Cursus ‘Wildplassen’ (1)

6862-cursus-wildplassen-1 (Door Jim Postma)

‘Deel 2 in de Cursus Wildplassen volgt aanstaande vrijdag’.

Wie deze bijzonder leerzame cursus nog niet bij mij persoonlijk heeft gevolgd is geen echte burger van deze stad. Kom, laat ik u geheel gratis aan de hand meenemen voor een exclusieve plaswandeling door Rotterdam. Volg mij als uw speciale gids, zodat ook u uiteindelijk te boek komt te staan als een gediplomeerd ‘wildplasser’, eentje waarop elke rechtgeaarde Rotterdammer trots op kan zijn. zeker tegenover 020!

Het wildplassen op zich is natuurlijk al zo oud als de mensheid zelf. Alleen is dit puur menselijke probleem, zeker in de grote steden, met name in de grootste havenstad van Europa, Rotterdam, nooit opgelost. De term ‘wildplassen’ werd recentelijk groot nieuws toen in september 2017 een Amsterdamse vrouw (Geerte Piening) met 90 euro werd beboet voor het wildplassen in de hoofdstad op een openbaar mannentoilet. Nu is deze boete voor mannen en vrouwen (transgender) al opgelopen tot 140 euro.


Les nummer een: Als het u hier in Rotterdam overkomt, altijd bij de rechter laten voorkomen. Zo meteen vertel ik u waarom. Gegarandeerd vrijspraak!

Gefeliciteerd waarde cursist de eerste 140 euro heeft u al dankzij deze gratis cursus verdiend. Er zijn trouwens (kijk onder ‘wildplassen advocatuur’) juristen die gespecialiseerd zijn op dit gebied. De Amsterdamse vrouw die met 90 euro werd beboet kreeg vrijspraak van de rechter wegens ‘hoge nood.’

Rotterdam (1985)
Het grote ‘wildplasprobleem’ in Rotterdam speelt zich al af sinds 1985. Toen besloot de gemeenteraad om ALLE openbare urinoirs (van die mooie metaalachtige met fraaie krullen) te laten verwijderen. Onder de BELOFTE dat er talloze moderne pisbakken (voor mannen en vrouwen) voor terug zouden komen.

En dat is onder de PvdA van toen en onder Leefbaar Rotterdam NOOIT gebeurd. Grove schande dus van beide politieke kemphanen tegenover alle burgers in Rotterdam die tot op de dag van vandaag daarvan het slachtoffer zijn. Met nota bene torenhoge boetes. Terwijl het gaat om ‘puur noodweer’ (vrijspraak!).

Omdat sinds die tijd ook het gemeentebestuur in grove gebreke is gebleven, is mijn burgerlijke ongehoorzaamheid met de dag gegroeid. Tientallen artikelen (vaak columns) heb ik er vanaf die jaren tachtig tot nu toe aan gewijd. Allemaal voor gemeentelijke ‘dovemansoren’. En gezien wat er toevallig recentelijk in Amsterdam plaatsvond, is het dankzij de ‘Gooise Matras’ in Hilversum voorpaginanieuws geworden, ook op radio en tv-zenders. ‘Over slapen gesproken, niets nieuws onder de zon!’

Persoonlijk heb ik, zonder te overdrijven, in die decennia uit ‘noodweer’ zeker duizenden keren (zo’n twee of drie keer per week) moeten wildplassen in deze stad. Als gevolg van een zwakke blaas (ook als gevolg van ouderdom), zonder er ooit voor gepakt te zijn. In die zin voel ik mij ‘kampioen wildplasser van Rotterdam’ of beter gezegd ‘professor in de Plaskunde’. Cum Laude!

‘De Piespas’
In dit kader stelde ik aan voormalig Rotterdams burgemeester (toen nog minister in Den Haag) Ivo Opstelten voor om speciaal voor ouderen en mensen met blaasproblemen de ‘Piespas’ in te stellen. Via een doktersverklaring of een medische indicatie van het ziekenhuis.

Niets is erger dan om met een natte broek of jurk door de stad te moeten lopen. Hoongelach wordt je deel, als je geluk hebt, anders word je openlijk uitgemaakt voor een vieze (oude) zeikerd.

Mijn voorstel dateerde al weer van enkele jaren geleden toen Opstelten samen met zijn vrouw het Bibliotheektheater hier bezocht voor een of andere manifestatie. Hij was op dat moment driftig bezig met het instellen van een ‘Wietpas’ die later een faliekante mislukking was.

Op mijn persoonlijke aanbod om dan maar een ‘Piespas’ in te stellen bulderde hij van de lach. Zoals het bekende nijlpaard ‘burgemeester Dickerdack’ van Rommeldam in de bekende stripboeken van Maarten Toonder. Met in de hoofdtrollen Heer Bommel en Tom Poes. In zijn bekende bulderlach wilde ik nog zeggen: ‘Typisch Dickerdack!’

Maar dat heb ik uit beleefdheid achterwege gelaten. Wel herhaalde hij, met zijn vrolijk giechelende vrouw (rechter destijds) op de achtergrond: ‘Piespas! Wat een schitterend burgerinitiatief’. En zo bulderde hij nog na. Om nooit meer te vergeten.

Daar moest ik het maar mee doen. Net als die ‘Wietpas’ is die algehele vrijwaring voor een ‘Piespas’ er helaas nooit van gekomen. Nog even voor de duidelijkheid: als die er ooit komt, is het beslist geen ‘vrijwaring’ om overal rond te zeiken. Daar zijn burgerlijke fatsoensregels voor die beslist niet mogen worden overtreden.

Favoriete plasplekken
Zo hanteer ik voor mijzelf de spelregels om nooit in portieken te plassen, nooit tegen gevels van huizen en zeker nooit in brievenbussen. Om er maar een paar te noemen. Wel (in nood) tegen liefst dikke bomen of struiken in groengebieden. Althans zo lang er geen toevallige pottenkijkers in de buurt zijn.

De praktijkles in ‘Wildplaskunde’ begint met het razendsnel verkennen van de omgeving. Zijn er geen uniformen (vooral stadswachten!) in de buurt, camera’s of spiedende ogen van buren. Speciaal bij groenvoorzieningen moet je oppassen voor bewoners die daar ter plekke hun hondje aan het uitlaten zijn. In dat geval maak ik snel even een ‘rondje om de kerk’ en wacht totdat de kust weer vrij is. Het laatste wat je wil is immers je medeburger shockeren.

Van mijn tientallen wildplasplekken in de stad zijn (houten) bruggetjes boven singels mijn absolute favorieten. Ik ga dan tegen de reling aan staan en doe net of ik naar de eendjes aan het kijken ben. Intussen heb ik vliegensvlug met een hand mijn rits open gemaakt (de andere hand hou ik altijd als camouflage op mijn rug. En dan pas laat ik mijn ‘heiligwater’ in ‘Gods singels vloeien’. Geconcentreerd gericht of als ik in een goede bui ben, met een vrolijke (regen-)boog.

Mocht ik daarin plotseling gestoord worden met een op afstand aankomende wandelaar, dan buig ik nog verder naar voren en doe met beide handen of ik de eendjes aan het voeren ben. Dan snel uitdruppelen en voilá, zelfs het wettig bewijs is voor goed in het water verdwenen. Mijn rits zit dan met een snelle ruk naar boven weer op zijn oude vertrouwde plek.

Daarna vervolg ik opgelucht mijn weg. Niet zelden beleefd groetend naar de nu dichtbij komende wandelaar.

Mijn vervolglessen, ook voor de dames van de zojuist opgerichte actiegroep ‘Zeikwijven’, komen binnenkort in dit theater eveneens aan de beurt.

(Wordt vervolgd).

Jos Valster :
Beste jim cum laude
Gaarne wil ik me opgeven voor een kursus wildplassen, alhoewel ik jouw respektabele leeftijd nog niet hebt bereikt en het rietje nog vaak nat moet maken alvorens ik mijn lang uitgestelde aow mag gaan ophalen. Edoch de zachte aandrang neemt jaar over jaar toe en inderdaad ik ben nog lang niet cum laude maar heb ook diverse bomen struiken e.d. Besproeid. Zo was ik eens met een fotograaf en een bassist in praag waar de fotograaf zo erg moest pissen dat hij het in een telefooncel deed terwijl hij zogenaamd stond te pissen. Niet erg genant edoch het is wel een voorbeeld hoe hoog de nood kan zijn. Bij mij is het slechts een verandering van 1 letter de t verandert in een d en dat voor een dislektikus interruptus de hoge noot wordt dan de hoge nood.
Mischien kunnen we eens samen met de 'zeikwijven 'op onderzoek. Uiteraard moeten we tussendoor wat etablissementen frekwenteren daar de geledigde geteisterde blaas ook wederom tot barstens toe gevuld dient te worden.
het glas geheven!

woensdag 29 nov 2017

Jim Postma :
Now you are talking, Rin!

dinsdag 28 nov 2017

Hans Rin :
Mocht ook agent beweren dat je van de brug staat te plassen, kun je altijd nog zeggen dat je probeerde een brandgans te blussen. :-)

dinsdag 28 nov 2017

jim postma :
Ga ik over tot de ganzen!

dinsdag 28 nov 2017

Hans Rin :
Dank voor de waardevolle tips! Ik kijk met belangstelling uit naar deel 2.

Maar Jim, je realiseert je toch wel dat je nu nooit meer de eendjes kunt voeren, zonder nieuwsgierige blikken van omstanders?

maandag 27 nov 2017

Ronald Sörensen :
Een probleem met wildplassen in de stadsnatuur is, dat je het niet snel eventjes kan doen. Je hebt het zo lang opgehouden, dat het altijd een flinke en dus lange plas is.

In Veere moest mijn vrouw heel erg nodig en wij gingen een eetcafé in. Toen ze op het toilet zat , legde ik een euro op de toog en zei: "Mijn vrouw zit op het toilet" De verontwaardigde waard wilde niets hebben: "Je hoeft toch niet te betalen om te plassen"

We gaan per jaar zo'n twee keer naar Veere en drinken of eten daar dus altijd!

maandag 27 nov 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De beste keeper


Zegt de bejaarde man aan de bar zo luid mogelijk:

‘Mijn vrouw is de allerbeste keeper van de wereld.

Zij is de enige die twee ballen tegelijk kan stoppen!’


Wim de Boek

  • Nieuw

  • Reacties