Groepsexpositie in Garage

7635-groepsexpositie-in-garage

Blossom. Met werk van Philip Janssens, Hans Köhler, Georg Nees, Sylvia Roubaud, Manfred Robert Schroeder, Samantha Thole, Edward Zajec, Vilko Žiljak en Anton Zottl.

16 november 2018 t/m 13 januari 2019.

De tweede groepstentoonstelling van curator Bas Hendrikx, Blossom opent dit najaar op vrijdag 16 november 2018 in Garage Rotterdam. In deze tentoonstelling werpen hedendaagse kunstenaars nieuw licht op de ontwikkelingen van de computerkunst van de jaren ’60 en ’70.


Beeld boven en onder: Hans Köhler – Computer Art IBM Edition A 04, 1972

Blossom
In tijden waarin computers zichzelf leren leren, is niets onmogelijk. De groei van de digitale wereld lijkt eindeloos. Is er nog een leven zonder algoritmes voor te stellen?

Kunstenaars begonnen in de jaren ’60 algoritmes te gebruiken om beeld te genereren. De resultaten van de code en scripts leken op patronen uit de biologie en sterrenkunde. Zo ontstond een nieuwe grafische beeldtaal. Bijvoorbeeld in Zagreb, waar veel van de werken in deze tentoonstelling vandaan komen. Daar werden (in de jaren ‘60 en ‘70) de New Tendencies exposities georganiseerd, waar de pioniers van de computerkunst aan deelnamen. Algoritmes en bloemen blijken onverwachte overeenkomsten te hebben. In degroepstentoonstelling Blossom werpen hedendaagse kunstenaars nieuw licht op de ontwikkelingen van de computerkunst. Ontdek hoe kunst van toen en nu zijn geworteld in de vormen van de natuur.

Activiteiten bij de tentoonstelling Blossom

Opening tentoonstelling
Vrijdag 16 november 2018, 20:00 uur
Vrij toegankelijk

Rondleiding door de curator
1 december 2018, 11:00 uur

Natafelen | Diner tussen de kunst
11 januari 2019, 18:00 uur

Kijk voor het volledige programma en meer informatie over onze activiteiten op www.garagerotterdam.nl

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Op de vlucht

Boekenweek 2019 is van 23 t/m 31 maart met als thema: de moeder de vrouw

Het was Rembrandt
of Poincaré,
of Einstein,
of Chatsjatoerian,
zijn moeder
werd doodgeschoten
of onder het puin bedolven
op de vlucht
en ze drukte hem,
twee jaar oud,
tegen haar borst,
toen ze viel,
stikte hij,
verdween, zonder te zijn verschenen.

Als we
witte kiezels
of gele schelpjes vinden,
spelen we ermee,
we schikken ze in
stapeltjes,
lettertjes
en kringetjes.

Het is een
ongewild
rouwritueel
in een tijd zonder
grafheuvels,
crematieplekken,
bronzen grepen,
waarin maar
een paar miljoen
moeders
constant ergens,
ergens naartoe
vluchten.

Miroslav Holub
vert. Jana Beranová

  • Nieuw

  • Reacties