Deense Oscarfilm wekt verwachtingen

(Door Ronald Glasbergen)

Susanne Bier (1960) heeft meer dan tien speelfilms op haar naam staan. Ze won prijzen en nominaties op grote festivals. Haar film After the wedding (2006) kreegeenOscarnominatie.

Dit jaar wint In a Better World (2010) niet alleen een Golden Globe Award maar krijgt ook de Oscar voor beste niet-Engelstalige film.


Voor wie de andere genomineerde films gezien heeft, waaronder Biutiful (Iñárritu) en Incendies (Villeneuve), wekt dat verwachtingen.


Vluchtelingen

De Deen Anton (Mikael Persbrandt) is arts en werkt in een tentenkamp in Oost Afrika. Hij verzorgd vluchtelingen, vrouwen en kinderen die gevlucht zijn voor krijgsbenden. In Groot Brittannië leest schooljongen Christian (William Jøhnk Nielsen) een verhaal voor bij de rouwdienst voor zijn moeder. Zijn vader Claus (Ulrich Thomsen) een Deen die in het buitenland gedetacheerd is, hoort toe. Claus besluit met Christian voorgoed terug te keren naar Denemarken.


Echtscheiding

Anton komt op verlof naar Denemarken. Hij is in een echtscheiding verwikkeld en heeft samen met Marianne (Trine Dyrholm) twee zoons. De oudste Elias (Markus Rygaard) is even oud als Christian. Elias is een zachtmoedige jongen een gemakkelijk mikpunt voor de pesterijen van grotere schooljongens.

Volwassen met gebroken relaties, kinderen die het moeilijk hebben met pacifisme, Oost Afrikaanse vluchtelingenkampen en versus materieel zorgeloos Denemarken, ziedaar de ingrediënten die Susanne Bier en haar coscenarist Anders Thomas Jensen gebruikten voor Hævnen. Dat is de Deense titel van In a Better World. Het heeft een heel andere betekenis. Het betekent zoveel als `wreking’ of `wraak’.


Tegenpolen

Christian komt in zijn nieuwe thuisland in dezelfde schoolklas naast Elias te zitten. De jongens zijn elkaars tegenpolen. Christiaan is wereldwijs, hij sluit met het verdriet over zijn moeder ook zijn omgeving buiten. Net als Elias wordt hij even mikpunt van het schoolgeweld van oudere jongens die aangevoerd worden door Sofus (Simon Maagaard Holm). Elias lijdt, Christian is stoïcijns. Als zich een gelegenheid voordoet neemt Christian gewelddadig wraak op Sofus. De politie stelt een onderzoek in. De kinderen worden verhoord. Elias en Christian vertellen een consistent verhaal dat afwijkt van dat van Sofus. De affaire loopt met een sisser af. Sofus en diens bullies zijn getemd.


Tikken

Christian en Elias trekken nu met elkaar op. Op stap met de vader van Elias gebeurt iets wat beide jongens schokt. Als Anton een kinderruzie van zijn jongste zoon met een onbekend kind wil sussen, komt de vader van dat kind tussenbeide en geeft Anton een paar tikken. Anton wendt zich af en doet niets terug. De jongens zijn verontwaardigd over het gewelddadige gedrag van de onbekende vader. Anton vertelt ze dat het de moeite allemaal niet waard is en tegengeweld alleen maar tot meer geweld leidt.

Christian weet door toeval het adres van de gewelddadige vader te achterhalen. De jongens halen Anton over om de man te confronteren met zijn gedrag. De uitslag van de confrontatie voelt ongemakkelijk aan en verrast niet alleen Christian en Elias maar ook de toeschouwer.


Kindewereld

`Compassion porn’ ventileert Ella Taylor in The Village Voice over de film. Dat oordeel is te hard. In a Better World is niet zonder kwaliteiten zoals ook de acteursregie laat zien. Daarin wordt effectief de kinderwereld tegenover die van volwassenen gezet. De filmvertelling mengt dat met Afrika en getroebleerde maar voortdurend liefhebbende ouders. Die laatste elementen maken het verhaal sentimenteel en het oordeel van Taylor niet onbegrijpelijk. Bovendien is het juist wat regisseur Susanne Bier wil vermijden.


Oordeel

In een interview met Christiaan Monggaard zegt ze: `voor mij impliceert melodrama iets onechts’ en `ik denk dat mijn films oprecht en authentiek zijn’. Wie een dergelijk oordeel over melodrama heeft, moet nog eens naar Händler der vier Jahreszeiten (1972) van Rainer Werner Fassbinder kijken of naar Written in the wind (1956) van de door Fassbinder bewonderde Douglas Sirk. Zij maakten films die laten zien dat authenticiteit en melodrama heel goed kunnen samengaan.

Het idee dat die zaken elkaar uitsluiten is een puristisch, misschien typisch protestant, misverstand. De film Hævnen/In a Better World voldoet niet aan Susanne Bier’s eigen maatstaven. Niet omdat het een melodrama is, dat is het niet, maar omdat het noch tragedie noch melodrama wil zijn.


In a Better World draait vanaf donderdag 7 april 2011 in de Nederlandse bioscopen.




Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties