Onzichtbare wereld in TENT

6917-onzichtbare-wereld-in-tent

Groepstentoonstelling In a World We Can’t See in TENT Rotterdam
(Arthur Kleinjan, Ine Lamers, Margo Onnes, Anoek Steketee)

Van 25.01 tot en met 01.04.2018

Opening: donderdag 25 januari, 17:00 uur in TENT, Witte de Withstraat 50 Rotterdam

Op donderdag 25 januari opent in TENT de groepstentoonstelling In a World We Can’t See, met premières van nieuwe monumentale video-installaties door Margo Onnes en Arthur Kleinjan, en indrukwekkende multimedia presentaties door Ine Lamers en Anoek Steketee. Gelijktijdig met de opening van In a World We Can’t See presenteert International Film Festival Rotterdam (IFFR) in TENT de zesdelige video-installatie van Yervant Gianikian en Angela Ricci Lucchi. De installatie werd gerealiseerd voor documenta 14 en komt van Kassel nu naar TENT, Rotterdam.

De vier kunstenaars wenden elk op eigenzinnige wijze de camera aan om een diepere werkelijkheid achter de oppervlakkige realiteit bloot te leggen. In hun werk maken ze gebruik van de surreële sfeer en logica van magisch-realistische vertellingen, herinneringen en dromen. Daarmee verbeelden ze het collectieve onderbewustzijn dat onder de oppervlakte van het dagelijks bestaan sluimert, peilen ze naar existentiële menselijke angsten en verlangens, en tasten ze potentiële alternatieve werkelijkheden af. Deze fascinatie voor de diepere lagen achter de werkelijkheid biedt een gelaagd alternatief voor onze huidige fixatie op nepnieuws, verzonnen verhalen en alternatieve feiten, die onze omgang met de werkelijkheid momenteel lijkt te domineren.

In haar films en video-installaties rijgt Margo Onnes beelden en symbolen uit ons collectieve geheugen volgens de logica van een droom aaneen. TENT presenteert haar langverwachte nieuwe werk, All Along the Watchtower. Vertrekpunt is de gelijknamige beroemde song uit de jaren ‘60, waarin Bob Dylan met bijbelse en mythische beeldspraak de sfeer van dreigend onheil uit die tijd vertolkte. De song vormde de inspiratiebron voor een lange reeks muzikale interpretaties, onder meer door Jimi Hendrix. Onnes vertaalde Dylans enigmatische visioen naar de tijd van nu. Naast duistere droombeelden is er een hoofdrol voor muziek en dans, waarvoor Onnes een bijzondere samenwerking aanging met de psychedelische elektro-folkband Half Way Station en met dansers van Conny Janssen Danst.

Arthur Kleinjan presenteert een nieuwe monumentale videotriptiek, Above Us Only Sky. Een verteller voert ons mee in een magisch-realistische geschiedenis waarin niets verzonnen is. Zijn verhaal begint met een onderzoek naar een vliegtuigongeluk in het communistische Joegoslavië, dat één vrouw na een onwaarschijnlijke val uit de lucht overleefde. Van daaruit ontvouwt zich een web van verbanden tussen schijnbaar ongerelateerde gebeurtenissen die op vele punten verknoopt blijken. Kleinjan speelt een slim spel met de surreële logica van toeval, herhaling van gebeurtenissen en synchroniciteit.

Ine Lamers tast met fotografie en film de oppervlakte af van de zichtbare realiteit. In TENT toont zij haar project over de Siberische stad Zjeleznogorsk, gesticht tijdens de Koude Oorlog om in het geheim plutonium en raketten te produceren. Gesloten voor de buitenwereld en op geen enkele officiële kaart vermeld, vormde de stad voor wie er mocht werken de verwerkelijking van de socialistische heilstaat. Elke vorm van onderzoek naar de atoomstad is verboden. Lamers cirkelt al jaren met haar camera rondom deze ondoordringbare plek waarbij de verborgen stad en het omringende landschap steeds in een ander licht komen te staan.

Anoek Steketee presenteert Love Radio, een project over maatschappelijk trauma en de rol van media. Haatradio speelde een belangrijke rol in de Rwandese genocide van 1994. Op dezelfde frequentie wordt sinds 2004 de populaire radiosoap Musekeweya (Nieuwe Dageraad) uitgezonden, met een hoopvolle boodschap van liefde en verzoening. Kan fictie mensen bij elkaar brengen? Kan verbeelding de basis leggen voor een nieuwe maatschappij? Die vragen roept Steketee op met foto’s en een video-installatie van luisteraars die in de parallelle werkelijkheid van het radiospel verzonken lijken. Met haar theatrale benadering creëert Steketee documentaire beelden die gelijktijdig een innerlijke en uiterlijke werkelijkheid oproepen.

IFFR in TENT met Journey to Russia (1989-2017)
25.01 – 04.02.2018
International Film Festival Rotterdam presenteert Journey to Russia (1989-2017) in TENT. De installatie van Yervant Gianikian en Angela Ricci Lucchi wordt parallel aan In a World We Can’t See vertoont. Deze monumentale zesdelige video-installatie rondom herinneringen aan de Russische culturele avant-garde gaat vergezeld van een 10 meter lange rol tekeningen. Het werk van de makers wordt getypeerd door een kritische blik op het verleden, een poging de geschiedenis in een nieuw licht te zetten.

Filmmakers Yervant Gianikian en Angela Ricci Lucchi (beide 1942) wonen en werken in Milaan. Hun werk is te zien geweest in toonaangevende musea en tentoonstellingen, waaronder MOMA, New York; Jeu de Paume, Parijs; Tate Modern, Londen; de 49ste, 55ste en 56ste Biënnale van Venetië; en de laatste documenta in Kassel en Athene.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Liever Turks dan Paaps..

(Door Geert-Jan Laan)

Tijdens de Nederlandse vrijheidstrijd, de 80-jarige oorlog dus, was een gevleugelde uitdrukking:,, Liever Turks dan Paaps.”Dat sloeg op de moslimbondgenoten in een land dat nu Turkije heet. In de strijd tegen de Spanjaarden was de sultan een belangrijke bondgenoot van de jonge Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. In de harem van de sultan bevinden zich ook een grote hoeveelheid, door Nederland geschonken, Delfts blauwe tegels en andere kunstvoorwerpen.

Nederland was ook het eerste westeuropese land dat het moslimrijk erkende. En ook de eerste staat die een eigen ambassade in de stad opende die toen nog Constantinopel heette.Op onze beurt namen we de Turkse tulpenbollen mee en ontwikkelden zo een handel die tot op de dag van vandaag vele honderden miljoenen euro's en dollars waard is geworden.

Nu is het natuurlijk niet zo dat onze strak en streng gereformeerde voorvaderen ook vijf keer per dag op een matje in de richting van Mecca bogen met de tekst :,,Allah is groot.”

En katholieken werden niet onthoofd of op de brandstapel geworpen, maar wanneer zij zich in hun schuilkerken een beetje rustig hielden dan was een ander nieuw woord van toepassing. Het werd “gedoogd”.

En ik weet ook wel dat wanneer ooit de moslimtroepen niet voor Wenen waren tegengehouden de kans groot zou zijn dat wij ook in hoofddoekjes en lange jurken gekleed zouden zijn, maar dat is allemaal niet gebeurd.

Dus hebben we vrijheid van godsdienst. En dus plaatst iemand die de moskee wil sluiten zich buiten de orde in dit land.

En dat zou ook moeten gelden voor een politieke partij die geen leden en geen gekozen aanvoerder heeft.

Een fors aantal jaren geleden toen de Arabische landen dankzij de sterk gestegen prijzen van ruwe olie vele miljarden hadden te verteren was ik op een Europees/Arabisch symposium in de Zwitserse stad Montreux. Aanwezig was ook een uit Ijmuiden afkomstige vishandelaar. Ik vroeg aan hem of hij de Arabieren wilde overhalen onze malse Hollandse nieuwe te kopen en te consumeren. Hij knikte ontkennend. ,,Nee, dat houdt niet lang in de woestijn.” Hij troonde me mee naar een aanpalende kroeg en liet me samenzweerderig een soort kompas zien met allemaal in het Arabische afgedrukte plaatsnamen van over de hele wereld. ,,Kijk,“sprak hij terwijl hij een plaats dicht bij Montreux opzocht. De kompasnaald verschoof en hij wees:,, Daar ligt Mecca. Want zo'n Arabier ligt niet graag met zijn reet in de richting van Allah. Ik heb het de Meccafinder genoemd. ” Ik vroeg hoeveel het moest kosten. ,, Ik heb het in Italie laten vergulden. Zeg maar vijf honderd dollar.”

Een paar dagen later meldde hij dat hij er al zo'n zestig had verkocht.

Opnieuw had de koopman gewonnen van de dominee.


  • Nieuw

  • Reacties