Breek een lans voor Judas (1)

7135-breek-een-lans-voor-judas-1 (Door Jim Postma)

Een van de meest beklagenswaardige figuren uit de hele geschiedenis, zeker in het Nieuwe Testament van de Bijbel, is Judas Iskariot. Gedurende de laatste voor de televisie uitgezonden The Passion in de Bijlmer keken er hier zo’n drie miljoen kijkers naar.

Gigantisch veel. Zij keken niet alleen massaal naar Jezus maar ook hoe Judas zijn befaamde Judaskus uitdeelde op de wang van zijn meester.


De ‘Passion-kijkers’ door het hele land bestonden zeker niet allemaal uit pure gelovigen. Daar waren zeker ook twijfelaars bij, niet-gelovigen en vast ook mensen vanuit een andere religie. Een jaarlijks terugkerend spektakelstuk over de ‘levende Jezus’ met slechts in een bijrol zijn apostel Judas. Zijn traditionele kus op Jezus vormde daarbij zeker een hoogtepunt. Hoe komt het nu toch dat alleen hij als een van de twaalf apostelen zo’n verschrikkelijke bijnaam heeft gekregen als ‘de verrader’ van de Zoon van God Almachtig?

Om u allen weer even bij te praten blijkt de naam Judas louter een voornaam te zijn. Het is de Griekse vorm van het Hebreeuwse Juda. In de hele bijbelgeschiedenis (ook in de tijd van Jezus) waren er velen met de voornaam Judas. Maar geen van allen hadden te doen met Judas Iskariot die in het vervolg van de eeuwen synoniem werd met het woord ‘verrader’. Daaruit zijn in de boeken later benamingen uit voort gekomen zoals de Judaskus, verradelijke kus, valse liefkozing, Judashaar, rood, rossig haar en vele andere zeer negatieve benamingen.

Wat was onze Jezus Christus ooit geweest zonder zijn Judas Iskariot?, lijkt mij een goede vraag aan alle tegenwoordige Schriftgeleerden. Zonder zijn kus, zonder zijn ‘overlevering’ aan de toenmalige Farizeeërs, Schriftgeleerden en de Romeinen? Was dan Jezus niet aan het kruis (vanuit de Armeense vertaling, ‘paal’) gestorven? Voor alle onze zonden. Nee, Jezus Christus was dan zeker ook ‘als een paal boven water’ aan hetzelfde hout genageld. Anders waren alle professiën niet uitgekomen en had wellicht heden ten dage niemand ooit van die Jezus gehoord of over gelezen.

Judea

Maar wat weten wij verder van ‘onze’ Judas als onze Jezusverrader? Judas Iskariot was een zoon van Simon Iskariot. Waarschijnlijk wordt met hun achternaam de woonplaats van de familie aangeduid zoals: ‘man van Keriot’. Dit was een plaatsje in de buurt van Hebron in het zuiden van Judea. Van de twaalf apostelen was Judas de enige uit Judea. De overige elf kwamen net als Jezus uit Galilea.

Judas was pas later als apostel van Jezus overeengekomen met de overpriesters en de hoofdlieden van de tempel In Jeruzalem om hem aan hen over te leveren. Daarvoor zou Judas de gelegenheid zoeken om dit te doen met zo min mogelijk ophef. Hij zou (haast als vanzelfsprekend) tijdens het proces voor de Sanhedrin getuigen tegen Jezus. Voor zijn diensten was een beloning beloofd van dertig sikkels oftewel ‘zilverlingen’.

Het bedrag dat in die tijd gelijk stond met het kopen van een slaaf of evenveel als een eenvoudige arbeider in vier maanden verdiende. Judas die als beheerder van de apostelenkas geregeld inkomsten weg nam (Johannes 12:6), kon mogelijk de verleiding niet weerstaan. Toch is het denkbaar dat hij ook de politieke motieven had. Zoals omdat steeds meer duidelijk werd dat Jezus niet de militante messiaanse verzetsheld en de toekomstige wereldlijke koning was, waar velen in het begin op hoopten.

Messias
Palestina was immers door de Romeinen ingelijfd als een van de oostelijke provincies van het Romeinse Rijk. En velen verwachtten toen de vurige komst van de beloofde Messias. Die hen, zoals zij hoopten van de overheersing en onderdrukking van de Romeinen zou gaan bevrijden. Mogelijk dus was Judas zoals vele anderen teleurgesteld dat Jezus geen politieke aspiraties had. Hij sprak alleen van het Koninkrijk der Hemelen en Judas meende mogelijk dat Jezus zijn mogelijkheden verkwanselde. Sommigen menen dat Judas daarin een doorbraak wilde forceren. Hoe dan ook, wel of niet op aandringen van Jezus zelf, toen Judas eenmaal de afspraak had gemaakt met de joodse leiders, kon hij niet meer terug.

De gelegenheid voor zijn verraad kwam de nacht voor Pesach (Pascha). Tijdens de avondmaaltijd met de leerlingen, ook wel ‘Het Laatste Avondmaal’ genoemd, had Jezus tegen zijn discipelen gezegd: ‘Een van jullie zal MIJ verraden!’ En even later spoorde hij Judas aan te doen wat hij van plan was te doen en Judas vertrok. Na de maaltijd vertrok Jezus met zijn leerlingen Petrus, Johannes en Jacobus naar de Olijfberg net buiten Jeruzalem om gezamenlijk te bidden.

Na enige tijd verscheen een groep overpriesters en tempelhoofdlieden met Judas aan het hoofd. Na zijn kus op de wang van Jezus als zogenaamde begroeting, arresteerden gewapende lieden hem. Dit leidde uiteindelijk tot Christus zijn verdere grote lijdensweg en de dood. Waarbij Jezus nog sprak voordat hij zijn laatste adem uitblies: ‘Vader vergeef hen, zij weten niet wat zij doen.’

Vergiffenis
Daarmee vroeg hij dus tegelijkertijd om vergiffenis voor Judas. Met geen enkel haatgevoel naar zijn apostel. Nadat hij Jezus had ‘overgeleverd’ aan de Romeine stadhouder Pilatus kreeg Judas grote spijt, een enorme wroeging, voor zijn daad. Hij liep daarop naar de priesters en hij vertelde hen dat hij had gezondigd en onschuldig bloed had verraden.

Hij wilde toen de beloning van de 30 zilverlingen teruggeven, maar zij (de overpriesters) draaiden zich (zelf schuldbewust) om. Daarop smeet Judas het (bloed-)geld op de tempelvloer, liep totaal verslagen weg en hing zichzelf op (Matteüs 27:5).

Intussen bleven de schuldbewuste overpriesters met dit bloedgeld in hun maag zitten. Aan deze priesters, zoals meerdere malen zal blijken, had Jezus zelf werkelijk een bloedhekel. ‘Hypocrieten’, noemde hij hen diverse malen. Intussen had Petrus (Jezus lievelingsapostel), zijn meester voor alles en iedereen verloochend. ‘En drie keer kraaide de haan’.

Was het ‘verraad’ van Judas nu erger dan de verloochening van Jezus door Petrus?

(Wordt vervolgd op Tweede Paasdag)

Jan Jansen :
Hahaha! Daar is-ie: Jeroen.

Ik zag 'm dagen geleden al komen aanrijden op zijn stokpaardje. Let op uw woorden wanneer u gaat citeren uit 's mans favoriete sprookjesboek. Je vraagt je toch af of hij deze liefdevolle roman ook als uitgangspunt gebruikt voor zijn giftige bijdragen aan deze krant.

dinsdag 03 apr 2018

Jeroen Waardenburg :
Pas als Jezus de vernederingen gelaten over zich laat komen, beseft hij wat gaande is: de essentie van Jezus lijden; begrijpt zijn blunder en neemt de uiterste consequentie.CITAAT.

Goed gezien en theologisch ook juist.

Voorts Judas de verrader is niet de man die het Evangelie van Judas geschreven heeft dat was een geheel andere Judas waarvan maar een brief in de Heilige Schrift is neer gezet.

Oja in in heel deze kwestie zou den wij zeggen schoenmaker hou je bij je leest.

maandag 02 apr 2018

Ronald Sörensen :
Geachte dominee Postma

Judas is getuige geweest van alle wonderen van Jezus en zich bewust van de daaraan gebonden potentiële concrete macht.
In Jeruzalem bemerkt hij i.p.v. de door hem verwachte adoratie, achterdocht en wantrouwen. Hij wil Jezus dus tot het uiterste brengen om hem zo te dwingen zijn macht te gebruiken.
Pas als Jezus de vernederingen gelaten over zich laat komen, beseft hij wat gaande is: de essentie van Jezus lijden; begrijpt zijn blunder en neemt de uiterste consequentie.

maandag 02 apr 2018

Kees Versteeg :
Ook interessant:het Evangelie van Judas.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Evangelie_naar_Judas

maandag 02 apr 2018

Rinus Vuik :
(vanuit de Armeense vertaling 'paal') Citaat. Dit is de enige juiste vertaling voor 'het hout' waaraan Jezus Christus zou zijn gestorven. Het kruis is één van de vele heidense elementen die in (het latere) Katholieke geloof zijn toegelaten. Pasen, Kerstmis, en met name ook het carnaval worden door de Heilige Schrift niet gedekt. Onbijbels, heidens gedoe derhalve! Het uit eigen belang bewust verdraaid vertalen van het hebreeuws naar het latijn en vervolgens het grieks kan als pure volkverlakkerlij worden beschouwd. Amen!

zondag 01 apr 2018

Jan Jansen :
Jezus, Jim, wat een vragen!

Gelukkig krijgen we straks uitgebreid antwoord van Jeroen. Let maar op! Hij is zo stellig en overtuigd dat je zou vermoeden dat-ie er zelf bij is geweest. Ja ja.

We zijn benieuwd.

zaterdag 31 maart 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties