Ruud en Louisa ‘Faas’ naar Portugal

5458-ruud-en-louisa-faas-naar-portugal (Door Jim Postma)
Zo’n 35 jaar lang waren Louisa (65) en Ruud Munnik (70) de graag geziene gastvrouw en gastheer van historisch café Faas aan het Zwaanshals. Honderden trouwe klanten namen afgelopen week afscheid van het populaire duo, nadat de zaak verkocht was. Wie nu zou denken dat dit horeca-echtpaar van een welverdiend pensioen gaat genieten, heeft het mis. Ruud en Louisa gaan binnenkort in de Portugese Algarve een nieuw café-restaurant beginnen, hun laatste harte- en levenswens.


Deze wens verbaasden de vele stamgasten niet, omdat de ‘Munnikken’ al jaren geleden in Portugal een stuk grond hadden gekocht nabij het plaatsje Monchique. ‘Wel moet je veel lef en durf hebben om in deze crisistijd, zeker in zo’n zuidelijk land, nog een nieuw eetcafé te beginnen’, zei een van de klanten tijdens hun afscheid. Café Faas zelf was het thuishonk van veel kunstenaars en van hier wonende Kaapverdianen, vaak zeevarenden. De zaak is inmiddels per begin april overgenomen door Willem ‘de Ridder’, van het gelijknamige café aan de Mauritsweg.

Na 35 jaar houden Louisa en Ruud Munnik het in café Faas in het Zwaanshals voor gezien. Stralend kijken zij achter de bar aan om na hun pensionering een nieuwe toekomst te beginnen met een café-restaurant in Portugal. Foto's: Rinus Vuik.‘Keukenprinses’
Wie voor de eerste keer dit oude horeca-etablissement aan het Zwaanshals van binnen zag, werd meteen verliefd op dit bijzondere typische bruine café. Met talrijke planten, gebrandschilderde ramen en ouderwets meubilair ademde café Faas nog de tijd van de vijftiger en zestiger jaren. De stamgasten die elkaar daar leerden kennen kregen er na jaren een ‘familiegevoel’ bij, vooral als de uit Kaapverdië afkomstige Louisa voor keukenprinses speelde.
‘Zij kookte de sterren van de hemel’, hoorde je vaak, als zij wederom haar dagschotels uit de keuken toverde. Dit gebeurde elke woensdag in de week en dan zaten de eettafels vol met ‘Louisá’s lekkerbekken.’ Voor slechts 6,50 euro en dan nog met een kopje koffie toe.
Dat gaan de stamgasten nu als eerste missen, evenals de immer humorvolle en soms cynische barman Ruud Munnik. In haar afscheidsspeech afgelopen week tijdens de afgeladen zaak met de eetfamilie sprak Louisa bijzonder oprecht: ‘Ik zal jullie écht allen gaan missen!’ Het extra lang feest duurde vanaf drie uur ’s middags tot in de vroege ochtenduurtjes.

Voor de oude klanten is er overigens nog een troost. Zij kunnen altijd eens per jaar naar Portugal vertrekken. Om aldaar in het nieuwe café-restaurant ‘Monchique’ hun onvergetelijk herinneringen op te halen uit het Zwaanshals, samen met hun trouwe jarenlange gastvrouw Louisa en gastheer Ruud.

Voor de oude klanten is er overigens nog een troost. Zij kunnen altijd eens per jaar naar Portugal vertrekken.


Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties