KOPSTOOT

In de file

In de file

Voor de zoveelste keer staan wij als steeds ouder wordende ouderen bij een begraafplaats/crematiecentrum. Deze keer is de algemene begraafplaats in Crooswijk aan de beurt met de begrafenis van Marlies. Ook weer veel te vroeg van ons heen gegaan door samenloop van allerlei nare omstandigheden en toevalligheden.

Sommigen van ons kunnen het bijzetten in het graf te voet niet eens meer halen. Zij blijven achter in de aula op een bankje met krukken en al, toch nog genietend van het najaarszonnetje.

Als je elkaar tijdens de receptie weer aankijkt met het bekende ‘praatjepot’, lijkt het altijd eerder op een ‘All in the family reünie’, dan op een rouwbijeenkomst. Er wordt vooral veel gelachen onder een ‘Wijntje en een Trijntje’. En zo hoort het ook. De zestigers in ons gezelschap worden bekeken als zijnde nog ‘jonkies’. Oftewel zoals wijlen beeldhouwer Ru de Gier het zo plastisch uitdrukte ‘aankomertjes’.

De zeventiger- en tachtigers lijken hier inmiddels reeds in de meerderheid. Degenen die je een paar jaar niet hebt gezien beginnen nu toch echt oude koppen te krijgen. Maar dat wordt, meestal achter je rug, ook over jezelf verteld.

Er wordt schalks door een van onze ouderlingen in de wandelgangen gezegd: ‘Zó en wie van ons zal nu de volgende worden. Of moeten we daarvoor soms lootjes gaan trekken?!’

Dan zegt liedjeszanger Peter Goedhart gelaten en zuchtend: ‘Ja, wat dat betreft staan wij nu met zijn allen in de file, hè’.

Ik kijk op dat moment naar boven, naar onze stralende zon en voeg hier aan toe: ‘Ach, zo lang het licht op rood staat (daar bij de Hemelpoort), is er voor ons nog niets aan de hand!’

Jim Postma

Lees verder

Profeten

En Jezus zei: ‘Slaan zij u op uw linkerwang, keer hun dan ook uw rechterwang’ En Mohammed (Ali) zei: ‘De eerste k[...]

Oranje boven

6654-oranje-boven
(Door Jim Postma)
Leeuwinnen blijven winnen En laat de leeuw nu in zijn ‘hempie’ staan JP [...]

Maastunnelvisie (75 jaar)

Wie een brug legt naar een ander Kan altijd heen en terug Jana Beranová *(Citaat uit haar nieuwe ged[...]

All in the family

Als je heel toevallig In hetzelfde nest geboren bent Wat is toevallig? Wil nog niet zeggen dat je broers en zu[...]

Dodelijk

Och, wat erger ik me dood Aan kreten op de verpakking Van mijn rookgenot Vergezeld van walgelijke foto's W[...]

‘Moppentappen internationaal’

In de chique wijk Hillegersberg belt een Marokkaan aan bij het woonhuis van de plaatselijke chirurg. Als hij open doet [...]

Gewetensvraag?

Volgens recente vette mediakoppen en headliners in actualiteiten radio- en tv-rubrieken kan zo langzamerhand de hele w[...]

‘Terrastalk’

‘Terrastalk’ Tijdens onze terrasgesprekken in ons stamcafé vliegen de gespreksonderwerpen je om de oren. Zo zegt [...]

NEIN, ZWEI! ..

6559-nein-zwei
(Door Geert-Jan Laan; foto: Ed Oudenaarden)

Toen in 1982 ene Helmut Kohl de nieuwe Duitse Bondskanselier werd, was nog maar weinig over hem bekend. Van Duitse colle[...]

‘Spookhuis’ St. Franciscus

6542-spookhuis-st-franciscus
(Door Jim Postma)
Onze verslaggever Marcella Deen heeft hier laatst op de pagina een verhaal gemaakt over haar ervaringen in het St. Fr[...]

Social media

KOPSTOOT

Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties