Gedichten met politie

Dichter des Vaderlands schrijft exclusieve bundel over Nederlandse Politie. Of de Dichter des Vaderlands ter gelegenheid van vijf jaar politie enkele gedichten wilde schrijven? Het leek Ester Naomi Perquin een merkwaardig idee, want wat hebben de politie en de poëzie met elkaar te maken? Toch hebben dichter en dienders elkaar gevonden. Ester Naomi liep de afgelopen maanden mee met verschillende politiemensen. Het resultaat van dit unieke project is de exclusieve uitgave Lange armen. Tien gedichten over de politie. Verkrijgbaar vanaf 9 januari bij de Nederlandse boekhandel.

Lange Armen
Voor dit project kreeg Ester Naomi Perquin een blik in een wereld waarin taal een fundamentele rol speelt. Waar voortdurend grote emoties op de loer liggen en waar soms ook vol onbegrip naar wordt gekeken. Perquin: “Ik zag ons als tegenpolen, maar merkte dat agenten juist heel veel gevoel hebben voor poëzie. Ze snappen dat je taal op verschillende manieren kunt inzetten. Hoe ze met een collega praten, een slachtoffer, een verwarde man. Een agent weet heel goed dat één woord het verschil kan maken. Daarin hebben we elkaar gevonden.”

De Dichter des Vaderlands kreeg op haar verzoek de volledige vrijheid. Dat gaf haar de kans om kritische vragen te stellen en in gesprek te gaan over de minder mooie kanten van het werk. Ze liep mee met diverse politiemensen en sprak met verschillende rechercheurs. Er waren huisbezoeken, rondes door de wijk, arrestaties en zelfs een enkele achtervolging.

Perquin: “Ik zag waaraan agenten bloot worden gesteld, wat ze allemaal moeten doen en kunnen. We hebben het vaak over zaken gehad die de hele maatschappij aangaan.

Etnisch profileren, geweld, de omgang met de media; dingen waar je als buitenstaander niet omheen kunt. Ik kreeg de kans daarover in gesprek te gaan en dat vond ik een voorrecht. De agenten die ik sprak zijn zich enorm bewust van de impact die hun werk heeft. Hun verhalen en herinneringen hebben me geraakt.” De tien gedichten die de Dichter des Vaderlands schreef gaan over de wereld achter het credo ‘waakzaam en dienstbaar’.

Korpschef Erik Akerboom: “Ester Naomi Perquin heeft in haar gedichten gevangen waar mijn mensen op straat iedere dag opnieuw mee te maken hebben. Deze tien gedichten zijn de verhalen van collega’s. Ze gaan over het politiewerk van alledag.”

Lange armen verschijnt in een gelimiteerde oplage van 1.000 stuks en is vanaf dinsdag 9 januari voor € 12,50 te koop bij de Nederlandse boekhandel.

Ester Naomi Perquin
Ester Naomi Perquin (1980) volgde schrijfonderwijs in Amsterdam en werkte jarenlang als gevangenisbewaarder. In 2007 debuteerde zij bij Uitgeverij van Oorschot met de dichtbundel Servetten halfstok. Voor haar werk ontving ze onder meer de Anna Blamanprijs, de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs en de J.C. Bloemprijs. Begin 2012 verscheen haar bundel Celinspecties, over het leven achter tralies. Deze bundel werd bekroond met de VSB Poëzieprijs 2013. Perquin was columnist bij De Groene Amsterdammer, Stadsdichter van Rotterdam, presentator van VPRO-programma Nooit meer slapen en draagt regelmatig werk voor bij (inter)nationale festivals. Zij presenteert jaarlijks De Nacht van de Poëzie in Utrecht en werd in januari 2017 benoemd tot Dichter des Vaderlands

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Van een hele klas keerden vier leerlingen terug

(Door Hans Roodenburg)

De Stichting Loods24 en Joods Kindermonument kunnen nog wel even doorgaan met het plaatsen in Rotterdam van zogenoemde Stolpersteine. Dat gebeurt op verzoek. In de Tweede Wereldoorlog zijn er ruim 100.000 Joden in Nederland door de nazi’s vermoord. Vandaag en morgen worden er weer 35 Stolpersteinen geplaatst in Rotterdam.

Na Amsterdam en Den Haag was Rotterdam met circa 13.000 Joodse inwoners de derde stad met de meeste Joodse inwoners aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Van hen zijn er bijna 10.500 Rotterdammers vermoord in de nazikampen. Het merendeel woonde in het oude gebombardeerde centrum.

Vanaf het uitbreken van de oorlog werd de Joodse gemeenschap geconfronteerd met allerlei maatregelen. Volgens de site van de Stichting Loods24 moet men denken aan Joodse kinderen die naar eigen scholen moesten, het dragen van de Davidsster en borden met opschriften als ‘Joden niet gewenscht’ of ‘Voor Joden verboden’, die de Joodse inwoners van de stad steeds verder uitsloten.

De in totaal 35 Stolpersteine worden in deze dagen geplaatst in het trottoir voor huizen waar ooit Joodse Rotterdammers hebben gewoond. Het was hun laatste officiële woonadres. Iedere plaatsing is bijzonder want het gaat over mensen die ergens in Rotterdam hebben geleefd.

Inmiddels liggen er in Rotterdam meer dan 300 Stolpersteine. De kosten ervan zijn bijeengebracht vaak door kleine donaties van bezoekers aan het Museum 40 – 45 NU aan de Coolhaven.

Op de site http://www.yadvashem.org/ zijn namen van Rotterdammers terug te vinden.

Bijschrift foto: Van deze klas keerden vier leerlingen terug........


  • Nieuw

  • Reacties