‘Ik hoef niet met vakantie’

7418-ik-hoef-niet-met-vakantie

Laatste kans: Gelatin en Hella Jongerius t/m aanstaande zondag 12 augustus

De succesvolle tentoonstellingen van Gelatin en Hella Jongerius in Museum Boijmans Van Beuningen zijn nog enkele dagen te bezoeken. Aanstaande zondag 12 augustus om 17.00 uur sluiten de tentoonstellingsdeuren. “Ik hoef niet op vakantie, want: Gelatin in Boijmans.”

De Bodonzaal (1500m2) van Museum Boijmans Van Beuningen is werd drie maanden geleden overgenomen door de opzienbarende en internationaal bejubelde kunstenaars van Gelatin, met de tentoonstelling: Vorm – Fellows – Attitude. Het aanstekelijk enthousiaste werk van het in Wenen woonachtige viertal nodigt het publiek nadrukkelijk uit tot deelname. Een van de 101 handgemaakte naaktpakken aantrekken is niet verplicht, maar mag wel. De bruine sculpturen aanraken mag ook.


De pers over Gelatin

Een kleine selectie uit de grote hoeveelheid lovende (inter)nationale aandacht voor Gelatin:

De Volkskrant: “Het is de ervaring die telt bij deze tentoonstelling met vier grote drollen (****)”

Parool: “De tentoonstelling is een ongevaarlijk familie-uitje en leent zich uitstekend voor een blootselfie voor de vriendenapp.”

Telegraaf: “Zonder humor heb je niets te zoeken in Museum Boijmans Van Beuningen.”

NRC Handelsblad: “Een unieke ervaring.”

Vers Beton: “Ik hoef niet op vakantie, want: Gelatin in Boijmans. ”

Harpers Bazaar: “De tentoonstelling kijkt op een absurdistische en humoristische manier naar bijvoorbeeld iets doodnormaals dat toch zo'n negatieve connotatie heeft, namelijk ontlasting, en maakt er kunst van. Een bezoekje waard, me dunkt.”

New York Times: “In this exhibition you walk through excrement.”

Hella Jongerius – Breathing Colour
Ook de adembenemende kleurrevolutie van Hella Jongerius is dit weekend nog te zien. In de tentoonstelling ‘Breathing Colour’ laat Hella Jongerius de dynamiek en schoonheid van kleur zien en daagt ze de bezoeker uit om kleur even krachtig te ervaren als vorm. De tentoonstelling was eerder te zien in het Design Museum in Londen en werd in Rotterdam door kunstenaar Mathieu Meijers aangevuld met 150 werken uit de museumcollectie. Het zijn werken die Jongerius inspireren in haar eigen onderzoek naar kleur of waarin zij als maker eenzelfde kleurhantering of impulsiviteit herkent. Jongerius toont hoe kleur reageert op vorm, textuur en op het veranderende licht gedurende de dag. Laatste kans!

Arie C. Torcque Zaanen :
Geweldig en origineel ook, Boymans waardig, tikfoutje Boymans ONwaardig. ????

Ja hier klopt wel weer de uitspraak "Moderne kunst is geen kunst maar gewoon shit"

zaterdag 11 aug 2018

Jan Tak :
Geweldig en origineel ook, Boymans waardig :-(

En het publiek wordt nadrukkelijk uitgenodigd tot deelname. Eén van de 101 handgemaakte naaktpakken aantrekken is niet verplicht, maar mag wel.

Zou het een negatieve connotatie geven als ik daar niet zo'n naaktpak aantrek maar gewoon de leuter uit de broek haalt en als geste voor vertrek nog even een prachtige bruine sculptuur op de vloer achterlaat?

Maar zonder dollen, de gemeente Rotterdam draagt jaarlijks 49% van de kosten van "ons" Museum Boymans en daar krijgt de Rotterdammer shit voor terug :-(

donderdag 09 aug 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties