In eenzaamheid kiest ze voor die laatste pil

6279-in-eenzaamheid-kiest-ze-voor-die-laatste-pil

(Door Dirk Mellema)

De afgelopen tien jaar bezoek ik elke zondag een oude dame van 92 jaar. Ze woont alleen in een vijftig plus-flat. Ze loopt moeilijk, ze valt regelmatig, zomaar, maar staat altijd weer op. Meer dan een paar meter kan ze niet lopen. Haar man is tien jaar geleden overleden, haar beste levenslange vriendin zes jaar geleden.

Kinderen heeft ze niet, familie ook niet meer, kortom ze is alleen. Ze wordt vergeetachtig, maar kan nog wel logisch nadenken. Dagelijks slikt ze 22 verschillende soorten medicijnen, waardoor haar keel zeer doet. Lezen en puzzelen, haar hobby's, kan ze niet meer, haar ogen verslechteren rap. Ook tv kijken is er niet meer bij.


Om haar gevangenschap wat te verminderen kocht ze een tijdje geleden een scootmobiel. Tijdens de aankoop maakte ze voor het eerst van haar leven als bestuurster een proefrit in een aangedreven mobiel voertuig. In de grote winkel vol met meubels en andere accessoires voor ouderen, reed ze in haar overmoed een eettafel en bijbehorende stoelen omver. Toch ging de koop door. Het fleurde haar leven even op. Tot ze drie, vier of vijf keer kantelde van de stoeprand op weg naar de slager of de bakker. Omstanders tilden de scootmobiel overeind, terwijl zij er in bleef zitten.

Hartkloppingen
De scootmobiel wordt nu nog maar weinig gebruikt, waarschijnlijk helemaal niet meer, maar dat wil ze niet vertellen. Een tijdje geleden belde ze op. Haar hartkloppingen waren erger dan ooit, ze voelde zich erg beroerd. Met een ambulance ging ze naar het ziekenhuis. De jonge dienstdoende arts aarzelde, maar hij moest de moeilijke vraag stellen: "wilt u dat we actie ondernemen als het slecht met u gaat?" Zij begreep meteen wat hij bedoelde: "Nee, nee en nog eens nee."

Een dag later was ze weer thuis. Op haar verzoek regelden we een ketting om haar hals waarop stond dat ze niet gereanimeerd wil worden als dat nodig is. Steeds vaker zegt ze dat ze het leven wel gehad heeft. Ze vergaat in eenzaamheid, maar als haar wordt aangeboden lid te worden van een club van ouderen, vooral vrouwen, wil ze dat niet. "Dat zijn roddelclubs, ik voel me daar niet toe aangetrokken".

Ze heeft het allemaal wel gezien, haar leven is voltooid. Ik schrijf dit op zaterdagavond 15 oktober. Morgenochtend vraag ik haar of ze graag een pil zou hebben om voorgoed in te slapen.

Zoals altijd zit ze netjes in haar zondagse kleding op de bank op me te wachten. Ze heeft van de discussie over euthanasie van de afgelopen weken niets meegekregen, maar na uitleg weet ze het zeker: een pil in huis, waarmee ze zelf kan bepalen of ze nog op deze aardkloot wil blijven, zou welkom zijn. "Ik heb geen zin om honderd de worden. Het is een geruststellende gedachte dat je zo'n pil in huis hebt."

Hongerstaking
Ik vertel haar niet dat in mijn vriendenkring drie vrouwen zijn, die in de bejaardenzorg werken. Zij vertelden mij dat ze geregeld meemaken dat bewoners in hun zorgcentrum nog weigeren te eten. Ze gaan in hongerstaking tot ze overlijden. Ik wil mijn lieve oude vriendin niet op een idee brengen, dus zwijg ik over dit alternatief.

Een week later neemt ze de hele zondagmorgen haar telefoon niet op. Ongerust zoek ik haar op. Vanuit de deuroping zie ik via de openstaande slaapkamerdeur dat ze in een vreemde onnatuurlijk houding in haar nachtjapon op bed ligt. "Wakker worden", schreeuw ik. Ze beweegt, is erg verward. Ze ligt, zegt ze, al twee dagen op bed omdat haar rechter been verlamd is. De enige 'passanten' waren de afgelopen dagen de zusters die 's morgen en 's avonds controleerden of zij haar 22 verschillende medicijnen innam.

"Kom op, we drinken lekker samen een koppie thee in de huiskamer". Ze krabbelt overeind, met een wandelstok redt ze het net en zowaar zit ze tien minuten later weer op de vertrouwde bank in de huiskamer. Wat aandacht en interesse niet teweeg kunnen brengen.

Bejaardentehuis.
Hugo Borst voert terecht een campagne voor een betere zorg voor demente bejaarden. Er valt nog veel te verbeteren in de verzorgingshuizen, maar ook in de rest van de bejaardenzorg. Ouderen die nog zelfstandig wonen en logisch kunnen nadenken, maar lichamelijke beperkingen hebben, komen niet in aanmerking voor een verzorgingshuis. Terecht. Daar horen ze ook niet. Maar een alternatief is er niet.

Ze vereenzamen. Ik zou zo graag willen dat mijn vriendin nog een keuze had, dat ze kon kiezen tussen die 'eindpil' of in een zorginstelling wonen waar ze gelijkgestemden ontmoet, zeg maar wat nog niet zo lang geleden een bejaardenhuis werd genoemd. Die bestaan niet meer, wegbezuinigd. Hoogbejaarden zoals mijn vriendin vallen tussen wal en schip.

Johannes :
Gisteren een wederom een ontroerend stukje van Hugo in het AD:
http://www.ad.nl/nieuws/een-brief-aan-mijn-ma~aef12968/

Maar ook dit:
"Het waren wijkverpleegkundigen van Sensire. ,,Ze dwongen me een handtekening te zetten om in te stemmen met een eigen bijdrage voor mijn moest voor vijf uur geregeld zijn." Antonia tekende: ,,Ze zeiden dat als ik dat niet zou doen, ik de volgende ochtend al geen hulp meer zou krijgen..."  

Het kostte mevrouw €6000 in één maand te lenen bij de bank. Als Hugo straks onze handtekeningen aan staats v, Rijn aanbied kan er wellicht ook een vrije schop bij.

zondag 06 nov 2016

Johannes :
Denk dat Hugo dit succes niet had verwacht.

zaterdag 05 nov 2016

Wim. :
Inderdaad Rob tussenstand zou wel leuk zijn.
Maar de vraag is hoeveel mensen hebben er nu getekend en waar is die lijst te vinden.

zaterdag 05 nov 2016

Rob Timmer :
Oh, maar ik verwacht geen lijst met namen maar wel een regelmatige tussenstand van het totaal aantal ondertekenaars.
Lijkt me wel leuk. En mogelijk ook bemoedigend voor Borst.

zaterdag 05 nov 2016

Johannes :
Had net anders van je verwacht Rob. Ja die lijst kan ik ook niet vinden zou ook niet meer overzichtelijk zijn omdat ze nu al rond de 25000 ondertekenaars zitten.

Maar daar zitten jij en ik nu dus tussen, volgende graag [-)

zaterdag 05 nov 2016

Rob Timmer :
Waar kan ik zien hoeveel mensen dit ook belangrijk genoeg vonden om te ondertekenen?

zaterdag 05 nov 2016

Rob Timmer :
Zo, zojuist het manifest getekend!

Wie volgt?

zaterdag 05 nov 2016

Jan van der Tak ( :
Mensen (incl. Jana die ik hoog heb zitten)snappen jullie niet dat je bovenstaand serieus onderwerp met dit gezeik om zeep helpt.
Voor mij is het voldoende als de redactie je naam en internet adres kent (en in mijn geval is dit zo)
En mocht je echt strikt willen zijn stop dan allereerst met het plaatsen van artikelen met een onderschrift als "van onze redacteur" of artikelen geheel zonder verwijzing naar de schrijver zoals die ook hier worden geplaatst.

ZO EN NU TEKENEN DAT MANIFEST

zaterdag 05 nov 2016

Rob Timmer :
Er kunnen natuurlijk uitzonderingen zijn op die regel.

Dus toch voor de lezer anoniem iets publiceren. Maar altijd zal de echte naam en het bestaande email-adres bij de redactie bekend moeten zijn!

zaterdag 05 nov 2016

Jana Beranová :
Heren,heren,
Als je een verhaal schrijft, zet je daar je naam onder.
Als je daar iets over te vertellen hebt, zet je daar je naam onder.
Alleen stiekemerds doen dat niet.

zaterdag 05 nov 2016

Wim. :
Hé Jan van der Tak gebruikt ineens zijn échte naam. Loopt hij al vooruit op de drempel die Jim en ik willen inbouwen CITAAT.

Ja ja de slimme censuur inbouwers Hans en Jim;de lezers hebben deze armzalige internet krant niet nodig,het is andersom,de werkelijk aard komt boven,ze willen alleen horen wat Hans en Jim wel gevallig is.lachennnnnnnn

En drinken jullie niet te veel jongens,want dan raak je helemaal de weg kwijt.

zaterdag 05 nov 2016

Jan........ :
Niet zeuren Hans teken nu maar het manifest.

zaterdag 05 nov 2016

Hans Roodenburg :
Hé Jan van der Tak gebruikt ineens zijn échte naam. Loopt hij al vooruit op de drempel die Jim en ik willen inbouwen maar ongetwijfeld het probleem geven van minder reacties? Voortreffelijk verhaal trouwens van Dirk. Doet hij veel beter dan eindredacteur zijn van De Oud-Rotterdammer.

zaterdag 05 nov 2016

Jan van der Tak :
Bedankt Dirk Mellema voor dit schrijnende verhaal, svp nu eens geen discussie hier maar wel serieuze suggesties en in ieder geval teken svp het manifest van Hugo Borst. Knip en Plak

https://www.scherpopouderenzorg.nl/

vrijdag 04 nov 2016

Rob Timmer :
Ik hou ook van jou Wim!

Maar geef voor deze ene keer nou eens de positieve reacties de ruimte...

vrijdag 04 nov 2016

Wim. :
Rob waar jij bent is de lucht al verrot dus ze vluchten allemaal weg zelf de ouden van dagen op hun krukken.

Voorts jou politieke stand punten zijn schuldig aan de toestand waar deze mensen in verkeren.

vrijdag 04 nov 2016

Rob Timmer :
Met Wim wil ik inderdaad geen vijf jaar een half uur per dag doorbrengen maar met Jana kan ik wel dagelijks boodschappen of een kopje bier doen. :-)

Maar even serieus... er moet toch iets te koppelen zijn via een bejaardenorganisatie of moeten we gewoon zelf op pad om iemand naar onze smaak te zoeken?
Lijkt me wel een mooie uitdaging en prima dagbesteding. Ik ga jullie op de hoogte houden.

vrijdag 04 nov 2016

Wim. :
Dit alles met dank aan de Politiek.

Het zal je Moeder of Vader maar zijn of goede vriend of vriendin.



O ja Rob gaat natuurlijk bij de zeikers.
Ga is normaal doen!!!!! Maar ja voor jou niet mogelijk.

vrijdag 04 nov 2016

Rob Timmer :
Aangrijpend verhaal Dirk. Misschien moeten mensen als ze nog maar kort gepensioneerd zijn eens iets meer om zich heen kijken of er mensen zijn die naar hun aandacht hunkeren. Zoek iemand uit en ga er een half uur per dag mee wandelen of doe de boodschappen samen.

Natuurlijk is er een bepaalde weerstand om daarmee te starten. Je zult maar een vreselijk aanstellerige zeikerd (M/V) treffen waar je dan de komende vijf tot tien jaar aan vast zit.
Er zou een 'koppelbureau' moeten worden opgericht die gelijkgestemde mensen bij elkaar brengt. (Zeikerds bij zeikerds en vrolijke mensen bij gelijkgestemden).
Maar ja... hoe bekijk je dat?

vrijdag 04 nov 2016

Jana Beranová :
heel mooi verwoord wat er heel lelijk mis is,
Dirk. Bedankt. Jana

vrijdag 04 nov 2016

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Loopbaan


Rutte, onze grote premier in het klein,

wil niet zijn hele leven onze premier zijn.

Hij wil weg, hogerop,

naar de echte hoge top.


Ik laat zien: ‘Ik ben een ferme knaap.

Van mij komt heus geen broodje aap.

Vastberaden koers ik naar mijn nieuwe stek.

Ik heb een probleem. Er is geen plek.’


Geert-Jan Laan


  • Nieuw

  • Reacties