chef staf en de bazen van de marine, landmacht en luchtmacht verplicht werden op het departement van Defensie naar Den Uyl op de televisie te kijken toen hij in zijn donkere pak de vervelende waarheid over de prins in de Tweede Kamer naar buiten bracht.


Direct daarna voegde minister Vredeling zich bij de hoge militairen. ,,Ik heb toen gezegd dat de prins geen uniform meer mocht dragen. Dat hebben ze zwijgend aangehoord, zonder een woord van protest,’’ aldus Vredeling.


Maar het is zeker juist wanneer toen ook al naar buiten was gebracht dat er een tweede vliegtuigfabriek genaamd Northrop ook al 750.000 dollar aan de prins had betaald , het bijna onmogelijk zou zijn geweest de prins niet strafrechtelijk te vervolgen. Den Uyl besefte dat als geen ander en flikkerde in de woorden van de voormalige secretaris van de commissie Donner Ad Geelhoed: ,,de brief van Donner over dit onderwerp onder in de zuurkist.’’


Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties