Eerste paal inrichting Veilingwegcomplex

In aanwezigheid van tientallen genodigden heeft Burgemeester Aboutaleb, korpsbeheerder van de Politie Rotterdam-Rijnmond,donderdagmiddag18 augustus de eerste paal geslagenvoor de nieuwbouwop het

complex van de Veilingweg van de politie Rotterdam-Rijnmond.


Na een grondige voorbereiding, waarbij diverse hallen en semipermanente gebouwen zijn verwijderd, is het terrein nu klaar om heringericht te worden. De start hiervan wordt traditiegetrouw verricht met het slaan van de eerste paal.


Het complex aan de Veilingweg heeft van oudsher de functie van groenteveiling ge-had, vandaar de benaming. Sinds 1976 zijn de hallen in gebruik bij de politie en in 1985 werd de hoogbouw op het complex opgeleverd. Nu, ruim 25 jaar later, is een grondige renovatie noodzakelijk. Frank Paauw (korpschef): ,,Het wordt een complex dat recht doet aan de maatschappelijke positie van het korps. Geen uiterlijk vertoon, maar een ontwerp dat getuigt van ‘voorname eenvoud’.’’


Dit multifunctionele complex zal voor een belangrijk deel zijn huidige bestemming houden en zal ook in de toekomst onderdak geven aan diensten als de Verkeerspolitie, de Mobiele Eenheid, Recherchediensten en het garagebedrijf. Ook zullen er beroepsvaardigheidstrainingen worden gegeven en zullen er centrale vergadervoorzieningen voor de gehele regio worden ingericht.


Donderdagmiddag 18 augustus was de start van deze renovatie/nieuwbouw door middel van het slaan van de eerste paal door burgemeester Aboutaleb. De geplande opleveringsdatum is eind 2013.


Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties