Ester Naomi Perquin is de nieuwe Dichter des Vaderlands

Ester Naomi Perquin is gekozen tot de nieuwe Dichter des Vaderlands. De 37-jarige Rotterdamse volgt Anne Vegter op die aanstaande zondag afscheid neemt in de Kunsthal. Esther Naomi Perquin is gekozen door een commissie van schrijvers en poëziekenners voor de periode 2017-2019.

Foto: Esther Naomi Perquin tijdens de Nacht van de Poëzie in 2015 (Foto © Vera de Kok)

Onze redactie ontving over de ambtswisseling van de 'Dichter des Vaderlands' nog wat gegevens die we hieronder afdrukken. De ambtswisseling vindt plaats op zondag 29 januari 2017 in de Kunsthal in Rotterdam.

Met een ceremonieel programma waarin dank wordt betuigd aan Anne Vegter, zal worden teruggeblikt op de ambtsperiode van Anne Vegter en wordt de nieuwe 'Dichter Des Vaderlands' verwelkomd. (Foto hiernaast: portret Anne Vegter © Jacqueline van der Kort)

Met medewerking van onder andere Eef van Breen, Elio Stathis (muziek), Wissam Aboiisaa (zang), Mohammad Issa (Ud en Darbuka), Mohammed Shareef (Saz en Zang), Maartje Wortel (laudatio) en Annette Portegies. Presentatie: Mirjam van Hengel.



Jan Tak :
Ook mijn felicitatie voor zover dat nog nodig mag zijn, zelf ben ik nimmer verder gekomen dan Sinterklaas gedichten :-) Mag ik de redactie uitnodigen tot het plaatsen van af en toe een gedichtje op V&D? het kan op ons sjagrijnen best een zuiverende werking hebben.

Overigens heeft Rotterdam naast de Dichter des Vaderlands sinds deze week ook een nieuwe stadsdichter in Derek Otte ook jij gefeliciteerd kerel.
Wij zijn gezegend in deze stad met deze kwaliteit hiermee overleven we Jules wel :-)

zaterdag 28 jan 2017

Jana Beranová :
Van harte gefeliciteerd, Ester.
Een zeer goed keuze door de verantwoordelijke commissie.
Lieve groet,
Jana

vrijdag 27 jan 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties