Doris Day en haar stem

8029-doris-day-en-haar-stem (Door Ronald Glasbergen)


Doris Day is niet meer. Ze overleed maandag 13 mei 2019 in haar huis in Californië. Voordat ze als filmster bekend werd was ze al beroemd als pop en jazzzangeres. Maar voor het zover was had ze haar naam al veranderd. Geboren op 3 april 1922 als Doris Mary Ann Kappelhoff; kreeg ze in 1939 het advies zich de artiestennaam Doris Day aan te meten.


Dat jaar begon ze als zangeres bij bandleider Barney Rapp. Hij hoorde haar stem, zag haar ambitie en vond dat Doris Day beter bekte dan Doris Kappelhoff. Ze zong zijn Barney Rapp’s Band en daarna achtereenvolgens in de ‘Bigbands’ van Jimmy James, Bob Crosby, en tot 1947 bij Les Brown & His Band of Renown. Met Les Brown nam ze ook in 1945 haar eerste grote hitplaat op. Het nummer heette "Sentimental Journey" en was populair over hele globe maar vooral bij de gedemobiliseerde troepen die na het eind van WOII naar huis terugkeerden. Luister even naar haar stem in 'Day by Day' uit 1946. Ze nam de daarop volgende 20 jaar zo'n 650 songs op. Met die hoeveelheid en met haar voortdenderende populariteit was ze ook de stem van een tijdperk.

Haar filmcarrière begon iets later, in 1947 in 'Romance on the High Seas', een film die Michael Curtiz (dezelfde als van 'Cassablanca') regisseerde samen met de toen legendarische musicalregisseur Busby Berkeley. 'Romance on the High Seas' is een klassieke 'comedy of errors' waarin persoonsverwisseling, liefde en jaloezie de hoofdrollen spelen. Die film lanceerde dankzij het vakwerk van Curtiz en Berkeley de ster van Doris Day ook op het bioscoopdoek. Daarna volgde een lange reeks films met Doris Day in een hoofdrol van Westerns en musical tot comedy en melodrama. Een van de hoogtepunten was Hitchcock's 'The Man Who Knew Too Much' met Jimmy Stewart uit 1956, denk aan de beroemde paukenslag-scene met de muziek van Arthur Benjamin/ Bernard Hermann. De door haar gezongen song 'Secret Love' van Fain en Webster, uit 'Calamity Jane'(1953) won een Academy Award. Zijzelf werd Oscar-genomineerd voor haar rol in de film 'Pillow Talk' (1959) naast Rock Hudson. Vanaf 1968 had ze haar eigen TV show, maar het merk Doris Day dat in de jaren vijftig immense populariteit genoot, raakte bij een breder publiek langzaam uit de mode. Of, anders gezegd: vond geen aansluiting meer bij de veranderde tijden. Haar latere jaren besteedde ze onder meer aan dierenwelzijn.

Met een fijn oog voor de waarden van een deel van zijn achterban, onderscheidde Amerika's George Walker Bush haar in 2004 met de Presidential Medal of Freedom. Hij sprak bij die gelegenheid de zinsnede: 'Het was een goeie dag voor Amerika toen Doris Mary Ann Kappelhoff uit Evanstown in Ohio besloot om artiest te worden'. Het was één van die zeldzamer keren dat G.W. Bush gelijk had. Doris Day maakte in de jaren vijftig deel uit van het beeld van een Amerika op zijn sterkst waarin traditionele waarden een belangrijke rol vervulden en de droom intact was. Het is nu nacht voor Doris Day maar het is vooral haar stem die voortleeft.

Zwart-wit foto: Doris Day in de Aquarium Jazz Club New York in 1946 (Foto Gottlieg-Wikimedia Commons).

Platenhoes: Barney Rapp Doris Day 1939.

Jan Tak :
Jaren '50 films, Hollywood op zijn best, je mag mij er 's nachts voor wakker maken.
Maar er zijn toch wel meer charmante foto's van La Day te vinden?

https://www.dailymail.co.uk/news/article-7023517/Doris-Day-dead-97.html

vrijdag 17 mei 2019

Rinus Vuik :
Mooie 'In Memoriam' van deze legendarische actrice/zangeres!!

woensdag 15 mei 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties