Galerie Kralingen na kwart eeuw gesloten

7307-galerie-kralingen-na-kwart-eeuw-gesloten

(Door Jim Postma)

Een kunstinstituut is gisteren, afgelopen zondag 10 juni, voorgoed gesloten. Na een kwart eeuw Galerie Kralingen aan de Gashouderstraat 9 houden galeriehouders Georges Knap en Micheline Nijsten het voor gezien. (Foto hiernaast: Galerie Kralingen © Rinus Vuik)

Dit tot groot verdriet van honderden kunstzinnige en kunstlievende Rotterdammers die er jarenlang bijzonder trouw bleven komen. Zeker op de dag van gisteren. Zoals een bejaarde vrouwelijke fan het samenvatte: ‘Het was niet zo maar een galerie, het was mijn sociëteit.’

Tijdens het afscheid en ondanks het mooie prachtige weer, waren velen naar de galerie gekomen om aldaar in de buitentuin elkaar weer te zien en te spreken. Onder hen ook vele kunstenaars die ooit in Galerie Kralingen hebben geëxposeerd.


Een uitgebreid verhaal over deze bekende Rotterdamse galerie, met geschiedenis en anekdoten volgt later in deze krant. Waarbij zowel Georges en Micheline uitvoerig aan het woord zullen komen.

Foto hierboven: Georges Knap en Micheline Nijsten, de galeriehouders van Galerie Kralingen, nemen lachend en dankbaar hun afscheidsapplaus in ontvangst. (Foto Rinus Vuik).

Foto hierboven: Arjen Baas, voorzitter van het bestuur Kunstroute Kralingen-Crooswijk hier aan het afscheidswoord in Galerie Kralingen.

Foto hierboven: Georges en Micheline worden hier in de bloemetjes gezet. Rechts Arjen Baas.

Foto hierboven: Een afgestampte Galerie Kralingen tijdens het afscheidsfeest. Met vele hapjes en drankjes, geheel gratis.

Foto hierboven: Na afloop van het afscheidsfeest was het heerlijk uitblazen in de tuin van Galerie Kralingen.

Foto's: Rinus Vuik.

Jim Postma :
'Hoe jong ben je eigenlijk zelf, beste Jan?!' Reeds de zestig gepasseerd, of zit je zelf al in de zeventig? Zoals reeds de meesten van ons.
Het zou je toch sieren, als bijzonder ingewijde in 'ons' kunst- en uitgaanswereldje, om ook eens inhoudelijk te reageren.

Hierboven wordt toch, zij het zeer minuscuul, verslag gedaan van twee bijzondere oer-Rotterdammers. Met een grote staat van dienst. Zij samen hebben zich (nu reeds in de tachtig)zich in de afgelopen kwart eeuw zeer verdienstelijk gemaakt voor een behoorlijk stuk puur creatief cultuur in onze aller Maasstad.

Hulde in deze nog een keer aan onze Georges Knap en Michelin Nijsten. En 'oud'? Wat heet tegenwoordig nog 'oud'?

In hun 'spirit' - en dat kunnen heden ten dagen nog weinigen zeggen - blijven zij voor ons in huidig kunstenaarsland voor 'eeuwig jong!'

Waarvan akte!


dinsdag 12 jun 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Ja Jan, dat is het probleem of misschien ook niet, de oude garden weten de kunst nog steeds te waarderen, hebben hun huis al vol gedecoreerd met echte kunst en de jonge garden hebben geen pasta om echte kunst te kopen en hangen hun huis vol met "Ikea" kunst, niet omdat het mooi is maargewoon omdat je moet zeggen dat het mooi is anders tel je niet mee in de z.g.n. nieuwe lichting Melief Bender.....
En ik kan er over meepraten, mijn kunst verkoop ik (volgens sommige) alleen in mijn straat omdat ik daar bekend ben en kan daar weleenswaar goed van leven.
Jammer dat ook deze "kunsthal" gesloten is, toch weer een misser in Rotterdam.

maandag 11 jun 2018

Jan Jansen :
Zo aan de foto's te zien, was niet alleen de kunst oud ;-)

maandag 11 jun 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties