Weg met die plastic bubbel’

7556-weg-met-die-plastic-bubbel

Kunstuitleen Rotterdam vervangt per direct het plastic bubbeltjesfolie door gerecyclede dekens. Op 10 oktober is het de Dag van de Duurzaamheid. Dat was reden voor Kunstuitleen Rotterdam om eens kritisch naar het eigen plasticgebruik te kijken.


Iedere week worden er kunstwerken teruggebracht en uitgeleend. Om een kunstwerk veilig en beschermd te vervoeren wordt het verpakt in plastic folie. Dat moet anders, dacht Ellis van den Berg, directeur van Kunstuitleen Rotterdam. “Er ging bij ons jaarlijks zo’n kilometer aan noppenfolie doorheen. We waren al een tijd op zoek naar een duurzame manier om onze kunst te vervoeren en die hebben we nu gevonden in deze gerecyclede dekens".

Klanten betalen vijf euro statiegeld voor de gecustomizede deken. Als ze de deken inleveren krijgen ze hun statiegeld terug. Of plastic nog wel mogelijk is? “Jawel, tot dat deze voorraad op is kan dat nog, maar dan betaalt de klant vijf euro per werk”.

Het concept van Kunstuitleen Rotterdam is al duurzaam op zich
Het principe van kunst lenen, waarbij één kunstwerk rouleert langs verschillende liefhebbers past helemaal in de circulaire economie. De gerecyclede dekens zijn voor Kunstuitleen Rotterdam een volgende stap in het verduurzamen van de organisatie.

Minitentoonstelling door Foekje Fleur
De hele maand oktober staat bij Kunstuitleen Rotterdam in het teken van duurzaamheid. De Rotterdamse ontwerpster Foekje Fleur richt ter gelegenheid van dit thema als gastcurator een gedeelte van de expo in. Deze minitentoonstelling is vanaf 18 oktober a.s. te zien.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties