Een Rotterdamse Paradox

6511-een-rotterdamse-paradox

(Door Rein Heijne)

Met enige verbijstering lees ik de aankondiging dat op 16, 17 en 18 mei in Rotterdam een wapenbeurs plaats zal vinden. Een militaire beurs gericht op het effectief leren omgaan met de moderne technologische wapens. Een groep van wapen producenten, militairen, politici en vak journalisten gaat zich drie dagen bezig houden met een cultuur die de motor is achter oorlogen.

Enkele dagen nadat in Rotterdam het bombardement van 14 mei 1940 zal worden herdacht. Nogal treurig en tamelijk ongepast.

Erasmus van Rotterdam schreef vijfhonderd jaar geleden in zijn Dulce Bellum Inexpertis (Zoet is de oorlog voor hen die hem niet kennen) al: En zo hebben wij dan ten laatste alle schaamte afgelegd en alle banden der betamelijkheid verbroken.

Het meest cynische ervan is echter dat deze wapenbeurs georganiseerd wordt in de stad die zich wereldwijd wil profileren als de stad van Desiderius Roterodamus. De gemeente Rotterdam zou nu dan ook haar verantwoordelijkheid moeten nemen door er duidelijk op te wijzen dat een dergelijke beurs niet thuis hoort in de stad van Erasmus – Icoon van Rotterdam.

Vrede en geweldloosheid waren voor hem belangrijke idealen. Idealen die het nog steeds waard zijn om uit te dragen en om na te streven. Voor hem waren waarden als vrijheid, verbondenheid, redelijkheid en verantwoordelijkheid essentieel voor een menswaardige en beschaafde samenleving.

In het recent verschenen boek De boemerang van oorlog en geweld – Een hedendaagse samenspraak over Erasmus’ visie op oorlog en vrede [i] wordt de oorspronkelijke tekst van Erasmus Dulce Bellum Inexpertis vergeleken met de actualiteit van de hedendaagse problematiek. Enkele van zijn uitspraken laten aan duidelijkheid niets te wensen over:

Zo er nu iets ter wereld is dat men moest schromen te beginnen, ja dat men geheel en al behoorde te vermijden, te verfoeien en uit te bannen, is het stellig de oorlog, omdat er niets goddelozer, rampzaliger, verderfelijker, hardnekkiger, schandelijker, kortom de mens, om niet te zeggen de christen, onwaardiger bestaat.

En wat is de oorlog anders dan een gemeenschappelijke moord en doodslag van velen, te misdadiger naarmate zij groter omvang hebben? Maar de ruwe edellieden van onze tijd lachen om de mallepraat van geleerden. En toch zien wij dat dit de oorsprong is geweest van een waanzin die thans het gehele leven beheerst.

O verblinding van de menselijke geest, dat zich niemand hierover verbaast, dat niemand daarvan gruwt! Er zijn er zelfs die het prijzen en toejuichen en een meer dan helse zaak heilig noemen. (Bron afbeelding: Boekje-pienter)

Van welingelichte kringen in Basel vernamen wij dat Erasmus zich onlangs in zijn graf heeft omgedraaid.

Rein Heijne

Bestuurslid Huis van Erasmus

Jan Tak :
De ITEC in AHOY is geen wapenbeurs, de antieke Kalashnikov op het plaatje is dus niet echt een voorbeeld van wat daar straks wordt besproken en zeker niet wordt verhandeld.
ITEC wordt georganiseerd door het Nederlandse TNO en beoogd kennis uitwisseling op gebied van militaire intelligentie en training, er is dus geen wapenhandel al worden er uiteraard wel contacten gelegd.

Helaas als je als stad Rotterdam zo naïef bent om nog onlangs zonder protest Hamas, wereldwijd gekenmerkt als terroristische organisatie, in de Doelen ontvangt om hier fondsen te werven en haat te zaaien, zal je ook moeten inzien dat er nog steeds een noodzaak is om je bevolking te beschermen, bij voorkeur met de intelligentie van ITEC maar in uiterste noodzaak ook met wapens.
Inderdaad een paradox welke zelfs Erasmus volledig begreep.De wereld is niet zo goed als wij allen wensen.

vrijdag 12 mei 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties