Filmprogramma rondom Alejandro G. Iñárritu

7374-filmprogramma-rondom-alejandro-g-i-rritu

VANAVOND: A TALE OF A TUB BIJ EYE

17 juli, 19.30 uur, EYE Filmmuseum

Vanavond is A Tale of a Tub te gast bij EYE. Nathanja van Dijk is co-curator van het filmprogramma, dat wordt georganiseerd rondom de presentatie van de Oscarwinnende VR-installatie CARNE Y ARENA van Alejandro G. Iñárritu bij EYE, waarin de regisseur de bezoeker op indringende wijze transformeert tot vluchteling. Te zien zijn films van onder anderen Chantal Akerman, Hamza Halloubi, Abramovic & Ulay en Shinkichi Tajiri. Het programma wordt gecombineerd met de lange documentaire El mar la mar (2017) van Joshua Bonnetta & JP Sniadecki. Tijdens de avond gaan we in gesprek met een aantal van de makers. Op 11 augustus wordt het tweede deel van het programma gepresenteerd, met onder andere werk van Oliver Chanarin & Adam Broomberg, Enrique Ramirez, Morgan Knibbe, Rosemarie Blank en Joost Conijn.


GAST-CURATOREN COCA FOUNDATION ART PRIZE BEKEND
Tromgeroffel… Julia Mullié en Nick Terra cureren de komende editie van de C.o.C.A. Foundation Art Prize! Zij selecteren een kunstenaar, die dankzij de werkbeurs nieuw werk kan maken dat komend jaar wordt gepresenteerd bij A Tale of a Tub. Julia Mullié (1994) en Nick Terra (1989) zijn allebei kunsthistoricus. Mullié was onlangs gastconservator van een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum, werkt aan een onderzoek naar het oeuvre van Stanley Brouwn en werkt met Kasper Bosmans aan de publicatie van een monografie. Terra is directeur van Galerie Fons Welters.

Basel Abbas & Ruanne Abou-Rahme, And yet my mask is powerful, 2016, video still, courtesy of the artists

VERWACHT
We know what it is for, we who have used it | Basel Abbas en Ruanne Abou-Rahme

Opening zondag, 9 september

Wij openen het nieuwe seizoen met de tentoonstelling We know what it is for, we who have used it van Basel Abbas en Ruanne Abou-Rahme. Voor hun project keerde het Palestijns kunstenaarsduo meerdere malen terug naar verwoeste Palestijnse dorpen. Vanuit daar ontwikkelden zij een omgekeerde museologie als strategie om deze plekken nieuw leven in te blazen. In een grootschalige installatie met bestaand en nieuw werk presenteren Abbas en Abou-Rahme een 'countermythologie' als alternatief voor de veelal koloniale verhalen waarmee we de wereld van vandaag beschrijven. Lees hier meer.

Chantal Akerman, From the Other Side, 2002, film still

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties