‘Matchfixing 'normaal' bij gokepidemie’

5850-matchfixing-normaal-bij-gokepidemie (Door Jim Postma)
,,Veel gezondheid toegewenst,'' is de meest gehoorde wens die ik in de afgelopen dagen mocht horen. Die wens geef ik dus van harte aan u allen door. Voor de rest ben ik altijd weer blij als die ‘zogenaamde feestdagen’ weer voorbij zijn. ,,Zal wel door de leeftijd komen,'' zo hoor ik ook steeds meer om mij heen.
Wat een ‘bagger-tv’ bijvoorbeeld op de meest Nederlandse zenders. Nee, daar word je echt niet vrolijk van. De BBC en de BRT vormen daar gelukkig een mooie uitzondering op.



Met mooie, maar ook vaak bloedstollende natuurdocumentaires.

Het meest verblijdde mij daarin een bijzondere tekenfilm, in kwaliteit en originaliteit beter dan welke Disneyfilm dan ook, over een wit keeshondje. Die was zijn baasje kwijtgeraakt en allerlei soorten vreemde dieren als een hamster, duiven en zelfs een eerst kwaadaardige kat gingen hem helpen.
Met de boze ‘hondenvangers’ op zijn hielen wist hij elke keer weer te ontsnappen. En redde zo aan het einde zijn jonge baasje van een wisse vuurdood. Eind goed, al goed, met zelfs traantjes in de ogen. ‘Happy go lucky’, weer samen verenigd.

Ongelooflijk hoeveel op al die dart-wedstrijden gewed is.WK-Darts
Ja en verder… Zitten zappen naar de WK darts-wedstrijden waarvan vanavond (zondagavond 3 januari om 20.00 uur) de finale is. Ongelooflijk hoeveel op al die wedstrijden gewed is. Alleen dat hoor je nooit van die darts-verslaggevers. Die zitten er qua commercie immers tot hun nek erin. Wereldwijd moet het gaan om miljarden euro’s. Terwijl het prijzengeld voor de WK-deelnemers in totaal slechts enkele miljoenen betreft.
Het sportkatern van het AD opende gisteren nog met de sterk nationalistische en chauvistische kop: ‘ORANJE HEERST’. Geheel in de Oranjekleuren. Een dag later, nu dus op zondag de derde januari, is geheel Oranje kopje onder gegaan. Met de laatste gesneuvelde gladiatoren Raymond van Barneveld (Barney de Tijger) en de jonge Jelle Klaasen (‘The Corbra’). Ja, ja, hoogmoed komt altijd voor de val.
Straks dus de finale tussen Schotland met Anderson en Lewis voor Engeland. Als u snel bent kunt u nog uw weddenschappen inzetten. Ik hou het op Anderson. Maar verwijt mij niets als er door de zoveelste ‘matchfixing’ toch nog een andere uitslag komt.

Life
Sommige wedstrijden volgde ik ook ‘life’ in mijn stamkroegjes. Daar werd menigmaal de suggestie gedaan dat het hier vaak om ‘omkoping’ gaat. Immers op de topfavoriet van enkele dagen geleden, de Nederlander Michael van Gerwen, kon je voor elke euro die je inzette er twee voor terugkrijgen. Op Van Barneveld kreeg je zo’n vijf euro voor elke ingezette euro.
Nog voordat deze wedstrijd begon wist ik (haast) zeker dat inmiddels ‘opa’ Van Barneveld, toen de nummer 16 van de wereld het zou winnen van de nummer een Van Gerwen. Barney won dus tegen alle verwachtingen in na een zeer spannende match. Sensatie dus alom. Had ik in deze dus mijn intuïtie gevolgd dan was ik een ‘rijk’ man geweest. Maar gelukkig trapte ik niet in deze zeer verleidelijk ‘val’. Want met gokken verlies je op den duur altijd.
Matchfixing zal dit jaar weer op grote wereldschaal aanwezig zijn in allerlei topsporten. Het is een kwaadaardige ziekte die steeds verder om zich heen grijpt naarmate het gokken op deze moeder aarde toeneemt. Met name via internet. De zogenaamde ‘internetkroegen’ zie je ook om je heen als paddenstoelen uit de lucht verrijzen.

Geen alcohol
Heel vaak is daar doelbewust geen alcohol te verkrijgen. Terwijl van die paar andere consumpties als thee en koffie geen droog brood te verdienen is. Toch hebben deze zogenaamde ‘cafés’ een betere financiële toekomst dan de nu vaak armlastige bruine buurtkroegjes. Zelfs de ‘Holland Casino’s’ klagen daarover steen en been. Maar goed ook, want net als de Staatsloterij zijn dit toch ‘oplichtersbendes’ van de bovenste plank.
Niets nieuws onder de zon. ‘Matchfixing’ dus, het doelbewust wedstrijden vervalsen door omkoping en grof financieel gewin, bestond al in de oudheid. Reeds tijdens de Olympische Spelen in de tijd van de Romeinen werden er atleten omgekocht. Voornamelijk door ‘stadsstaten’ en ‘stadhouders’ die er eer, roem en glorie mee verwierven. Naast een fenomenale financiële machtspositie.
De atleten in die tijd moesten weliswaar verplicht de eed afleggen van ‘puurheid in de sport’. Kon er worden bewezen dat dit dus uiteindelijk niet het geval was, dan konden zij worden bestraft met de doodstraf.
In de Verenigde Staten woedt het matchfixing-kankergezwel al vanaf de 19de en de 20e eeuw, gevolgd door elders met wereldwijde sportvervalsingen. Vooral honkbal, basketball en in boksringen is in de VS zelf reeds lange tijd een gokepidemie uitgebroken.

Waar zitten we dan met z’n allen nog naar te kijken?! Naar de grote firma ‘list en bedrog’ van matchfixing die dank zij de eveneens wereldwijde gokplaag met de dag groter wordt.List en bedrog
Waar zitten we dan met z’n allen nog naar te kijken?! Naar de grote firma ‘list en bedrog’ van matchfixing die dank zij de eveneens wereldwijde gokplaag met de dag groter wordt.
Wie van u herinnert zich nog het Nederlands elftal in 1983 toen de voetbaloranjes zich eveneens moesten plaatsen voor de EK-kwalificaties in Frankrijk? Oranje stond toen in groep 7 finaal aan de leiding . Maar kon op de laatste speeldag nog worden voorbij gestoken door Spanje. Dat moest destijds met 11 doelpunten verschil winnen van Malta. Sportief gezien een onmogelijke opgave. Haast waanzinnig werden zij zelfs hier voor de buis op het moment dat Malta nota bene met 0-1 voor kwam te staan. Daarna werd de gehele wereld met open ogen op klaarlichte dag grandioos bedrogen met de einduitslag voor Spanje: 12-1.
En wederom lag Nederland er dus weer uit. Over de FIFA en consorten hoeven we het helemaal niet meer te hebben. Net als over scheidsrechters, trainers en bestuurders die nog steeds gezamenlijk uitmaken met penalty”s en rode kaarten van dien, wie er wint of verliest.

Geef mij maar de pure sportatleten van vroeger zoals onze Fanny Blankers-Koen en onze ‘Dutch Windmill’ Bep van Klaveren.
Gelukkig bestaat thans ook nog onze nieuwe atletiekster Dafne Schippers met haar wk-goud op de 200 meter. Maar daar houdt het zo’n beetje helaas al weer mee op. Waar gaan wij met zijn allen naar toe?

Wel wens ik u tot slot allen een zeer gelukkige ‘matchfixing’ toe. In de persoonlijke sfeerrelaties uiteraard!

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties