Artikelen ‘Het Vrije Volk’ spoedig digitaal in te zien

4265-artikelen-het-vrije-volk-spoedig-digitaal-in-te-zien (Door Administrator)

Mensen die houden van landelijke dagbladen- of specifiek Rotterdamse sentimenten, kunnen vanaf 22 november het voormalige Het Vrije Volk (tot de fusie in maart 1991) online inzien. Dat is vanaf volgende week dus mogelijk op de site van de Koninklijke Bibliotheek of via het Stadsarchief Rotterdam.


Het Vrije Volk (HVV - uitgave Rotterdam) maakt deelt uit van in totaal acht miljoen pagina’s die de Koninklijke Bibliotheek van kranten, tijdschriften en publicaties digitaal beschik-baar stelt via internet. Naast HVV komt van de Rotter-damse dagbladen van na de Tweede Wereldoorlog alleen De Tijd Maasbode (tot 1965) ter beschikking.

Het gehele project bij de KB heeft 12,5 miljoen euro gekost en beslaat 300Tb.
Van de landelijke dagbladen heeft alleen De Telegraaf (tot en met 1995) medewerking verleend. Alle krantenartikelen zijn op trefwoorden terug te vinden.

Een blik in de krantenleggers zoals ze pagina voor pagina zijn ingelezen en gedigitaliseerd. Foto's: Rinus VuikGrootste
Het Vrije Volk was tot 1 oktober 1971 een landelijke krant – zelfs nog een paar jaar de grootste van ons land – met een verfijnd editiestelsel. Vanaf 1971 tot maart 1991 was het dagblad de grootste van de regio Rotterdam met nog steeds landelijke uitstraling.
Binnen enkele jaren is ook een andere beroemde Rotterdamse krant van landelijke allure van na de Tweede Wereldoorlog, de Nieuwe Rotterdamse Courant (NRC), digitaal en gratis op internet tot aan 1995 in te zien.
De NRC is op 1 oktober 1970 een fusie aangegaan met het Amsterdamse Algemeen Handelsblad. In december dit jaar verhuist de hoofdvestiging van NRC Handelsblad van Rotterdam naar Amsterdam.
Een andere grote krant uit Rotterdam, het Algemeen Dagblad (AD), wilde geen medewerking verlenen aan de KB omdat vroegere en tegenwoordige eigenaren dachten daarmee zelf een 'verdienmogelijkheid' in handen te hebben. De krant is alleen maar tot 1995 in te zien via tamelijk onhandelbare ‘papieren leggers’.

Uitleg in de Koninklijke Bibliotheek te Den Haag aan enkele oud-medewerkers van Het Vrije Volk hoe de digitalisering tot stand is gekomen.

Moeizaam
De digitalisering van HVV heeft heel wat voeten in aarde gehad. De eerste gesprekken daarover gingen al in 2006 van start. Mede door problemen over auteursrechten in het algemeen van freelancejournalisten en –fotografen is het bij de Koninklijke Bibliotheek een langdurig proces geworden. Bovendien kampte het Stadsarchief Rotterdam met financiële problemen door bezuinigingen en landelijke ontwikkelingen waardoor de digitalisering van het HVV steeds maar werd opgeschoven.
Een van de initiatiefnemers voor digitalisering van het HVV na de Tweede Wereldoorlog is het Personeelsfonds van die krant geweest door een bijdrage van 12.000 euro beschikbaar te stellen aan het Stadsarchief Rotterdam, een klein deel van de totale kosten.
Voorzitter Hans Roodenburg van dit fonds in liquidatie: ,,Bijna anekdotisch is dat toen ik de eerste gesprekken met het gemeentearchief Rotterdam aanging men daar het plan had opgevat om het Rotterdams Nieuwsblad van na de oorlog te digitaliseren. Ik voerde echter aan dat, met alle respect voor de collega’s van RN, HVV veel meer landelijke allure heeft gehad en dat ik bereid was uit het fonds een donatie te doen als voor het HVV werd gekozen.’’

Aandachtig luisteren oud-medewerkers toe bij de presentatie door de deskundige van de KB over de digitalisering van dagblad Het Vrije Volk.Beschikbaar
Bijna van de ene op de andere dag besloten de verantwoordelijken bij het gemeentearchief met het Personeelsfonds in zee te gaan. Ze besloot al haar complete leggers van HVV Rotterdam voor digitalisering beschikbaar te stellen.
Roodenburg: ,,Tot mijn frustratie en verwondering over zoveel bureaucratie heeft het nog vele jaren geduurd voordat ‘ons project’ klaar was. Ik ben nu wel heel blij dat het vanaf 22 november heel eenvoudig wordt om op trefwoorden, bijvoorbeeld ‘Afrikaanderwijk’ of ‘Rijn-Schelde-Verolme’, journalistiek onafhankelijke artikelen terug te vinden op de eigen pc. En dat helemaal gratis. Er is zelfs geen abonnement op de Koninklijke Bibliotheek voor nodig.’’

Het Vrije Volk bracht op 30 maart 1991 zijn laatste krant onder die titel uit. Daarna verscheen na een fusie met voorheen aartsrivaal Rotterdams Nieuwsblad vanaf 2 april 1991 het Rotterdams Dagblad dat tot september 2005 als zelfstandig gemaakte krant heeft bestaan. De krant ging in dat jaar op in het AD. Van het Rotterdams Dagblad bestaat tussen 1991 en circa 1999 geen mogelijkheid om artikelen online terug te zoeken. Pas vanaf omstreeks het jaar 2000 is incompleet nog iets digitaal terug te vinden via de site van het AD.

Verzetsbladen
Van de ‘vooroorlogse kranten’ was onder meer het Rotterdamsch Nieuwsblad (tot 1940) al digitaal beschikbaar via de Koninklijke Bibliotheek en het gemeentearchief Rotterdam. Ook vele verzetsbladen uit de Tweede Wereldoorlog zijn vanaf 22 november digitaal in te zien.
Het krantenproject van de KB is mede gefinancierd door de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO).
Het was dus primair gericht op wetenschappers. Dankzij de snelle ontwikkelingen in automatiseringen is het belang voor het grote publiek inmiddels veel groter geworden. Met een paar drukken op de knoppen kan men een schat aan informatie in artikelen uit het verleden, thuis of onderweg, op de eigen computer terugzien.

Karin Storm :
hallo, na een speurtocht heb ik op Delpher https://www.delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010957945:mpeg21:p008 de bron gevonden van een krantenknipsel dat mijn moeder jarenlang bewaard heeft. Het gaat mij vooral om de een na onderste foto links, daar staan mijn moeder, zusje, buurmeisje, buurvrouw en ikzelf op. Weet u misschien wie de schrijver en fotograaf van deze aflevering uit de rubriek "Eigenwijks" was? Ik zou graag een reproductie van de foto willen aanschaffen.

dinsdag 04 dec 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Als we nu allemaal een bedroevendstukje gaan neerpennen over wat we wel en niet beleefd hebben in onze jongejaren gelden dan de maximale 500 woorden nietmeer???

En al helemaal niet wanneer het niets van doen heeft met het HVV artikel.

Het plaatsen van dit tenenkromende verhaal zou zomaar een uittreksel van Jan Wolkers "Terug naar Oegsgeest" kunnen zijn, zou ik willen betittelen als "het meten met twee maten"

woensdag 14 nov 2018

Richard Esveld :
Child abuse in The Netherlands during the period 1943 t0 1960 – A personal account


My name is Richard Leopold Esveld. I was a Ward of the State in the Netherlands from the early 1940s to early 1960s. My date and place of birth was set by court order as being 13 October 1941 in Amsterdam. I was told this fact by my last Government Handler (Social Worker), Mrs van Wezel in 1963 in the presence of my then fiancée, Catharina Koekoek (now my wife, Catharina Esveld). Mrs van Wezel also told me that I was taken from my parents (Hendrik Esveld and Helena Esveld-Stam) when I was two or three years old and suffering from a ruptured appendix. She told me that I was in hospital for quite a while and that I had to learn to walk again. The operation was successful, but left a scar so ugly that during the rest of my life doctors would ask “who did this, a butcher?”
My earliest recollection of my childhood was me watching my eldest brother and sister being led away from the orphanage by a man and a woman. Many years later, as an adult, when I met my eldest brother again he told me that that was indeed what happened when I was approx. 3 years old.
The same foster parents, Mrs Kraayenbrink (not sure about the spelling of the name), from Haarlem took me in when I was about 12 years old. Unfortunately, she did not like the fact that I was still bedwetting, so after about a year she got rid of me and I was placed in yet another orphanage. I think this was a Salvation Army home in Amsterdam because I remember an occasion where us kids were told to stay away from the Home until late at night because the Home was being inspected by the Salvation Army’s Head Office staff from Switzerland. We were given sandwiches for our lunch and dinner.
That story also reminds me of the way teachers in the various schools I attended used to treat us because we were wearing “hand-me-downs”. We stood out and the teachers picked on us because we looked different.
Anyway, after being placed in a variety of orphanages between the ages 3 and 8 (I think they might all have been Salvation Army homes) located in and around Hilversum and Amersfoort, I was taken to a foster home in Weesp. I arrived at their door wearing all I owned. The lady, Mrs Kors, later made me a jacket and pants out of old curtain material. I have fond memories of this family, but unfortunately for me they had to let me go when their son came back from the war in Indonesia and their house was not big enough to accommodate both of us. A Government Handler picked me up and placed me in yet another orphanage (I don’t know where).
When I was about 10 years old I was placed in a foster home in Arnhem. I remember that my youngest brother Tony (who I had not seen since I was three) was also with that foster family. This family had 2 children of their own. I was treated like a slave by this family, darning their kids’ socks, cleaning the house and sewing buttons onto cards to make extra money for this family. If I or one of the other kids did something wrong, they would call me into their kitchen and hit me on the head with a wet tea towel until I admitted guilt, whether I had done whatever they accused me of, or not.
On my 11th birthday, late at night, a Government Handler took me away from this family and took me to a very bad children’s home in Velp. All I can remember of that place is arriving there late at night, nobody said “happy birthday”, and when I had to go to the toilet a guard would come with me. A horrible place in my memory.
After Velp they took me to Haarlem to join my eldest brother and sister in their foster home. I told you about what happened there earlier.
After Haarlem I was placed in a variety of homes but the only one I can remember was called “Beton Dorp”. Another terrible place in my memory. Something must have happened in Beton Dorp, what I don’t know, because the Dutch Government placed me in an even worse place called Eikenstein in Zeist. By then I was about 14 years old.
In Eikenstein we were not allowed out on our own. The first 4 weeks we were not even allowed to leave the building at all. In the 5th week we could walk as a group, under guard, into the township of Zeist. We lived in what was called “chambrettes”, an area containing a bed and a simple table for homework and a glass screen to allow the guards to view our small area. New kids, including me, were usually initiated by being tied up and having a bottle filled with paint emptied into their bottom.
When we had been naughty, and we were, we were forced to dig up tree stumps in the gardens dressed in shorts in any weather condition. Sometimes they would lock us away in a dark room with only ventilation holes. During shower time we were routinely hosed down by the guards with firehoses (cold water). When many years later I read a book called “The Power of One” by Bryce Courtenay, a similar scene in a South African orphanage caused me to have a mental breakdown.
The Dutch Government eventually realised that a person like me, who simply ended up in Eikenstein because no other place was available at the time, should be placed in a better environment. However, once again no room could be found in ordinary orphanages, so they put me temporarily in a place for kids whose parents worked overseas or in the country areas. It was probably the best six to eight months of my life. But it could not last because it was too expensive, and I was taken to yet more children’s homes.
The last orphanage I can remember was “Het Weeshuis” in Amsterdam. I stayed there until I was 19 years old and moved out to study navigation at the Maritime School in Den Helder. This was a boarding school. To cut a long story short, I took part in a prank and I was punished and dismissed from the school. Since I had nowhere to go I hitched a ride with a Brazilian couple who were on holidays in the Netherlands. They drove me from Den Helder to Amsterdam.
Having no home to go to I decided to go back to my last orphanage, “Het Weeshuis”. However, since I was now 20 years old I was too old for an orphanage. They allowed me to stay for 3 days until the Government could find me a room to rent somewhere in Amsterdam.
In the meantime, two things happened. I can’t remember how, but somehow it was arranged that I would stay with my mother and her husband. I moved in for a short while, but my mother fell ill and had to go to hospital. Whilst visiting her I met a cute little nurse who was to become my wife (we have now been married for almost 53 years).
Mrs van Wezel, my last Government Handler, organised for me to join a shipping company to complete my year of apprenticeship as a navigator. I was planning to return to the Maritime School in Den Helder to complete my interrupted education, after completion of my apprenticeship. However, my then girlfriend gave me an ultimatum, “it’s either me or the sea”. I chose her.
Once I left the sea, I was forced to do my compulsory military service. With no parents or family to stay with at weekends whilst off duty, I was forced to sign up for 4 years with the Airforce (KVV).
During my time in the Airforce my then fiancée discovered that my father worked as a printer at a newspaper, “Het Vrije Volk”, and she contacted him without my knowledge. He invited us to come over to his house. He offered me a place to stay when I was off duty. It was the first time I had seen him since I was 3 years old.
One day when I came to his house I found myself locked out. He had met a woman who had moved in with him and there was no room for me anymore. I went to my fiancee’s house and her grandmother kindly offered me her spare room to stay.
When my fiancée and I decided to get married we discovered that by law I had to get parental permission to get married. My father signed straight away but I had to locate my mother’s whereabouts. After locating her, my fiancée and I went to her house and rang the bell. She was on the first floor and had a rope connected to the door, so she could open it from above. When I looked up and saw her and told her that I needed her permission to get married, she said bluntly: “I have no son!” And with that she shut the door in my face. As a result, I had to get permission from the courts to get married.
After we got married (January 1965) we moved to a shared house in Zeist (we shared this house with two other young couples, sharing a toilet with one of them, no bath nor shower). As fate would have it, our first home was located directly opposite Eikenstein. I only realised this after we had signed a lease. So, I had to relive the horrors of Eikenstein daily. I was then still in the Airforce working as an assistant meteorologist in Soesterberg. However, the stresses of my past were catching up with me. I couldn’t sleep, visited my psychiatrist on a regular basis, took many drugs to keep me going and as a result unsettled the lives of my young family in the process.
We had many sleepless nights sitting up in bed playing various games to take my mind of the darkness that was engulfing me. My poor young wife had to endure it all and it started to affect our lives in many negative ways.
Wherever I went I saw people I seemed to know but I could never put a name to a face! For instance, I was a regular umpire at tennis games, yet every game I umpired I had to ask the players, who I had known for a couple of years, for their names. Very embarrassing (I still have that problem today).
Anyway, to cut a long story short, my doctor and psychiatrist suggested that I move my young family (my children were 1 and 3 years old) to another country. My doctor told me “to get sworn at in a different language”.
The company I worked for after my 4 years in the Airforce (Douwe Egberts in Utrecht) didn’t want to lose me and offered me positions in either Canada, South Africa or Australia. We opted for Australia and left The Netherlands in June 1969.
My life in Australia has been good. I worked for the Douwe Egberts local affiliates for a while and then became a Senior Marketing Manager for Panasonic for 10 years. I re-schooled myself and became a lecturer in Mathematics and Statistics for the past 25 years.
I am still a burden to my wife, and I can only keep going with the aid of sleeping tablets and anti-depressants. My past, unfortunately, will haunt me until the day I die.
Whether I was sexually assaulted in any of the institutions or homes I was in during the first 20 years of my life, I do not know. However, I do know that it has adversely and dramatically affected the quality of my life.
The Dutch Government is not responsible for the fact that my parents did not look after me, but they are responsible for using unqualified people to take charge of my life. In the 18 years the Government of The Netherlands had control over my life they only used one qualified handler! All the others, and there were many, were simply people who had some time on their hands.
T H E E N D


dinsdag 13 nov 2018

Jan Tak :
Hoi hoi Pukkie gefeliciteerd je bent de eerste in bijna twee jaar die op dit onderwerp de moeite neemt om positief terug te koppelen.
Jij blij, ik blij :-)
Wie volgt

maandag 24 apr 2017

Pukkie Smits :
Hoihoi, ik zag 'n foto van mezelf in Het Vrije Volk van Donderdag 14 Juli 1960.
Het artikel gaat over Rotterdamse kinderen op vakantie in Haamstede, met 'n enorme foto, alwaar ik duidelijk herkenbaar, tussen 100 jongenren, de duinen af aan 't rennen ben!
Bij voorbaat hartelijk dank!
Pukkie Smits.

zondag 23 apr 2017

Dave Molenaar :
hoi ik ben op zoek naar een artikel over de Rembrandtschool in Amersfoort uit 1980 inverband met een reunie van oud klasgenootjes die net als ik op de fotoos staan in dit artikel zou graag kopie willen hebben om als herinnering na de reunie mee te kunnen geven

woensdag 29 maart 2017

Hans Roodenburg :
Ik kan helaas niks terugvinden over Jan Klaasman in de kranten. U kunt zelf zoeken op: http://www.delpher.nl/nl/kranten. Hans Roodenburg (een van de auteurs van dit stuk)

dinsdag 28 feb 2017

Leo Klaasman :
Ik ben op zoek naar een bericht over het overlijden van mijn opa Jan Klaasman. Hij is geboren op 1-2-1889 en overleden omstreeks 19-8-1966 (waarschijnlijk in 's Hertogenbosch). Mogelijk kan ik dan achterhalen onder welke omstandigheden.

dinsdag 28 feb 2017

Jan Tak :
Ik help je graag Maryan

Kopieer en plak de volgende regel:

http://www.delpher.nl/nl/kranten/results?query=vrije+volk+rien+robijns&page=1&coll=ddd

donderdag 19 jan 2017

Jeroen Waardenburg. :
Vroeger alhoewel nog niet zo lang geleden als men een krant in wilde zien,moest men die aanvragen en wachten tot de desbetreffende krant op de krantenzaal verscheen in de Bibliotheek Botersloot of nu Hoogstraat.Men zal nu wel zo ver zijn dat alle kranten digitaal in te zien zijn.

Maar het papier zelf in handen hebben per kwartaal in een groot gebonden boek is toch ook wel een mooi gebeuren als men tijd heeft voor het onderzoek wat men moet doen.

donderdag 19 jan 2017

Maryan Robijns-Hammer :
Geweldig dat er een digitaal archief is van HVV. Ik ga gelijk zoeken naar artikelen van Rien Robijns. Heb thuis bij al zijn verhalen nog op papier, maar digitaal zou perfect zijn. Bedankt.

donderdag 19 jan 2017

Hans Roodenburg :
Het is inmiddels wel een verouderd bericht (uit 2012) op onze site. Maar kennelijk komt men daarop nog steeds uit via Google. De link is: http://www.delpher.nl/nl/kranten (plakken en in de adresbalk van internet zetten. Daarna Vrije Volk tikken en daarna de datum. Voor digitale kenners een fluitje van een cent.

dinsdag 20 dec 2016

Jan Tak :
Even een correctie ik werk af en toe op de tablet en dat schermpje keest toch iets minder makkelijk. Vergeet de Hoeksewaard

Het gehele artikel ging over de mannen van de Raad van Verzet uit Charlois
ach je leest het wel.
Succes

maandag 19 dec 2016

Jan Tak :
Verzetsgroep het Geuzenvendel van Leen Langstraat uit de Hoeksewaard.
Van links naar rechts op de foto:

Brenschutter Wim Jansen - Adiaan Niemandsverdriet - Tom Damme - Anton Visser

De foto stond in Het Vrije Volk van 12-07-1982

Ik ga een goudvis kopen :-)

maandag 19 dec 2016

lenie de bruin visser :
Goeie morgen, In een oud fotoboek van mijn ouders ben ik een krantenfoto tegengekomen met als tekst: vier verzetsstrijders in vol ornaat. Ik heb alleen deze foto, maar niet het artikel dat er bij zou kunnen horen. Bestaat de mogelijkheid om deze informatie terug te vinden? Ik weet dat mijn info wel heel erg summier is. Bedankt.
Lenie

maandag 19 dec 2016

Rob Timmer :
Tsja Johannes, mensen verwachten inmiddels niet alleen alle hulp van de overheid (gratis) maar ook van de meelezers op deze site... :-)

Een bedankje lijkt me toch zo simpel.

Zou de mensch mogelijk ietwat verwend zijn?

Gelukkig heb je nu twee naar alles en iedereen zoenende goudvisjes...

zaterdag 30 apr 2016

Johannes :
Heb er nog maar een goudvis bij gekocht. :-((

zaterdag 30 apr 2016

Johannes :
Daar gaan we dan maar weer, knip en plak

http://www.delpher.nl/nl/kranten/view?query=rein+kampstra&coll=ddd&identifier=ddd%3A010954337%3Ampeg21%3Aa0223&resultsidentifier=ddd%3A010954337%3Ampeg21%3Aa0223

maandag 25 apr 2016

Inge Kampstra :
Mijn opa Rein Kampstra is ooit redacteur geweest bij Het Vrije Volk. Op 01-01-1964 is hij overleden. Vermoedelijk is hij net na de oorlogsjaren redacteur geweest. Ben op zoek naar artikelen die hij heeft geschreven of foto's. Zou daar erg blij mee zijn.

maandag 25 apr 2016

Johannes :
Nu heb ik twee maal iemand aan info geholpen maar even iets terug koppelen of een simpel bedankje kan er niet af.
Zelfs mijn goudvis kent meer dankbaarheid :-(

maandag 01 feb 2016

Johannes :
Kitty zoek op Delfer.nl niet een makkelijke site maar de aanhouder wint.
De kop van het artikel luidt "Rovers wilden brandkast in zandkuil demonteren. Een hunner is bij een poging om te ontsnappen gedood"
De brandkast was van het busbedrijf Helmond. Piet heeft met een maat getracht de brandkast te forceren maar ze werden door de politie geobserveerd. Toen de politie ze wilde arresteren sloegen de twee op de vlucht waarna de 52 jarige Piet de Beer door de politie is doodgeschoten, zijn maat is ontvlucht.
Sorry maar het artikel kopiëren lukt niet.

Tja, je kan je familie niet uitzoeken :-)

donderdag 28 jan 2016

Kitty de Beer :
Ben op zoek naar krantenbericht Het Vrije Volk d.d. 19-06-1947 over mijn opa Piet de Beer die door politieman is doodgeschoten in Helmond. Volgens een aantekening in een stamboomonderzoek op pagina 3. Is dit artikel digitaal te vinden of moet deze opgevraagd worden?

donderdag 28 jan 2016

Rob Timmer :
Hopelijk dat u via de aan het begin van het verhaal geplaatste 'linkjes' kunt vinden wat u zoekt.

Succes!

woensdag 13 jan 2016

Ed Spoor :
Wij stonden in de krant van Zaterdag 31 December 1977 op pagina 11, met een foto van onze bruiloft .kunt u een foto sturen. Vriendelijke groet Ed Spoor

woensdag 13 jan 2016

G.J.Laan :
Ik kan hier nog aan toevoegen dat ik, als toenmalig voorzitter van het Persmuseum in Amsterdam, samen met de toenmalige directeur Angelie Sense, toen bekend werd dat alleen Het Vrije Volk van de Amsterdamse editie zou worden gedigitaliseerd daar tegen geprotesteerd hebben omdat VV tot 1991 een belangrijke krant was geweest. De Amsterdamse editie was in 1970 al opgeheven. Men trok zich terug op Rotterdam waar HVV de grootste krant was ( vooral op Zuid) Met name onder leiding van hoofdredacteur Herman Wigbold werden spraakmakende soms landelijke primeurs gepubliceerd . Ook verhalen waar de lokale PvdA minder blij mee was. Ik heb daar ook een rol in mogen spelen en denk daar nog steeds met waardering en dankbaarheid aan terug.

zondag 12 jul 2015

J.Scheffer-Troost :
Ik zoek het overlijdensbericht van mijn oom Willem Cornelis Versteeg.
Dat is verschenen in Het vrije volk op maandag 4-9-1967 (pag.10).
Kan ik dat op deze manier verkrijgen? Daar zou ik blij mee zijn.
J.Scheffer(23-12-1934)

zondag 12 jul 2015

Johannes :
Beste Dirk,
Ik heb even voor u gezocht en gevonden. Een aangrijpend artikel over ene Harry van den Bogerd.

Overigens heb ik dit gevonden in Delpher.nl, via het gemeente-archief lukte het mij niet (zal aan mij liggen)
Ga in Delpher naar>kranten> uitgebreid zoeken >kranten titel= vrije Volk >rotterdam >tekst= terug naar etc. vul de datum in.
Laat svp weten of het u is gelukt.

Ik ben om persoonlijke reden ook geïnteresseerd in dit artikel, (heb het nog niet geheel gelezen)
Wellicht dat we nog even contact kunnen hebben (indien gewenst kan de redactie onze email-adressen uitwisselen)

Groet
Johannes

zondag 08 feb 2015

Dirk van den Bogerd :
ik ben op zoek naar een bericht over mijn ouders. Terug naar Oegstgeest. de krant is van Het Vrije Volk 23-06-1973, bijvoorbaat Hartelijk dank.

zondag 08 feb 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties