De Kouachi’s en de strafbehoefte

5299-de-kouachi-s-en-de-strafbehoefte (Door Manuel Kneepkens)
De aanslag op de redactie van het satirisch blad Charlie Hebdo wordt planmatig uitgevoerd. Professioneel. Binnen dat kader bezien is het echter volkomen onbegrijpelijk dat een van de daders zijn ID-kaart in de vluchtauto achterlaat.
Dat maakt het immers de Franse politie nogal makkelijk om de daders te identificeren: de gebroeders Kouachi. Is er een verklaring vanuit de criminologie te geven voor deze ‘fout’?

Freud
Ja, maar dan komt men bij de freudiaanse criminologie terecht. Mag er hier en daar aan een Nederlandse universiteit nog een enkele ‘diehard’ marxistische criminologie doceren, de Freudiaanse criminologie is aan onze universiteiten inmiddels geheel uitgestorven.
Vreemd, als men bedenkt hoe groot Freuds invloed in de vorige eeuw is geweest. In het Westen stak Freud toentertijd Marx naar de kroon.
Maar Freud, ‘De kwakzalver uit Wenen’ is uit. Zo zit bv. zijn fameuze therapie, de ooit zo populaire psychoanalyse niet meer in het pakket van onze ziektekostenverzekeraars. Psychoanalyse wordt niet meer vergoed.
In het kielzog van de ondergang van Freud, blijkt ook de freudiaanse criminologie ter ziele gegaan.
Toch is dat de enige vorm van criminologie die een verklaring biedt voor bovenstaande fout van de Kouachi’s. Ik geef die verklaring hier voor wat ze waard is.

Het achterlaten van de ID-kaart zou goed passen in de door Alexander en Staub ontwikkelde ‘Theorie van de Strafbehoefte’.Geen fout
Door de ogen van de Freudiaan bezien, is het laten liggen van de ID-kaart namelijk geen stomme fout, maar een signaal uit het onderbewuste. Het onderbewuste Ik is het met het handelende Ik niet eens. Het keurt de daad af. In zijn onderbewuste wil de dader, dat hij wordt opgepakt en berecht. Aldus de door Alexander en Staub ontwikkelde ‘Theorie van de Strafbehoefte’.
Bovenstaande psychoanalytici verwonderden zich erover dat mensen afwijkend gedrag vertonen – vaak misdadig – waarvoor geen enkele redelijke grond aanwezig lijkt te zijn.
De man die, ofschoon gefortuneerd, toch de onweerstaanbare behoefte heeft om boeken uit tweedehandszaken te jatten. De politicus die zijn carrière ‘moedwillig’ kapot maakt door een ongelofelijke stommiteit. President Nixons opdracht tot inbraak in het Watergate-gebouw bijvoorbeeld.

Perfecte moord
Befaamd was in de jaren dertig het geval van de twee Harvard-studenten. Rijkeluis-zoontjes die zichzelf briljant achtten en zich verveelden. Ze besluiten de perfecte moord uit te voeren. Ze brengen een willekeurig iemand om. Alleen… een van de moordenaars laat zijn zonnebril bij het lijk achter. Dat is geen gewone zonnebril, maar een duur exemplaar. De politie van Chicago gaat er mee langs alle opticiens van Chicago en bingo! Een van de opticiens weet aan wie hij die bril heeft geleverd. De twee jongelui mogen dan ook enige tijd later de elektrische stoel bestijgen.

De politicus die zijn carrière ‘moedwillig’ kapot maakt door een ongelofelijke stommiteit. President Nixons opdracht tot inbraak in het Watergate-gebouw bijvoorbeeld. (De doodstraf werd in de VS in de jaren dertig veelvuldiger opgelegd dan nu).
Of beide daders tijdens de voltrekking van het vonnis hun zonnebrillen op mogen hebben is mij onbekend.

Drol
Laatst was het weer eens zover in Het Gooi - het is een casus, die anekdotisch aandoet, maar niettemin vaak voorkomt. Een inbreker breekt in een dure villa in en… laat een drol achter op het salontapijt.
Maar uit fecaliën kan het forensisch laboratorium gemakkelijk het DNA- profiel van een dader destilleren. De Kakman is dan ook opgespoord.
Het meest schrijnende geval van een Strafbehoefte is de zaak ‘Claude Eatherley’.
Luchtmacht majoor Eatherley is de man die op 6 Augustus 1945, als gezagvoerder van het vliegtuig de Enola Gay, het sein moet geven de atoombom aan boord (Fat Boy) te droppen boven Hiroshima. Het dramatisch gevolg is bekend.

Held

Maar thuis in de VS wordt majoor Claude Eatherley als een held binnen gehaald. Hij krijgt de een na de andere hoge onderscheiding. Hij verschijnt op de omslag van Time-magazine als Man van het Jaar. Hij raakt van kust tot kust bekend door radio en tv, etc..
Midden jaren vijftig moet hij echter voor de rechter verschijnen omdat hij met bankcheques blijkt te hebben geknoeid. Hij wordt tot een celstraf veroordeeld, maar omwille van zijn excellente oorlogsverleden, vroegtijdig vrij gelaten.

De Nationale held van de VS majoor Eatherley overvalt op klunzige wijze een benzinestation. Hij wordt opgepakt, veroordeeld en weer vrijgelaten. Maar het houdt niet op. Hij overvalt vervolgens, een bank, een postkantoor, etc.Hierop overvalt Eatherley op klunzige wijze een benzinestation. Hij wordt opgepakt, veroordeeld en weer vrijgelaten. Maar het houdt niet op. De Nationale held van de VS overvalt vervolgens, een bank, een postkantoor, etc. Men weet niet meer, wat men met de man aan moet.
Het predicaat ‘ontoerekeningsvatbaar’ dan maar. Men stopt hem in een inrichting.
Daar probeert men heel het arsenaal van de jaren vijftig–therapieën op hem uit. Insuline-shocktherapie, elektroshocktherapie, etc. Niets helpt.

Gunter Anders
Inmiddels is het 1959. Het geval Eatherley trekt de aandacht van de media. Een van die publicaties komt de Oostenrijkse filosoof Günther Anders onder ogen. Deze begrijpt wat er gaande is. Hij schrijft Eatherley een brief. Het begin van een correspondentie die twee jaar later onder de titel Burning Conscience (Brandend Geweten) in boekvorm zal worden uitgegeven.
Günther Anders schrijft aan Eatherley het volgende: ‘U is iets overkomen, waarvan alle mensen op deze wereld vurig moeten hopen, dat het hen nooit overkomen zal’.
Want, aldus Anders, Eatherley is een van de weinigen onder ons mensen met een geweten zo groot, dat hij beseft dat een mens ‘schuldloos’ schuldig kan zijn…
Gunther Anders slaagt, waar de psychiaters falen. Hij weet Eatherley te doen inzien dat diens ‘strafbare feiten’ in feite pogingen waren voor wat hij, Eatherley, als de (bodemloze) strafbehoefte voor zijn daad ervoer.

De Kouachi’s zijn inmiddels omgekomen. Hun gijzelaar(s) lieten zij ongemoeid. Vreemd.
Ze kwamen schietend naar buiten onder het roepen dat zij dit alles deden voor de Profeet…

Het ligt anders.
Executie door politiekogels voldeed aan hun strafbehoefte.

R.Sörensen :
Klopt Ronald

Meestal is het scoren voor een open goal.Doet me denken aan de uitspraak van Harry Melis oud prof die me antwoordde op de vraag of hij het nog leuk vond om te scoren na zijn zoveelste doelpunt in het 5e van RVVH tegen mijn elftal het 3e van SDV."Niets is zo leuk als scoren"

dinsdag 13 jan 2015

Ronald Luijkenaar :
Fouten uit dit politiek correcte epistelhalen is denk ik niet moeilijk. MK schrijft:
"Executie door politiekogels voldeed aan hun strafbehoefte" en onderbouwt dit door het feit dat de ID's waren achter gebleven.

Pure onzin natuurlijk alsof deze geschifte fanaten enige blijk van menselijkheid zouden tonen. Natuurlijk waren ze geheel niet uit op straf maar op de beloning van 72 maagden (als er daarboven tenminste nog één te vinden is)

Nee het achterlaten van het ID was een middelvinger naar de Franse overheid die zo dom was om überhaubt een ID te verstrekken, iets als "kijk hier vegen we de kont mee af".
Net als ook het merendeel van de +/- 1 mln islamieten in Parijs door het afwezig zijn bij deze Mars der Republiek lieten blijken hoe ze met hun Franse nationaliteit omgaan.

Overigens het verhaal van majoor Claude Eatherley trof me wel, dat zal meer passen.

maandag 12 jan 2015

Wim :
Ronald; tja van uit die hoek gezien zo als jij hier naar voren brengt is het een leuk tijdverdrijf.

maandag 12 jan 2015

R.Sörensen :
Uiteraard Wim.
Manuels stukjes zijn voor mij een bron van vermaak.
Ik vind het leuk om er fouten uit te halen. Ik heb zelfs ooit een historisch foutje uit Schindlers list gehaald.
Voorbeeld.
Boverstaand stukje vind ik eigenlijk niets anders dan een demonstratie van "kijk mij eens ontwikkeld zijn"
Ik denk persoonlijk (kijk mij eens ontwikkeld zijn) dat die aanslag meer met Adler van doen had (ontdekker minderwaardigheidscomplex) en als ik lees: Het onderbewuste IK dan denk ik (ooit Kweekschool gehad) dat heet ES*
Leuk tijdverdrijf toch?

Sigmund Freud: Das Ich und das Es. In: Studienausgabe. Bd. III: Psychologie des Unbewußten, Fischer, Frankfurt am Main 1975, ISBN 3-10-822723-8 (Originaldatum: 1923).

maandag 12 jan 2015

Wim :
Beste wensen ????

zondag 11 jan 2015

R.Sörensen :
Beste wensen nog Manuel.

In dit nieuwe jaar een welgemeend advies: Beperk je tot strafrecht en criminologie.

zondag 11 jan 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De geschiedenis van water



The history of water

‘The history of water’
has never been written

Until today

The history of water
is now being written
by a small fountain
at the end of Henszlemann Imre utca,
in the city of Budapest,
Hungary

- with bright blue water from the Danube

And what a page-turner it is!

(Piccalilly)


  • Nieuw

  • Reacties