Tulpen op het graf voor ‘naamlozen’

ROTTERDAM – Op de Zuiderbegraafplaats zijn recent, onder toezicht van politie en de gemeente, negen mensen herbegraven van wie de identiteit nooit is vastgesteld. Zij worden genoemd ‘de doden zonder naam’. De lijken zijn afkomstig van de Algemene Begraafplaats in Crooswijk.
Daar liggen in nog 31 niet-geïndentificeerde lichamen die binnenkort ook worden over gebracht naar de Zuiderbegraafplaats. Ter plekke is vak 6 voor hen ingericht waar in totaal plaats is voor zo’n honderd naamlozen.


Voor dat de operatie plaats vond van het opgraven is onderzoek gedaan door politiedeskundigen van het ‘Team Cold Cases’. In samenwerking met het Nederlands Forensich Instituut (NFI) is aan de hand van de laatste opsporingstechnieken geprobeerd alsnog de identiteit vast te stellen van mensen die daar anoniem zijn begraven. Via DNA-materiaal en gebitsgegevens is een dossier samengesteld om hun namen te achterhalen. Het is de allerlaatste kans alsnog hen te indentificeren. De oudste werd 20 jaar geleden ter aarde besteld.

Volgens Frans Visser, hoofd van de Regionale Recherche Dienst wordt bij het vinden van een lichaam de familie gewaarschuwd als het gaat om een natuurlijke dood. Indien er mogelijk sprake is van een misdrijf komt het Team Cold Cases in werking. Vak 6 op de Zuiderbegraafplaats is voor in de toekomst gereserveerd voor de ‘naamlozen’ om na eventuele identificatie de familie er bij te betrekken.
Het was stadsdichter Jana Beranová die op verzoek van Gemeentewerken speciaal voor ‘de doden zonder naam’ een nieuw stadsgedicht heeft geschreven en tijdens het herbegraven heeft voor gedragen onder de titel ‘Tulpen op het graf’ (www.stadsdichter.rotterdam.nl).

De directeur Bijzondere Diensten Gemeentewerken, Henk van Smaalen zei tijdens de herbegraafplechtigheid: ,,Het is een triest gegeven dat er mensen overlijden en begraven worden zonder afscheid van familie en vrienden. Het gebeurt helaas met enige regelmaat in Rotterdam. Dat is in zekere zin inherent aan het karakter van Rotterdam, een havenstad, een internationale stad. Veel mensen uit allerlei streken komen naar de stad en verblijven hier. En overlijden hier. Net als mensen die hier van oudsher wonen.
We moeten alles doen wat in ons vermogen ligt om de nabestaanden de kans te geven ooit duidelijkheid te krijgen over wat er met hun dierenbaren is gebeurd. En dat doen we ook’’, aldus Van Smaalen.

Dit is de eerste keer in Nederland geweest dat een dergelijke herbegrafenis van naamlozen heeft plaats gevonden.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties