R.I.P. Martin van Eekeren / 'Haagse Martin'

6976-r-i-p-martin-van-eekeren-haagse-martin

(29 maart 1946 - 23 januari 2018)

Tot verbijstering van vrienden is jongstleden dinsdag 23 januari Martin van Eekeren overleden. Onze Haagse Martin reageerde al enkele dagen niet op telefoon - en emailberichten.

Reden tot bezorgdheid, daarom werd het alarmnummer 112 gebeld. Martin werd in bewusteloze toestand aangetroffen in zijn huis aan de Maaskade op het Noordereiland.


IJlings werd hij vervoerd naar het Erasmus MC waarna hij werd overgebracht naar Hospice ‘Laurens Cadenza’ op Rotterdam Zuid, waar hij de volgende ochtend om 08.00 uur overleed, zonder bij bewustzijn te zijn gekomen. Wij kenden Martin als een joviale humorvolle Haagse ongen die na enkele omzwervingen (die hem brachten naar Berlijn en Spanje), uiteindelijk in Rotterdam neerstreek.

Bouwkundig tekenaar, liefhebber van Amerikaanse auto’s en verzamelaar van de muziek van de Rolling Stones, stappend door Rotterdam in zijn shiny U.S.A. Western boots.

In de Rotterdamse horeca werd hij bekend door het importeren van Zuid- Amerikaanse hard liquors als het Braziliaanse ‘Pitú’, Aguardente de Cana. Hij werd daarmee in de Rotterdamse horeca een trendsetter op het gebied van nieuwe alcoholische geneugten. Uh, vuurwater.

We kenden hem allemaal : Zijn krant lezend in het Westerpaviljoen en in de zomer op zijn gemakkie wandelend in zijn witte Levi jacket naar Café Timmer, de Centrummarkt met daarbij Sunset Café.

Kopje thee, glazen Ginger Ale, een flesje Oud Bruin en op z’n tijd een pint Westmalle waren zijn consumpties. Op tijd naar huis na eerst wat boodschappen te hebben gedaan bij Albert Heijn, reisde hij af met bus 47 naar zijn Eiland.

Op 71 jarige leeftijd bereikte hij daar zijn Eindpunt.

Nooit meer ‘Den Haag Vandaag’ in 010.....

De crematieplechtigheid wordt gehouden dinsdag 30 januari in Crematorium ‘Hofwijk’ Delftweg 230 , Rotterdam/Overschie. Tijdstip 09.30 uur

Bas Hogenbirk, Wim de Boek

Bron foto: Wim de Boek

tim hielkema :
Goede reis Martin,.

Weet je nog dat we lang geleden op het Noordereiland onze huizen vonden? jij 20 portieken verderop maar allebei met dat fenomenale uitzicht en inzicht richting stad en altijd en altijd maar weer de stromende maas in beeld,
Hier een waar afscheids gedicht voor je van Ana en Tim.

AAN DE MAAS

Aan de Maas gezeten
turend in het zwerk
het stadsgeraas geweken
ontstijgt men aan zichzelf

Op hoger plan gekomen
wiekend door de lucht
de zwaartekracht te boven
vindt men een ander terug

Op vogel van verlangen
wiegend op de wind
verlos ons van elkander
en van elkaars gewicht

Jules Deelder


donderdag 01 feb 2018

Ronald Leclercq :
Vaarwel vriend

dinsdag 30 jan 2018

Jos Valster :
Helaas kan ik er door afspraken in ziekenhuis die niet verzet konden worden niet bij zijn
Martin goede reis rip gij vip

dinsdag 30 jan 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Nagekomen Pinksterverhaal

(door Torcque Zaanen)

Er waren eens twee broers. De oudste, een harde werker, fanatieke kerkganger, geen slecht woord over te zeggen. Zijn broer daarentegen zoop als een ketter, hoerde en snoerde, werkschuw, en deed alles wat God (of de priesters) verboden hadden. De oudste broer waarschuwde de jongste dat als hij zo door zou gaan, hij nog eens in de “Hel” zou komen. De jongste lachte hem dan alleen maar uit.

Op een dag was het zover. Na het drinken van z’n laatste borreltje werd de koets geprepareerd om hem naar zijn laatste rustplaats te begeleiden die, gezien zijn levensstijl, niet meer en niet minder dan de “Hel” betekende. Na enkele jaren in de “Hel” doorgebracht te hebben besloot hij op een dag wat verkoeling te zoeken en de benen te strekken. Na een kleine wandeling kwam hij bij een stenen muur die volgens zijn gevoelens weleens de scheiding tussen “Hemel” en “Hel” zou kunnen zijn.

Bij nader onderzoek ontdekte hij zowaar een stoffig raampje. Hij maakte het schoon en toen hij er doorheen kon kijken, kreeg hij bijna een hartstilstand. Het leek het er even op dat hij voor de tweede keer de kraaienmars zou blazen. Want wat zag hij daar, door dat smoezelige raampje... ja, z’n oudste broer, de broer die altijd zo netjes was geweest, hard gewerkt had, altijd trouw naar de kerk ging, die broer stond daar met een bezem in z’n handen, bezweet als een otter de grond te boenen.


Om de aandacht te trekken van z’n broer klopte hij met een rond slingerende bierfles zo hard hij kon op het raampje. Als bij toeval keek zijn broer op om te zien waar dat geklop vandaan kwam en zo keek hij zijn jongere broer in de ogen. Wat een verrassing, ja, hij was er wel blij mee, het was alleen jammer dat de afscheiding ertussen zat.

Ook al ging het moeilijk, ze konden toch nog wat ervaringen uitwisselen. De oudste broer maakte zich ook nu nog zorgen over z’n broertje, maar deze wuifde alle zorgen weg door te zeggen dat hij het enorm getroffen had: ‘al mijn vrienden en vriendinnen zijn hier, de hoertjes, de kroegbaas, ja eigenlijk iedereen en we vermaken ons best, alle drank is gratis, lekker eten en noem maar op, nee ik heb het best naar mijn zin.’

‘Maar tussen twee haakjes, wat doe jij daar in hemelsnaam met een bezem in je handen?’ ‘Nou, ja,...eh, kijk…’ begon z’n oudste broer verlegen, ‘het is hier erg groot en de boel moet schoon gehouden worden. Iemand moet het toch doen.’ ‘Hoe bedoel je, doen die anderen dan helemaal niks?’ De oudste broer keek hem vragend aan: ‘Hoe bedoel je: die anderen, welke anderen?’ ‘Nou gewoon,.. de anderen.’ ‘Nou nee,.... er zijn geen anderen, ik ben hier helemaal alleen.’ En hij nam zijn bezem weer op en veegde rustig door alsof hij zijn hele leven niets anders had gedaan.


  • Nieuw

  • Reacties