Wijkagent moet vooral bekeuringen uitschrijven

Veel wijkagenten in Rotterdam worden steeds vaker buiten hun eigen wijk ingezet om ander politie werk te doen.

Wijkagent moet vooral bekeuringen uitschrijvenDe veelal ervaren politiemensen moeten tot hun eigen onvrede onopvallend in burgerkleding posten bij scholen om leerlingen te bekeuren wanneer zij bij het verlaten van het schoolgebouw zich misdragen, zoals het weggooien van een propje papier.


Dit blijkt een rondgang langs een aantal wijkagenten, die anoniem willen blijven. Zij klagen dat zij het contact met hun wijk verliezen en niet meer toekomen aan hun eigenlijke werk, zoals de afhandeling van klachten in hun buurt en contact houden met sleutelfiguren.

“Wij worden ingezet om zo veel mogelijk bekeuringen uit te delen, die soms tot boven de honderd euro oplopen. Per maand wordt nagegaan hoeveel bekeuringen we hebben uitgeschreven en waarvoor. We moeten dan een bepaald aantal boetes voor verschillende overtredingen hebben uitgeschreven, anders hebben we een probleem”, vertelt een diender.

Zij beschouwen de sfeer in het korps als van een bedrijf dat winst moeten. Alles draait om inkomsten en bezuinigen, zeggen ze.

Begin dit jaar kondigde korpschef Meijboom rigoureuze bezuinigingen aan. Zo mag er amper nog worden overgewerkt, hetgeen vooral de recherche parten speelt. Er is een groot tekort aan rechercheurs, waardoor er geen tijd is misdrijven op te lossen, terwijl er aanwijzingen zijn waardoor de daders gepakt kunnen worden.
Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties