Onze kunstschilder uit Litouwen

6904-onze-kunstschilder-uit-litouwen (Door Arie C. Torcque Zaanen)

Het was maandag, marktdag in een toeristen stad aan de Mediterrane, met veel buitenlandse bezoekers waar een marktje pikken een echte verfrissing is, na een hele week bakken in de zon en zand tussen je tenen, en glibberige huid van de zonnebrandolie.

Zoals elke dag zat ik in m'n atelier anex galerie te schilderen, toen hij met veel tromgeroffel binnen kwam lopen, prachtig wit tropenpak met bijbehorende panama hoed. Of hij de aanwezige kunstwerken mocht bekijken, vroeg hij met een bekakte stem in het Nederlands. Alsof Denia niet aan de Middelandse zee ligt, maar aan de Noordzee dicht bij Schoorl en Tuitjehorn.


Ja, Ja, hij was goed op de hoogte, want een 'bakande' had hem verteld dat er bij het kasteel een Hollandse schilder zat die 'sur-realistische' kunstwerken maakte en er zoveel maakte dat hij ze zelfs verkoopt. Tja, wat moet je er ook mee, als alle wanden van je huis volbehangen zijn, ha, ha, ha.

Afbeelding 1 © Arie C. Torcque Zaanen

Gerochel
Nu, alle gekheid op een stokje, hij zei: mijn naam is, en toen volgde er een soort gerochel uit zijn arrogante strot. En ook: ik ben huisarts, en toen klonk er zoiets als naar ik heb begrepen Bobbelskonte. Maar daar steek ik m'n hand niet voor in het vuur, want ik verstond er eerlijk gezegd geen woord van.

Hij was een echte kunstkenner en verzamelaar. Naar zijn eigen zeggen in het bezit van een echte Willink en een echte Van Dongen. Om hem de mond te snoeren - zijn arrogante gedrag kwam me langzamerhand mijn strot uit - nodigde ik hem met zachte drang uit voor een wandeling langs de tentoongestelde schilderijen om te horen wat als kunstkenner zijn bevindingen waren.

Eindelijk kon ik weer aan het werk. Ik was de laatste hand aan het leggen aan een schilderij van het Sint Pietersplein en het Vaticaan. Met Jezus, een kruis op z'n rug, strompelend achter de meute toeschouwers die staan te geilen om een glimp van de Paus op te vangen.

Afbeelding 2 © Arie C. Torcque Zaanen

Maar niemand kijkt achterom naar Jezus die voorbij strompelt. Na zo'n halfuur tot drie kwartier gewerkt te hebben stond hij opeens weer achter me om me te vertellen dat het een echt sur-realistisch idee was om Jezus met het Paleis op de Dam te vereeuwigen, waarna andere aanwezige bezoekers hem er attent op maakten dat het hier niet het Paleis op de Dam betrof, maar het Sint Pieters en Vaticaan, waarna hij in alle rust en met de grootste minachting voor de aanwezigen duidelijk maakte dat hij meermalen op het Sint Pietersplein was geweest.

Audientie
Dat hij zelfs een audientie had gehad met de secretaris van de Paus, dus heus wel wist waarover hij sprak. Toen een van de aanwezigen hem de vraag stelde of hij ooit in Amsterdam was geweest, werd dat door hem beantwoord met een minachtende blik.

Op de vraag of hij nog iets had gezien wat in zijn uitgebreide kunstcollectie zou passen, reageerde hij tot m'n verrassing zeer positief. Al had ik in feite niet anders verwacht.

Ja, hij was wel geinteresseerd, maar wat hij werkelijk zocht kon hij niet vinden. En hij vertelde me zonder omhaal dat hij op zoek was naar het meest perfecte schilderij. En hij vroeg of ik dat in opdracht zou willen maken! Gezien de persoonlijkheid van deze man besloot ik zijn opdracht aan te nemen. Wij begonnen te onderhandelingen over formaat, prijs, en voorstelling.

Afbeelding 3 © Arie C. Torcque Zaanen

Mooie opdracht
Als formaat wenste hij zo'n 50 x 60 cm. Het moest wel in de auto kunnen. Over de prijs zouden we het wel eens worden en wat de voorstelling betreft was ik geheel vrij. Een mooiere opdracht kon ik me niet voorstellen. Het perfecte kunstwerk zag ik al voor me, al was er één maar aan verbonden: Het moest in vier weken klaar zijn, want dan ging hij terug naar huis.

Naar Bobbelskonte begreep ik, maar kon het weer niet verstaan, en om het te vragen leek me niet beleefd. Dus spraken we af dat hij vier weken later terug zou komen om het door hem begeerde perfecte kunstwerk in ontvangst te nemen.

Die vier weken waren de langste uit mijn kunstenaarsbestaan. Eindelijk kwam de dag dat het kunstwerk overhandigd kon worden. Het schilderij werd op een ezel gezet en overdekt met een speciaal voor de gelegenheid in Omo gewassen smetteloos wit beddenlaken, zodat de nieuwe eigenaar het zelf zou kunnen onthullen.

Ik had enkele bekenden uitgenodigd om ons bij de overdracht gezelschap te houden. We hadden om twaalf uur afgesproken, maar om half twaalf kwam hij al de deur binnenvallen met vrouw en dochter, alle drie zichtbaar nerveus. Ik probeerde ze allereerst op hun gemak te stellen. Dat lukte met een glaasje rode wijn Casta Diva van Gutierres de la Vega, een stukje echte Hollandse kaas en de bijbehorende muziek Casta Diva van Montserrat Caballe.

Afbeelding 4 © Arie C. Torcque Zaanen

Nieuwe eigenaar
Mijn genodigden waren inmiddels ook aangekomen en onder het genot van het glaasje rode wijn, was het moment daar. De nieuwe eigenaar zou zijn lang gekoesterde kunstwens onthullen. Na een korte inleiding verzocht ik de huisarts uit Bobbelskonte het spierwitte beddenlaken van het meesterwerk weg te halen.

Met trillende handen en knikkende knieën ging de kunstkenner naar de ezel en trok met veel égards het laken van het canvas. Een maagdelijk wit doek kwam te voorschjn, met rechtsonder in de hoek de handtekening van de kunstenaar.

De huisarts werd eerst spierwit, bijna net zo wit als het doek, verschoot daarna van kleur doordat hij – ik weet het niet zeker – of zijn tong had ingeslikt of de hete aardappel die hij al die tijd in zijn strot had zitten. Wat ik wel weet is dat zijn gezicht veranderde in een vroeg werk van Karel Appel met alle kleuren van de regenboog.

Toen hij weer bijkwam, stotterde hij eerst wat onverstaanbare klanken, maar ging daana toch over tot concretere taal: 'Maar wat doe je me nou aan, je belazert me waar mijn vrouw en dochter bijstaan, dat had ik van een Nederlander niet verwacht, wat denk je wel wie je bent'.

Omdat niemand lachte, wij stonden hem allemaal met een ernstige blik aan te staren, kalmeerde hij enigszins. En ik legde hem de surrealistische boodschap van dit meesterwerk uit: 'Allereerst neem ik u niet in de maling. U als kunstverzamelaar en kunstkenner, zoals u zelf zegt, moet weten dat elke kunstenaar een groot meesterwerk begint met een maagdelijk wit doek dat hij met gesloten ogen invult met de creatieve beelden in zijn gedachten. Zo is ook dit meesterwerk ontstaan. En om met uw eigen woorden te spreken: een perfect meesterwerk. Al is de handtekening misschien niet zo perfect.'

De man werd hierna steeds kwader. Hij greep zijn vrouw en dochter bij de arm en stormde de galerie uit onder onverstaanbaar gemompel.

-.-

Afbeeldingen: Alleen de eerste twee werken ‘Dames’ (afbeeldingen 1 en 2), afmetingen 45 cm x 54 cm zijn van kunstschilder Torcque Zaanen nog te koop. En wel voor de speciale prijs voor Rotterdam Vandaag & Morgen- lezers van 3.000 euro per stuk. (Info: redactie, 06 – 22 43 61 28).


Torcque Zaanen (Rotterdam, 1941) studeerde kunst, illustratie, lithografie en grafisch ontwerpen.

Om zijn techniek te verbeteren heeft hij teken- en schilderles gehad van verschillende kunstenaars zoals Dirk Maandag, De Wachter en Jan Valk ,van Rens Bonnes kreeg hij les in Lithografie. Bij zijn bezoek aan ‘Galerie Dorpsweg’ in Rotterdam (1959-1961) om materiaal te kopen, maakte hij kennis met de schilder Willem De Kooning, die bij zijn bezoeken aan Nederland gebruik maakte van het atelier achter de galerie. Bij elk volgend bezoek aan Nederland, informeerde De Kooning hoe het met de vooruitgang van de jonge Torcque gesteld was.

Na een bewogen eerste deel van zijn leven in de wereld de lithografie, grafische vormgeving en illustratie, heeft hij een lange periode als schilder in diverse landen van Europa geëxperimenteerd.

Torcque maakt gebruik van verschillende technieken en kleuren, is altijd op zoek naar een stijl die bij zijn emoties past. Zijn fantasieën veroorzaken innerlijke conflicten die bij de realisatie van een nieuw doek worden uitgevochten als een intieme oorlog. Het resultaat is een weerspiegeling van het universum van de schilder, dat in bijna al zijn schilderijen iets heel persoonlijks vertelt. Hij wil graag dat zijn werken aanzetten tot denken, besproken worden. Hij ziet zichzelf niet alleen als schilder, maar als een verhalenverteller en een dichter die zijn woorden tot uitdrukking brengt met verf.

Op de foto hierboven (en de uitgesneden kopfoto) ziet u schilder Arie C. Torcque Zaanen in zijn atelier aan het werk.

Jim Postma :
Oh ja - hoe dom van mij - was in dit gehele plaatje er toch nog twee vergeten.

Namelijk Politiek en Sport: Bij de eerste staan altijd de beste stuurlui aan wal.

Bij de Tweede telt Nederland altijd zo'n Zeventien Miljoen bondscoaches.

Amen!

maandag 18 dec 2017

Jeroen Waardenburg. :
Ach laat Kees Versteeg nou niets verkeerds zeggen,maar kunstenaartje Arie C. Torcque Zaanen kan het schijnbaar niet aan als er wat over zijn werk gezegd wordt,Weer zo, zogenaamde Rotterdamse kunstenaar beroemd in eigen buurthuis.
Tja.......

maandag 18 dec 2017

Jim postma :
Over Kunst en Religie wordt in dit leven - wat is het verschil? - tot aan het einde van ons aller leven, heftig gediscusseerd. Een ieder van ons weet het altijd beter. Kunst is creatie, Religie is aan onze Creator.
Is God een kunstenaar of zijn wij met zijn allen (levens-)kunstenaars?

Alleen God (Almachtig) kan het weten. (Kom ik binnenkort in dit absolute Theater van de Lach nog op terug). En blijft tot in de Eeuwigheid staan;
'Elk OOORDEEL, voor het EINDOORDEEL, blijft een VOOROORDEEL.'

Doe hier uw voordeel mee. Amen!

maandag 18 dec 2017

Kees Versteeg :
DALí AAN DE MAAS


Maria in de Sahara.

Een filter
Die filtersigaretten rookt.

Een roos met hangtieten.

Jezus die de Amsterdamse kunstpausen op hun nummer zet!

Arie C. Torqué Zaanen
Is de Rotterdamse kreeft
Op de Catalaanse telefoon.

Een lullo ja,
Maar wat een fallus!

Deze Dalí aan de Maas
Ken zó in Boijmans.

http://atelieracw.tumblr.com/post/116985741285/de-kreefttelefoon

maandag 18 dec 2017

Arie C. Torcque Zaanen :
Men is wel monds genoeg om iemands werk te kraken maar helaas niet hands genoeg om beters zelf te maken. lullo coments van echte 010 kunstkenners.

maandag 18 dec 2017

Kees Versteeg :
Mooi dat we het eens zijn, Jeroen. Overigens is dat 'vergiet' op schilderij 1 natuurlijk een filter. We zien een filter die aan de lopende band filtersigaretten rookt. Met een lekker wijntje erbij. Prachtig.

zaterdag 16 dec 2017

Jeroen Waardenburg. :
Ook wij kiezen voor schilderij 4.


Torque Zaanen een grootmeester van dat typisch Rotterdamse lullo-surrealisme. Hij en andere Rotterdamse Dali's aan de Maas zijn wat mij betreft een eigen zaal in het nieuwe Depot van Boijmans waard. CITAAT.

Geheel mee eens.

zaterdag 16 dec 2017

Kees Versteeg :
Ik kies voor schilderij 4. De voorstelling doet me aan het stripverhaal van Kuifje denken, ook al vanwege dat hondje dat in Jezus' enkel wil gaan bijten. Maar de boodschap staat. Ook na een paar dagen als bureaubladachtergond op m'n laptop. Schilderijen 1 en 2 zou ik als lullo-surrealistisch willen betitelen, met een vergiet c.q. roos op de plaats van het hoofd. Op schilderij 3 is de luchtspiegeling helaas lelijk. Het surrealisme van Arie C. Torcque Zaanen heeft iets suffigs, en daarmee iets typisch Rotterdams. Je weet in deze stad nooit - zeker als het om oudere schilders gaat - of je met een echte kunstschilder van doen hebt of met een conciërge die in zijn vrije uren 'aan abstracties doet'. Ik bedoel dat niet denigrerend, integendeel. Het symboliseert de culturele onzekerheid van deze stad. Voor mij is Arie C. Torque Zaanen een grootmeester van dat typisch Rotterdamse lullo-surrealisme. Hij en andere Rotterdamse Dali's aan de Maas zijn wat mij betreft een eigen zaal in het nieuwe Depot van Boijmans waard.

vrijdag 15 dec 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties