‘Het geheim van stamcafé Companje’

4123-het-geheim-van-stamcaf-companje (Door Jim Postma)

ROTTERDAM – De horeca klaagt steen en been vanwege de economische crisis, maar dat geldt niet voor het horecaduo Dick Holl (55) en Yvonne Rebel.In hun café Companje aan de Teilingerstraat inRotterdam-Noord vierden zij onlangs met hun uitgebreide klantenkring een groot feest.Twintig jaar staan zij nu samen als uitbaters aan de toog. Afzonderlijk van elkaar werken Dick en Yvonne er respectievelijk 35 en 30 jaar in het 80 jaar oude stamcafé.


,,Voor de horeca ben je geboren of niet,’’ zegt Holl die van jongs af aan in deze sector werkt. ,,Je moet het in je hebben, gastvrijheid, tolerantie en mensenkennis. Een biertje leren tappen kan iedereen, maar je succes wordt bepaald door de manier waarop je met je klanten omgaat. Voor ons is het nooit een kwestie van eenrichtingsverkeer van alleen maar nemen. Wij geven veel terug. Gezelligheid staat in de top van ons vaandel,’’ aldus de door de wol geverfde horecabaas.

Zijn partner Yvonne Rebel: ,,Wij hebben het geluk op een goede locatie te zitten vlakbij de Schiekade met zomers veel aanloop naar ons terras. In de loop der jaren ontwikkelden wij ons als ‘spelletjescafé’. Zo zijn er nu vijf dartteams, biljartclubs, klaverjastoernooien, voetbalwedstrijden via grote schermen, een Spaarkas, mossel- en barbeque-avonden. Het barst hier altijd van de activiteiten. Met een zeer gevarieerde klantenkring, van metselaar tot advocaat.’’

In de omgeving van het druk bezochte café zitten instanties zoals het UWV, SoZaWe, de Gemeentelijke Kredietbank en scholengemeenschappen als Zadkine en het Grafisch Lyceum. ,,Af en toe hebben die instituten wat te vieren met een jubileum of een personeelsfeestje en dan komen zij naar ons toe,’’ verklaart Holl het succes van hun zaak. ,,Dan moet je als ondernemer inventief zijn. Het UWV bijvoorbeeld ging voor parties eerst naar een andere zaak waar zij alleen al voor de hapjes veel moesten betalen. Ik heb ze toen aangeboden de hapjes gratis te doen met een kleine opslag voor de keukenkosten. Sinds die tijd komen zij hier.’’

Voor de oorlog

Café Companje is dus nog van voor de oorlog. Er hebben verschillende eigenaren in gezeten, zoals Jan van der Heide, Leen de Bruin, Jan en Frans Companje. Het stond bekend onder verschillende namen. Ooit als café Vogel, daarna Van Ouds Pompenburg en de laatste 40 jaar als Companje. ,,Mijn grote horecaleermeester was Frans Companje,’’ zegt Holl. ,,Hij heeft nu café Centraal in de ZwartJanstraat. Van hem heb ik de kunst afgekeken hoe je een goede barkeeper en uitbater wordt. Hij is nog steeds een vakman op en top!’’

Yvonne Rebel kwam zo’n dertig jaar geleden in de zaak, de laatste twintig jaar samen met Dick als eigenaar. ,,Het geheim van het succes van ons café is je voortdurende aanwezigheid als gastvrouw en gastheer,’’ zegt zij met volle overtuiging. ,,Begin daarom, ondanks je goedlopende zaak, nooit een tweede café. Je vaste klanten pikken dat niet, die voelen zich voor de helft in de steek gelaten. En als het enigszins kan moet je niet een zaak pachten, maar altijd kopen. Anders werk je constant voor iemand anders.’’

Dick Holl tot slot met wijze horecalessen in deze slechte economische tijd: ,,Om je heen zie je reeds veel cafés met nog amper bestaansrecht. De omzetten lopen terug en de tijd dat zij zich op speelautomaten drijvende konden houden is al lang voorbij. Horecaondernemers die zelf weinig aanwezig zijn worden vanzelf gestraft. Veel wisseling in je personeel is eveneens een slecht teken voor je zaak. Als je alleen zonder veel interesse een biertje tapt en geen benul hebt hoe je met klanten moet omgaan, kan je net zo goed sluiten.’’


Yollie :
Cafe Companje is gewoon een hele leuke zaak. Zeer schone toiletten, en het koffiezetapparaat blinkt je tegemoet. Biertje wordt er zeer goed en met zorg getapt. Wie en wat je ook bent is niet belangrijk, als je maar gezellig bent.

woensdag 26 jun 2013

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties