Co Westerik was ook een dichter

7491-co-westerik-was-ook-een-dichter

Door Jana Beranová

Co Westerik, de wonderbaarlijk veelzijdige beeldend kunstenaar, is niet meer. Hij overleed op 10 september, 94 jaar oud. Westerik kwam in mijn leven toen ik in de jaren zeventig betrokken raakte bij de vertalingen van poëzie voor het jaarlijkse Poetry International Festival. ‘Machine van woorden’ heette de allereerste uitgave in de Poetry International serie met het werk van vier toonaangevende dichters van wie ik er twee had vertaald: Miroslav Holub (voormalig Tsjecho-Slowakije) en Vasko Popa (voormalig Joegoslavië).

De andere twee waren de Poolse dichter Zbigniew Herbert en Günter Künert van de toenmalige DDR. Bijna een voorhistorisch tijdperk. Het was een prachtuitgave van Meulenhoff (1975), met tekeningen van Co Westerik. Elk van de vier dichters kreeg een tekening bij zijn eerste gedicht in de bundel en op het omslag prijkte de kop van ‘een’ dichter. Misschien wel ‘de ’ dichter die zijn gedachten als spinsels uit zijn mond trekt. Poëzie, typisch in de sfeer van Westerik, Ik koester het boek.


Wat me ook onmiddellijk bij het horen van zijn naam te binnen schiet is het touwtjesspringende meisje op de muur van het politiebureau aan het Haagse Veer. Ik was een fan, liep er soms een paar straten voor om. Nog altijd mis is, als ik daar in die buurt ben, het beeld van die vrolijke speelsheid. Het maakte altijd mijn dag goed. En wat jammer dat het gesloopt moest worden. Nu loop ik er soms chagrijnig bij.

Foto hierboven: In 1976 werd van zijn hand Co Westerik dit kunstwerk 'het Touwspringende meisje' onthuld. heeft jaren de wand van politiebureau Haagseveer gesierd tot aan de sloop. (Foto © Ary Groeneveld/Stadsarchief)

Oeverloos gefascineerd raakte ik ook door zijn schilderij ‘Snijden aan gras’. Net als zo velen. Een afbeelding hing een tijdje in de treinen, maar werd later weggehaald, omdat sommige reizigers bij het zien ervan onwel werden. Het schilderij was te confronterend op de nuchtere maag. Was Co Westerik dan controversieel? Dit zij maar drie grepen. Laten we ervoor zorgen dat de man en zijn hele werk voorgoed bij ons blijven. Co Westerik, dank. Rust in vrede.

Foto: Co Westerik, Snijden aan gras 1, 1966 Olieverf en tempera op paneel, 60 x 75 cm. Collectie Stedelijk Museum, Amsterdam

Kopfoto is fragment 'De visvrouw', waarmee Co Westerik de Jacob Marisprijs won

Kees Versteeg :
Stichting Droom en Daad gaat financieel bijspringen om de terugkeer van het Meisje met Springtouw mogelijk te maken. Wie weet een bakstenen muur van minimaal 25 meter hoog en 6 meter breed op een markante plek in Rotterdam?

maandag 15 okt 2018

Kees Versteeg :
Vraag ik me trouwens af of Co Westerik destijds zijn auteursrecht had verkocht aan de Gemeente Rotterdam. Ik neem aan van wel,gemeentelijke contracten zullen bij de aankoop van kunstwerken die standaardbepaling bevatten.

maandag 17 sep 2018

Kees Versteeg :
Het CBK gaat onderzoeken of het 'touw springende meisje' ergens in de stad kan terugkeren.
https://www.rijnmond.nl/nieuws/172820/Rotterdam-onderzoekt-terugkeren-muurschildering-Westerik

maandag 17 sep 2018

Rinus Vuik :
Prachtige beschouwing op het overlijden van een groot kunstenaar en ja ook ik mis het meiske dat touwtje springt...voel de pijn als ik kijk naar 'Snijden aan gras'!
Dankjewel Jana!

vrijdag 14 sep 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Aforismen 3: Pim Fortuyn (1948-2002)


(Door Kees Versteeg)

Deze ‘Vriend des Vaderlands’ behoeft geen nadere introductie. Nieuwsfeit: gisteren werd de Pim Fortuyn Prijs 2019 uitgereikt. Die eert de strijders voor het Vrije Woord.

De Rotterdamse AD-columniste, televisiepresentatrice en documentairemaakster Fidan Ekiz was één van de genomineerden. Een pikante nominatie volgens velen, gezien haar Nederturkse achtergrond. Ze reageerde daarop in het AD. ‘Dus: wat ik van mijn nominatie vind? De Pim Fortuyn Prijs is keihard nodig. Het is niet alleen schandalig dat ik dit anno 2019 moet schrijven. Het is dieptreurig.’

Ze won niet. De prijs gaat dit jaar naar de misdaadverslaggevers John van den Heuvel en Paul Vugts. Voor hun onverschrokken verslaggeving over de georganiseerde misdaad. Ze ontvingen tal van doodsbedreigingen en moesten meerdere malen onderduiken.

Van den Heuvel en Vugts zijn goede en dappere journalisten. Fidan Ekiz is een mooie, dappere en intelligente vrouw. De andere genomineerden zijn ook dapper. Laten we hopen dat we nog lang van ze mogen horen, en geen inspiratie ontlenen aan dit aforisme van Pim Fortuyn: ‘Als je onsterfelijk wilt worden, moet je wel op tijd doodgaan’.

  • Nieuw

  • Reacties