Uit het leven geslagen

Zondagmiddag hebben ruim 200 mensen meegelopen in een stille tocht ter nagedachtenis aan Wilson Gomes. Een daad die niet anders betitelt kan worden als zinloos geweld maakte een einde aan zijn leven.

De Stille tocht begon op het Noordplein en eindigde op de Coolsingel waar Wilson zijn noodlottige einde vond. Er werden bloemen gelegd en kaarsen gebrand.

Verdriet, ongeloof en onmacht overheersen bij de nabestaanden. Waarom Wilson? Waarom die krankzinnige daad van geweld op een dag die een feest zou moeten zijn? De dag waarop we de toekomst vieren.

Wilson was onlangs aangenomen bij de Koninklijke Marechausse. Hij was druk met het inrichten van z'n woning. Kortom, Wilson had een toekomst waaraan hij ook wou werken. Een toekomst die ruw verstoord werd door het onvoorstelbare.


"Hij was op weg naar een feestje en wilde alleen gezellig oud en nieuw vieren. Blijkbaar heeft hij op de verkeerde manier gekeken", aldus een lid van de familie. Wat moet je daar nou nog op zeggen?

Wat is er toch mis met dit land en sommigen die hier wonen? Is het moreel verval, een gebrek aan een degelijke opvoeding of misschien gewoon de tijdgeest? Het individualisme van deze tijd maakt, althans de indruk wordt gewekt, dat sommigen het lot van de ander totaal ondergeschikt vinden. In alle gevallen van dit soort zinloos geweld lijkt de dader wel een psychopaat met een totaal gebrek aan empathie. Gewone mannen, die onder invloed van drank en drugs denken dat het volkomen normaal is om iemand te mishandelen. Je kiest een willekeurig slachtoffer, die wellicht "verkeerd kijkt", en mept erop los. Over de gevolgen maken dit soort lieden zich niet druk. Immers, het gaaat om hen en niet om het slachtoffer. En alhoewel er maatschappelijk gezien veel aandacht is voor dit soort zaken lijkt het geweld niet af te nemen. Sterker, het neemt toe en dat is uiterst zorgwekkend.

Ik kende Wilson oppervlakkig. Hij was altijd vriendelijk en voorkomend naar me. Soms maakten we een kort praatje. Nooit lang. Hij was aan het werk en ik was slechts een passant. Totdat ik 2 januari dit verschrikkelijke nieuws kreeg. Een koud gevoel maakte zich van mij meester. Het oppervlakkige was onmiddellijk verdwenen. De haren op mijn armen stonden recht overeind. En toen kwam de boosheid. Voor het eerst in mijn leven werd ik geconfronteerd met een daad van geweld die ik op geen enkele wijze kan verklaren. Niemand kan dat. Slechts de dader...

De stille tocht voor Wilson was niet de eerste in Nederland en ik vrees dat het ook niet de laatste zal zijn.

Wilson heeft slechts 26 mogen worden en stierf op de dag waarop een begin horen te vieren. Wanneer houdt het op?
tom :
veel sterkte voor de familie, vrienden en kennissen,
en inderdaad , de dader mag echt wel veel harder worden aangepakt!
dit is gewoon niet normaal meer

dinsdag 05 jan 2010

Jerry :
In en in triest. Woorden schieten tekort. Veel sterkte voor familie, vrienden en andere betrokken.

En nu maar hopen dat de dader flink aangepakt wordt. 40 uur schoffelen is niet genoeg. Keihard straffen dit soort lieden. Stel maar een voorbeeld als justitie

maandag 04 jan 2010

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties