Piet Koster ‘Te paard, te paard…’ (1946 – 2010)

Eigenlijk wilde hij piloot worden en op een medische keuring na was hij daarvoor geschikt. Het lot bepaalde anders. Piet Koster belandde niet op start- en landingsbanen, maar in de journalistieke jungle. Daar bleek hij door zijn gedrevenheid, sociale vaardigheden en precisie uitermate voor geknipt.


Op de kunstredactie van Het Vrije Volk in Rotterdam stond hij bekend als ‘Pietje Precies’. Talloze malen verscheen hij daar bij de eindredactiedesk met opgeheven vingertje en zei met die ondeugende twinkeling in zijn ogen: ‘Mijne heren, een kleine correctie…’’.

Vorig jaar werd bij Piet kanker geconstateerd. Aan insiders had hij begin dit jaar verkondigd dat zijn einde naderde. Ogenschijnlijk praatte hij daar relativerend over. Samen met zijn vrouw Vera en zonen Floris en Steye wilde hij er nog een paar prachtmaanden van maken.


Tijdens zijn afscheid in een overvolle aula op de begraafplaats Crooswijk zei Leo Pronk, oud-hoofdredacteur van HVV en Rotterdams Dagblad: ,,Hij bouwde in zijn sector die hem zo lief was, de kunst en cultuur, grote netwerken op. Velen werden vrienden van Piet. Van het Rotterdams Philharmonisch, van Jasperina tot Youp en van Toon tot Freek. Hij kende iedereen en iedereen kende hem.’’

Eind tachtiger jaren, bij de teloorgang van ‘ons’ Vrije Volk, zie ik Piet de redactie op rennen met de haast profetische woorden: ‘Te paard, te paard, we zijn verraden!’ Als geboren ‘verzetsman’ kreeg hij pas achteraf gelijk. En hoe. In het slagveld dat volgde vielen collega’s bij bosjes, onder wie Piet. Toen ging hij stokrozen kweken. Die stonden kaarsrecht, zoals Piet zelf principieel tot het einde toe is gebleven.

In het uit de oorlog daterende restaurant ‘De Pijp’, waar Piet ook graag kwam had iemand met vilstift op een wc-muur geschreven: ‘Ik zit in het verzet, maar niemand weet dat het oorlog is’. Chapeau Piet!


Jim Postma, Rotterdamse Journalisten Vereniging (RJV)

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Joost Swarte in de Kunsthal & Meijer Wery op de Oude Binnenweg


Fotograaf Wim de Boek stuurde ons ter gelegenheid van de expositie van tekenaar Joost Swarte in de Kunsthal - zie elders in deze krant - een foto toe van de muurschildering van jazzsaxofonist Meijer Wery, die aan de Oude Binnenweg hangt. De muurschildering werd onthuld in 2017 en is gemaakt door Joost Swarte. Sinds 2013 verschijnen op en rond de Oude Binnenweg regelmatig portretten van overleden Rotterdamse jazzmuzikanten. Samen vormen ze een ‘jazzy’ route over de meest Rotterdamse straat van Rotterdam.

In de jaren dertig was Meijer Wery was saxofoondocent aan de Muziekscholen Maatschappij ter Bevordering der Toonkunst (directeur Willem Feltzer). Het muzieklyceum van Willem Feltzer startte in april 1929 als eerste in Nederland een jazzopleiding met o.m. Meijer Wery en trompettist Eddy Meenk als jazzdocenten.

In het begin van de jaren dertig maakte Meijer Wery deel uit van The Famous Band van de slagwerker en accordeonist Philip Willebrandts. Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde Meijer Wery basklarinet in het Joods Symfonieorkest en wist hij te ontsnappen uit de Hollandsche Schouwburg waar de joden werden bijeengebracht om op transport gesteld te worden naar de vernietigingskampen. Nadat het hem gelukt was zich als ‘half jood’ te laten registreren, kon hij gaan werken bij het Goois Symfonieorkest. Meijer Wery overleed 14 oktober 1978 op 86-jarige leeftijd in Rotterdam.

Zie ook: http://www.r-jam.nl/portfolio/meijer-wery-door-joost-swarte/ en www.kunsthal.nl

Foto van de muurschildering is van Wim de Boek.

(van de redactie)

  • Nieuw

  • Reacties