Lastige ouders of hoe groot liefde kan zijn

7046-lastige-ouders-of-hoe-groot-liefde-kan-zijn

Op zondag 11 maart is de voorstelling Lastige Ouders te zien in het Maaspodium. De ouders van Faas nemen je mee in hoe het is om met een kind te leven dat voortdurende zorg nodig heeft.

Het is het verhaal van de ouders van de liefste jongen ter wereld. Hij kan vreselijk goed zwemmen en kijkt recht in je ziel. Veertien jaar is hij. Maar zijn hoofd zit zo vol herrie dat hij misschien wel altijd twee zal blijven.


In Lastige Ouders doen de vader en moeder van Faas hun verhaal. Hun leven draait 180 graden als blijkt dat Faas een meervoudig gehandicapt kind is. Hoe ziet een thuis eruit van 24 uur per dag zorg, slapeloze nachten, pijnaanvallen, krabben, knijpen en slaan én grenzeloze liefde. Is er nog ruimte voor de gezonde dochter, verjaardagen, school? En de buitenwereld met het onbegrip, botte opmerkingen en stille blikken? Zeven jaar lang proberen zijn ouders thuis voor Faas te zorgen, maar uiteindelijk moeten ze toegeven dat het niet langer gaat. En wat dan?

Thema van de voorstelling raakt iedereen

Als moeder van een verstandelijk gehandicapt kind is actrice Marike van Weelden ervaringsdeskundige. Gebaseerd op haar dagboeken schrijft en speelt zij Lastige Ouders samen met theatermaker Pieter Tiddens. De regie is in handen van Esther Scheldwacht.

Getuige de reacties heeft de voorstelling voor iedereen iets te bieden.

“Het was waanzinnig, prachtig en indrukwekkend. Wat een fantastisch stuk. Indringend, maar ook integer. We zijn ongelooflijk blij dat we dit onze gasten mochten aanbieden.” Ronald McDonaldhuis Amsterdam

“Indrukwekkend verhaal en fantastisch gespeeld. Een voorstelling die je moet gaan zien.” Mia Nijland, platform EMG

“Een prachtig ontroerend eindbeeld, dat op de valreep ook poëtische beeldtaal toelaat in deze ter zake doende jeugdvoorstelling.” Theaterkrant (★★★★).

Tekst en spel: Marike van Weelden en Pieter Tiddens Regie: Esther Scheldwacht

Decor en kostuums: Ellen Klever Techniek en decorbouw: Jakob Nissen Muziek: Marlies Helder Filmbeelden: Ange Wieberdink Choreografie: Inge van Huijkelom

Stem Janneke: Bieneke Ehlhardt Fotografie: Joke Schot

Informatie en kaartverkoop: www.maastd.nl//lastigeouders/

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties