Kunstenaar Sylvia Hennequin (48) overleden

6506-kunstenaar-sylvia-hennequin-48-overleden (Door Rinus Vuik)

Na een lange strijd tegen een ongeneeslijke ziekte van meer dan 5 jaar is op donderdag 4 mei jongstleden de internationaal bekende Rotterdamse kunstenaar Sylvia Hennequin (27-02-1969 Mbabane-Swaziland) overleden.

Het werk van deze kunstenaar kenmerkte zich door zeer expressief werk waarin haar diepste gevoelens, van chaos naar orde, van wanhoop naar hoop, van zwakte naar kracht, van onthechting naar gehechtheid, tot uiting werd gebracht.

Voor Sylvia bestond geen goed of slecht, ook geen mooi of lelijk, maar was altijd op zoek naar de onbewuste en donkere aspecten van de psyche, haar psyche, en die bleek heel,heel sterk en veerkrachtig.

Hennequin maakte gebruik van verschillende technieken, van macramé, foto's die ze bewerkte om tot een andere impact te geraken,maar ook muziek en dans werden in sommige projecten opgenomen.

Haar grote internationale doorbraak was in 2006, 37 jr oud, toen ze in de vooraanstaande en prestigieuze galerie 'Monkdogz Urban Art' voor de eerste keer haar werk presenteerde.

Dat werd in dien mate gewaardeerd dat nog vele malen volgden, en in 2008 werd ze beschouwd als de meest vooraanstaande kunstenaar die er presenteerde, deze keer met haar project 'Darwinian Dreams'.

Tijdens het jarenlang durend project 'Sylvia', in samenwerking met (Foto: Rinus Vuik) fotograaf Caspari (de Geus), werd er bij Sylvia kanker geconstateerd, en nog voordat het project was voltooid, haar borsten geamputeerd.

Deze afschuwelijke ervaring weerhield haar echter niet om het project te voltooien. Op 20 mei 2013 werd in het voormalig gebouw 'Palace' in de Zomerhofstraat dit indrukwekkend staaltje van kunst, bestaande uit confronterende foto's van de hand van Caspari en door Sylvia bewerkte foto's, tentoongesteld. Voor slechts één dag, maar zij die het hebben gezien,waren diep onder de indruk. Sommigen ook geschokt, dit vanwege sommige, inderdaad zeer confronterende .Sylvia kon hierom glimlachen, maar ook met dit laatste project van haar bleef ze bij haar beleving en het maken van kunst...zoals zij wilde, niet,om anderen te plezieren.Juist daarom ontwikkelde ze in haar werk de expressie die zij wilde overbregen, het blootleggen van de psyche, en dit met een eigen, zeer persoonlijke signatuur.

Sylvia Hennequin, een krachtige, dappere, vechtlustige vrouw had in haar leven maar één passie, die ze nooit verzaakte, en tot haar dood trouw bleef: Kunst!

Vanwege haar zeer wankele gezondheid, trok ze zich terug uit de woelige kunstscene van Rotterdam, en leefde samen met haar dochter een teruggetrokken leven.

Maar nooit teruggetrokken van de kunst, moest ze het hebben van goede momenten,en dan toonde ze een veerkracht die van haar de Krachtvrouw maakte die ze was.

De ongelijke strijd die ze heeft moeten voeren heeft ze niet verloren, maar jarenlang overwonnen, om op 4 mei 2017, slechts 48 jr oud te mogen rusten in haar laatste slaap.

Sylvia Hennequin was niet alleen een Krachtvrouw, maar ook een Prachtvrouw!

Kon zich ook in woorden prachtig uiten, gezien onderstaand citaat van haar:

Ik voel heel sterk een innerlijke drijfveer om de collectieve 'Moeder'wond, onze afscheiding van het vrouwelijke, de diepe primitieve wond in ons onderbewuste bewust te maken en mee te werken aan de transformatie ervan, zodat we weer met respect met Moeder Aarde omgaan, met respect voor elk levend wezen, met respect voor de 'vrouwelijke waarden' dat zich uit in onze omgang met de natuur, opvoeding en onderwijs, de gezondheidszorg etc.. We leven in een duale wereld waarin balans en evenwicht noodzakelijk zijn om onszelf een 'totaal' wezen te voelen, een vrij mens, een mens met vrouwelijke en mannelijke eigenschappen of we nu man of vrouw zijn. Dit is een drijfveer zowel in mijn kunst als in de beeldende therapie. In onze wereld worden vrouwen, het 'vrouwelijke' via o.a. de media vaak nog belicht als slachtoffer. Je zou kunnen zeggen dat er (nog steeds) sprake is van een collectief bewustzijn van een achterstandspositie, 'slachtofferschap' bij vrouwen. Vooral in de hedendaagse samenleving waarin verschillende culturen en geloven vertegenwoordigd zijn zie ik dat de positie van vrouwen belicht wordt vanuit een zeer negatief kader. Mijn missie en mijn geloof is dat als we het 'slachtofferschap' willen transformeren onze beelden getransformeerd moeten worden, er meer en meer positieve, inspirerende en vooral krachtige 'vrouwelijke' beelden in onze wereld moeten worden belicht.

Beelden van vrouwelijke kracht waarmee zowel vrouwen als mannen zich kunnen identificeren. Beelden waarmee onze kinderen opgevoed worden om op te groeien als 'heel' mens en dit te blijven.

Het woord 'kracht' heeft voor ieder mens een eigen en unieke betekenis. Het gaat er om dat wij onze innerlijke kracht, de drijfveer van ons bestaan, weer gaan ervaren, en het unieke aspect ervan gaan koesteren.

Doordat vrouwen zichzelf anders gaan zien vindt er transformatie plaats op veel groter gebied dan alleen persoonlijk. Mannen zullen vrouwen anders gaan zien, mannen zullen zichzelf anders gaan zien. Vrouwen zullen andere vrouwen anders gaan zien. Kinderen zullen zich kunnen identificeren met evenwichtige mensen die uitgebalanceerde vrouwelijke en mannelijke kwaliteiten ervaren. Het vrouwelijke en het mannelijke zijn complementair aan elkaar, vormen een synergetisch geheel.

Wat betreft mijn eigen vormgeving zie ik een duidelijke transformatie van dit 'slachtoffer' bewustzijn naar het bewustzijn van een 'creator', van Bunnies tot krachtige Gaiaanse oerwezens.

Sylvia Hennequin wordt op donderdag 11 mei 2017, na de afscheidsbijeenkomst in de voormalige kerk 'Op Hodenpijl', aan de Straatweg 20/22 in Schipluiden, in intieme kring gecremeerd. (Hieronder de rouwkaart)


Note: Het zou Boymans van Beiningen en of de Kunsthal tot eer strekken een ode aan deze Rotterdamse kunstenaar te brengen met een expositie van haar werk, waarin op te nemen het project 'Sylvia'. een ieder die dit sublieme project heeft mogen aanschouwen, zal het hiermee eens zijn

Op de foto hierboven: Samen met Caspari de Geus, met wie Sylvia het project maakte. (Foto: Rinus Vuik)


Foto's: Rinus Vuik.

De foto's bij dit artikel zijn van Rinus Vuik en gemaakt op de tentoonstelling van het project 'Sylvia'.

Ann van Rossum :
Prachtige dappere mooie vrouw, dank voor je verhaal toen we elkaar spraken na de expositie op de verjaardag van Caspari. Je kracht en moed, je optimisme en levenslust waren verpletterend.
Dank lieve!

donderdag 11 mei 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

NEIN, ZWEI! ..

Toen in 1982 ene Helmut Kohl de nieuwe Duitse Bondskanselier werd, was nog maar weinig over hem bekend. Van Duitse collega journalisten hoorde ik dat de nu bij zijn overlijden zo geprezen politicus erbarmelijk slecht Engels sprak. Later hoorde ik wat voorbeelden hiervan.

Kohl was op bezoek bij president Reagan en op weg naar het Witte Huis crashte de limousine van de voor hem rijdende Margaret Thatcher op de limousine van president Reagan. Thatcher stapte uit en sprak:,, I am so sorry." Reagan antwoordde beleefd:,, I am sorry too." Waarop de limousine van Kohl ook botste en de Bondskanselier uit de auto sprong:,, I am sorry Three " sprak Kohl trots.

Later in New York na een bijeenkomst van de VN ging Kohl in een Amerikaanse kroeg wat met zijn secretaresse drinken. Zij wilde sherry. De barkeeper vroeg: ,,Do you want dry sherry?".

Kohl met stemverheffing: ,,NEIN, ZWEI!"

Fotobijschrift: in 1995 bezocht de toenmalige Bondskanselier Helmut Kohl het monument van Zadkine in het hartje van onze stad. Geflankeerd door links toenmalig premier Wim Kok en rechts van Kohl toenmalige burgemeester Bram Peper.




  • Nieuw

  • Reacties