Café De verheffing: Rotterdam als proeftuin voor armoede, ongelijkheid en vrijheid

Café De Verheffing editie deel twee komt eraan, dit na de druk bezochte eerste editie over linkse samenwerking in Rotterdam. Deze editie van het linkse praatcafé De Verheffing gaat over vrijheid en ongelijkheid en hoe Rotterdam als proeftuin dient.

Armoede in de stad en de bezuinigingen door het huidige college in Rotterdam zijn belangrijke onderwerpen deze middag: De voedselbank, de WMO, de toename van verwarde mensen in de stad, de verplichte tegenprestatie maar ook het zorgplan van de SP zullen de revue passeren. Zondag 26 november vanaf 14.30 vindt Café De Verheffing weer plaats aan de Gaffelstraat 61b. Editie twee met een filosofische en een sociologische beschouwing over hoe Rotterdam steeds meer als proeftuin dient voor armoede en ongelijkheid, die op gespannen voet met de vrijheid van Rotterdammers staan.

Filosoof Joerie Kooimans is de eerste spreker deze middag, hij is onder meer docent aan de Hogeschool Rotterdam, de andere spreker is socioloog, promovendus aan het Max Planck instituut, en Joop-auteur Karlijn Roex. De middag van dit praafcafé wordt afgesloten door Jan Douma van De Groene Fee met het verhaal over absint en een proeverij.

De toegang is gratis.

Jan Tak :
Welke zaken? Natuurlijk kan het altijd brter maar we wonen in een van de mooiste landen ter wereld, over welke vrijheid gaan we spreken?
Ongelijkheid waar heb je het over? Ja armoede maar er zal, hoe dan ook een onderlaag blijven bestaan evenals de soos, sommigen zit het niet altijd mee helaas.

zaterdag 18 nov 2017

Jeroen Waardenburg. :
Het is goed dat over deze zaken gesproken wordt ,maar wat heeft de arme mens daar aan ,die wil geholpen worden dus de echte arme mens die zich ook nog is drie slagen in het rond werkt voor het naakte bestaan maar te weinig verdiend,dus niet praten maar poetsen.

Helaas is armoede nooit helemaal uit te bannen.

De arme zal altijd met u zijn.

zaterdag 18 nov 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Strontschuit


Op ons terrasje in de Teilingerstraat (zijstraat Schiekade)

zit een bouwvakarbeider / aannemer

te oreren tegen een ‘takkenwijf’.


‘Alles wat ik in haar huis doe, is in haar ogen fout’,

zo steekt hij van wal.

Zodoende ben ik nu alleen al twee weken

met haar badkamer bezig.

‘Zeg ik’, waar wil je de spiegel hebben?’.

Zegt ze daar!

Zeg ik voor de tweede keer:

‘Weet je het nu zeker?’

Antwoordt zij: ‘Zeker!’

Teken ik het helemaal af, volgens haar wensen

en moet daardoor boren tegen keiharde tegels.

Breken er op de koop toe nog een tiental van mijn boortjes.

Eindelijk hangt nu de spiegel,

komt ze binnenlopen en zegt:

‘Hij moet toch een stukje hoger,

zodat die gelijk zit met het stopcontact.’


En zo gaat dat nu in dat pokkenhuis van dat pokkenwijf

al voor de honderdste keer. Om gek van te worden.


Het heeft mij een ding geleerd:

‘Je zit sneller op een strontschuit, dan in de gouden koets!’


JP


  • Nieuw

  • Reacties