Studenten decoreren met afval school

7008-studenten-decoreren-met-afval-school

De Willem de Kooning Academie aan de Wijnhaven zit vol creatief talent. Studenten van verschillende opleidingen hebben hun handen ineengeslagen om met “afval” hun school te decoreren. De kunstwerken zijn te bewonderen op 23 februari om 19.00 uur tijdens een borrel. Tevens is hier gelegenheid om te netwerken en vragen te stellen aan de kunstenaars.

Het initiatief komt van de onderneming Get Rid, ook opgezet door studenten van de Willem de Kooning Academie die zich inzetten voor meer hergebruik van materialen onder studenten. “Vuilnis is prachtig! De rode draad door alle opleidingen van onze academie is duurzaamheid. We krijgen veel lessen over de waarde duurzaamheid doorvoeren in verschillende concepten en producten, dus waarom maken we niks voor onze eigen school?” vertelt een van de zes studenten uit Get Rid.

“Het is leuk dat we iets kunnen betekenen voor onze school en zo die tastbare bewustwording kunnen maken voor onze school” zegt een student die druk bezig is een ontwerp te maken voor een kunstwerk. Op 21 en 22 februari is er ruimte voor de studenten om aan de gang te gaan met de afval en op 22 februari om 19.00 uur is er om te vieren een borrel en een tentoonstelling. De tentoonstelling is ook open voor publiek en kost 2 euro per persoon. Op de borrel is er kans om met de studenten in gesprek te gaan en te netwerken. Het adres van de school is Blaak 10 in Rotterdam en de borrel vindt plaats in de kantine waar de kunstwerken uiteindelijk komen te staan.

De Willem de Kooning Academie aan Blaak 10, een Rijksmonument (Bron foto: Wikipedia)

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties