In vuur en vlam voor blijde dieren.

6520-in-vuur-en-vlam-voor-blijde-dieren (Door Door Zettie Leeuwenburgh)

Rotterdam - Doodstil kan hij in een hoekje uren wachten. Uit alle macht probeert hij kraken te voorkomen als hij onder struiken door schuifelt. Een beetje vies vindt hij het wel om door poep en pies te moeten kruipen, maar ook daar trekt hij zich niets meer van aan. Rob Doolaard (60), al zo´n 30 jaar de vaste ´huis-fotograaf´ van Diergaarde Blijdorp kent inmiddels het klappen van de zweep. Zijn pappenheimers in de Rotterdam Zoo zetten hem telkens voor verrassingen. Elke dag is anders, elke dag is spannend, maar uiteindelijk heb je dan ook wat!


Een prachtig fotoboek verscheen onlangs over zijn passie en levensvervulling: de dieren in Blijdorp vereeuwigen. Rob Doolaard maakte daarvoor een keuze uit ´slechts´ zo´n 50.000 verrassend mooie foto´s uit zijn archief. Wie in de diergaarde een gesprek met hem aanknoopt, moet niet gek opkijken als hij plotsklaps is verdwenen. Dan heeft Rob vanuit een ooghoek een dier een mooie of gekke beweging zien maken, die hij meteen wil fotograferen. ,,Hoe vaak ik niet bij de kraaghagedis heb staan posten, is niet te tellen”, vertelt hij.” Ik heb genoeg foto´s van hem kunnen maken, maar ik wilde hem persé als een opgewonden standje met zijn mooie kraag opgezet, vastleggen.´´

Voordat Rob Doolaard begon met zijn baanbrekend werk in Blijdorp was hij sport-, politie- en popfotograaf, een man van de snelle actie. ,,Meer dan 40 jaar geleden ben ´k als sportfotograaf bij Cor Vos begonnen. Fotografeerde in een kolkende Kuip supporters en voetballers. Dat is wel even iets anders dan een bijtje op een bloem in de Rivierahal, de giraffen in ´de Ui´of de zonnedauw, een vleeseter die heel wat insecten kan verslinden.´´ Feyenoord, Gio en zelfs knuffelolifant ´Olli´ ontbreken echter niet in het fotoboek, ook de supporters met hun lange ´Diergaarde Blijdorp/Feyenoord Sjaals´ staan er breedlachend in. ,,Ik was als een kind zo blij toen ´k hoorde dat Blijdorp op de shirts van Feyenoord stond. Zwetend heb ´k er in langs de lijn gehold.´´

In de Rotterdam Zoo was het afgelopen met het geren en moest hij de nodige trucks en tricks onder de knie zien te krijgen om te voorkomen dat de met water spetterende ijsberen hem ook kletsnat zouden spatten. Toch wilde Rob Doolaard juist die speelse activiteiten op de gevoelige plaat vastleggen. In het boek is dat duidelijk te zien, de spetters spatten er haast uit en onwillekeurig duikt de kijker even weg.

Rob Doolaard is zo´n enthousiast dierenfotograaf, dat hij al jarenlang foto-workshops in Diergaarde Blijdorp geeft. Duizenden goede tips over camera-instelling, diafragma´s, flitslicht en zelfs het al of niet gebruik van de zonnekap heeft hij al gegeven. Een goed voorbeeld van wat je te wachten kan staan, is een foto van een anemoonvis. ,,Ik gebruik mijn flitser liever niet, de sluitertijd is net te lang voor een dier dat zo snel tussen de waterplanten weg kan schieten, maar soms ontkom je er niet aan. Druk de camera in zo´n geval voorzichtig tegen het glas en gebruik een heel klein beetje flitslicht. Dat zorgt dan als het ware voor ´bevriezing´ van die snelle beweging van het visje.´´ Deze en andere goede tips staan ook in zijn fotoboek vermeld.

Als er hoog bezoek in Blijdorp wordt verwacht, is het ´alle hens aan dek´, zeker voor de fotograaf. ,,Paul de Leeuw, Floortje Dessing, zelfs de vroegere Koningin Beatrix en haar vader Prins Bernhard, ´k heb ze allemaal wel eens in het vizier gehad. Paul de Leeuw was niet weg te slaan bij de leeuwen. Gauw fotograferen en de negatieven of foto´s versturen naar de media, luidt dan het parool. In het begin nog op negatieven, tegenwoordig kan het niet snel genoeg en maak ik ook gebruik van de modernste technologie. Diverse afdelingen in Blijdorp maken gebruik van mijn foto´s en er zijn zelfs leuke filmpjes op ´Youtube´ te vinden.

Rob Doolaard kan er soms niet over uit hoe inspirerend zijn baan bij Blijdorp is, ondanks het feit dat hij ook wel eens wat tegenslag heeft. Niemand zou het zeggen bij het zien van de prachtige foto van de Victoria Amazonica, maar voor het fotograferen van die mysterieuze bloem, die slechts éénmaal per jaar wil bloeien en dat nooit op de minuut precies aangeeft, heeft hij dag en nacht op wacht gestaan. ,,Pas op de tweede dag was het raak´´, lacht hij. ,,Reken maar dat ´k opgelucht was. De bekendste inwoner van Blijdorp, de gorilla Bokito is ook zo´n ´probleemkind´. Uren heb ik erover gedaan voordat ik zijn mooie ogen vast kon leggen. Heel voorzichtig natuurlijk, want iedereen weet nog wel waartoe deze meneer in staat is.´´

Wie nieuwsgierig is naar het verblijf van de dierenartsen in Blijdorp komt ook aan zijn trekken. Nauwkeurig heeft Rob Doolaard diverse operaties vastgelegd. Ook een bevalling van zijn lievelingsdieren, de olifanten is opgenomen. ,,Lievelingsdieren heb ik eigenlijk niet. Elk dier en elke plant boeit me en daarom loop ik elke dag in de diergaarde met m´n camera te sjouwen en geef ik de workshops met veel plezier.´´ Rob Doolaard laat zich zelden zelf fotograferen, maar bij de vrolijke pinguins gaat hij toch voor gaas. Zijn prachtig fotoboek hoort in elke boekenkast in Rotterdam thuis.

Foto's: Rob Doolaard

Jeroen Waardenburg. :
Niet zo gek idee Jim om de heer Bokito Blijdorp is los te laten in het stadhuis en dan op zijn manier schoonmaak gaat houden daar,al gaat het onder het bewind van Leefbaar niet slecht.Wel slecht.... de Coolingel op de schop nergens voor nodig,mooie bestrating zo als voor het Rotterdam Centraal zou meer op zijn plaats zijn.

vrijdag 26 mei 2017

jim postma :
Te beginnen om onze gevangene 'Bokito' eindelijk eens een keer vrij te laten.
In het stadhuis bijvoorbeeld. Scheelt meteen ook in de 'bevrijding' van het 'regeltjesgevende ambtebarenleger.' Met als titel: 'Bokito zet stadhuis op stelten!'.

Wordt dan zeker een megahit op YouTube. Stukken beter dan King Kong.

donderdag 25 mei 2017

Ronald Sörensen :
Leuk die dieren.
In onze stad zijn ze zelfs in de gemeenteraad vertegenwoordigd. En wat blijkt? Ze zijn tegen een nieuw Feyenoordstadion, voor meer asielzoekers in onze straten en socialistisch!
Dan ga je ze toch met een ander oog bekijken.

woensdag 17 mei 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties