‘Dirty God’ en andere millenials

7828-dirty-god-en-andere-millenials (Door Ronald Glasbergen)


De openingsfilm van het IFFR 2019 dit jaar is ‘Dirty God’ van de Nederlandse Sacha Polak. De film gaat over een jonge vrouw, net moeder, die heen en weer geslingerd wordt tussen zelfvernietiging en levenslust. Haar gezicht en een groot deel van haar lijf zijn verminkt door zuur. Hoe dat gebeurd is komen we in de loop van het verhaal te weten. Maar dat is niet het belangrijkste. Het belangrijkste is karakter.

De film bouwt voort op het moderne, post-kitchen-sink realisme van filmers zoals Andrea Arnold of Oost Europeanen als Mungiu of Zvyagintsev. In zijn setting en mis-en-scene doet de film vaak denken aan een documentair, maar is het niet. Het verhaal wordt verteld vanuit de twintiger Jade (Vicky Knight). Haar leven is verwoest, door al het zichtbare littekenweefsel loopt ze in het dagelijks leven tegen de ene na de andere denkbeeldige muur. In onze beeldcultuur is uiterlijk belangrijk; in de jeugd en jongvolwassen cultuur van de generaties die opgegroeid zijn met sociale media telt dat dubbel. Ze vervreemdt zich van haar omgeving en neigt naar zelfdestructie.


Regisseur Sacha Polak – geboren in 1982, dus zelf een millenial – maakte al in 2012 een goed ontvangen debuut ‘Hemel’ over een meisje dat Hemel heet. Recensent Dana Linsen schreef trefzeker in NRC: ‘ (ze) pist als een vent…’ rechtop, staand dus. In 2015 kwam haar tweede speelfilm ‘Zurich’ met in de hoofdrol als sterke jonge vrouw zangeres Wende Snijders, die podiumervaring had maar geen toneel- of filmervaring. Gesteund door een filmmaakster die weet wat ze wil, werkte het opnieuw. Nu dus ‘Dirty God’, Vuile God.

In een interview vertelde Sacha Polak dat ze al jaren met het idee voor deze film rondliep. Ooit zag ze op Lowlands een vrouw met grote littekens van brandwonden in haar gezicht. Mensen bleven naar haar kijken. Toen Polak in Engeland was voor een andere film, rees het idee om het verhaal over zo’n vrouw te vertellen. Ze sprak met vrouwen die door zuuraanvallen verminkt waren. Bekend was fotomodel Katie Piper die in 2008 slachtoffer was van zo’n aanval. De laatste jaren, vertelt Polak, is dit soort haatmisdaad in Engeland werkelijk geëxplodeerd. Sacha Polak schreef ook zelf het scenario, maar omdat de film in Engeland speelt en er Engels wordt gesproken, trok ze de Britse co-scenarist Susie Farell aan.

Het vinden van de juiste cast was weer een ander verhaal. Polak moest voor de hoofdrol van het meisje Jade iemand hebben die zou overtuigen als een vrouw die zo verminkt was. Daarom onderzocht ze ook of er een meisje was met dergelijke littekens die de rol zou kunnen vertolken. En uiteraard het soort persoonlijkheid wat bij het meisje Jade paste. Niet geheel toevallig zocht ze hulp bij casting specialist Lucy Pardee die ook gewerkt had voor de briljante films ‘Fish Tank’, ‘Wuthering Heights’ en ‘American Honey’ van de hierboven al genoemde Andrea Arnold. Zij kwam met Vicky Knight. Die had vrij oppervlakkige littekens in haar gezicht maar wist wel wat het was om daarmee te leven. Met grimeurs is dat in de film aangezet volgens het scenario.

Jade zet in de film alles op alles om aan haar lot te ontsnappen. Geld om aan plastische chirurgie moet uitkomst bieden.

De derde film van Sacha Polak doet ook door de locaties denken aan het grauwe realisme van Britse kitchen-sink en modernere opvolgers als Andrea Arnold, maar heeft met script, regie en cast voldoende karakter om op eigen benen te staan. Wat overeenkomt is de veerkracht van de vrouwen van Sacha Polak. Ondanks alle ellende komt er licht doorheen.

‘Dirty God’ opent op 23 januari het IFFR en is daarna nog drie keer te zien op het festival. Vanaf 25 april 2019 in de bioscopen.

Bovenste foto: Jade (Vicky Knight) met Lisa (Katherine Kelly) en kind in ‘Dirty God’ © Filmdepot

Foto hieronder: Links regisseur Sacha Polak, rechts actrice Vicky Knight op 11 januari bij Kino in Rotterdam © Ronald Glasbergen

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Loopbaan


Rutte, onze grote premier in het klein,

wil niet zijn hele leven onze premier zijn.

Hij wil weg, hogerop,

naar de echte hoge top.


Ik laat zien: ‘Ik ben een ferme knaap.

Van mij komt heus geen broodje aap.

Vastberaden koers ik naar mijn nieuwe stek.

Ik heb een probleem. Er is geen plek.’


Geert-Jan Laan


  • Nieuw

  • Reacties