Kinderen dobberen op blad in Blijdorp

De Koninklijke Rotterdamse diergaarde Blijdorp bestaat dit jaar 155 jaar. Onderdeel van een feestelijk programma was op 2 september 2012 het babysitten op de reuzenbladeren van de Victoria Amazonica in de Victoria serre van de Rivièrahal.

Vaders en moeders stonden weer trouw uren in de rij om hun kind (tot 15 kilo) staand of liggend op een lelieblad te (laten) fotograferen. Drie medewerkers van Blijdorp waren druk in de weer om de kinderen naar de bladeren te brengen en in positie te krijgen.


Veel medewerking van de kinderen zelf was er niet. Het is dan ook niet niks als je moet lachen naar het vogeltje, daar is de camera. Met rammelaars en door gekke bekken te trekken werd er (vaak vergeefs) geprobeerd de baby’s aan het lachen te krijgen.

Onderstaande foto's geven een aardig beeld van het enthousiasme van ouders, kinderen en de medewerkers van Blijdorp. Fotograaf Mishu Westerveld vatte alles prachtig samen.





Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties