Zeer vroeg voorjaar

Door Jim Postma.

Bewoners van de Rotterdamse Provenierswijk, vlak achter het Centraal Station, konden gisteren hun ogen niet geloven. Amper is dit Nieuwe Jaar begonnen of uit het niets wandelde daar op de Provenierssingel een trotse moedergans met zo’n acht jonkies. Al weer zeker enkele dagen uit het ei.

In de afgelopen haast niet winterse jaren was de Proveniersbuurt ook al vroeg met de primeur van jong geboren eendjes, vogeltjes of ander pluimage uit de wijk. Maar nooit zo vroeg als nu. De eerste signaleringen van nieuw geboren leven in de natuur was het jaar daarvoor pas in begin februari. Nu dus nog een maand vroeger!


Allemaal verder vers voer voor de wereldwijde discussies over ‘Klimaatveranderingen.’

Om te bewijzen dat de recente geboorte van het hele nest gansjes geen toeval is voor een onaangekondigd ‘zeer vroeg voorjaar’ moet men maar eens gaan kijken in de achterliggende Proveniersstraat. Daar, op een houten groene schutting, staat een zeer bekend gedicht van Jules Deelder onder de titel: ‘Rotterdam is niet te filmen.’ Boven die tekst hangen groene struiken vol met knoppen die nu reeds in bloei komen.

Inderdaad: ‘Rotterdam is niet te filmen!’


Fotorecht: Mishu Westerveld

Arie C. Torcque Zaanen :
daar loopt hij op, die zijn niet stuk te krijgen...

woensdag 16 jan 2019

Jim Postma :
En al die eieren van hem dan?...@@@

zondag 13 jan 2019

Arie C. Torcque Zaanen :
Voor zover ik weet drie (3) maar ja dat weet je nooit zeker....

zondag 13 jan 2019

Jim Postma :
Hoeveel kinderen heeft jouw zoontje van destijds zes jaar gekregen, opa?

zaterdag 12 jan 2019

Arie C. Torcque Zaanen :
Zoals m'n zoontje (toen 6 jaar) tegen z'n buurmeisje zei, toen ze vader en moedertje aan het spelen waren, je kan eieren leggen zoveel je wil, ik trap ze toch allemaal kapot.....

zaterdag 12 jan 2019

jim postma :
Even alle gekkigheid op een stokje. Zo'n week geleden melden wij dus gezien de verschijnselen in de natuur, 'Een zeer vroeg voorjaar'.

Gisteren weer even geweest op de plek des onheils. Vechtende waterkippen mannetjes of wijfjes. Een wijfje was vast begonnen met het bouwen van een nest in de singel. Onder het motto: 'Een goede meid is op alles voorbereid.'

zaterdag 12 jan 2019

Jim Postma :
In Diergaarde Blijdorp, vlak achter de 'Pinquinbar'. Als je het daar even vraagt, verwijzen ze je meteen naar de 'Kale Kakketoe', tegenover het Giraffencafé.

'Zegt Bokito vlak voor zijn grote ontsnapping ('The Great Escape') tegen de langste giraf: 'Jôh, ga jij even op de uitkijk staan.'

zaterdag 12 jan 2019

Arie C. Torcque Zaanen :
Goh Jim, in deze vlees loze week is dit niet aan te raden. jammer dat je niet achter je principes staat... (ik ben ook dik in de 70, eehhh waar is die kroeg??)

vrijdag 11 jan 2019

jim Postma :
Ja, zeg Jan, zo kennen wij er ook nog wel een paar.

Zit een oude vrouw van al ver in de zeventig op een barkruk aan de toog met een papegaai op haar schouders. Komt een niets vermoedende jongeman binnengelopen en gaat noodgedwongen naast de bejaarde dame zitten omdat de rest van de barkrukken reeds bezet waren.
Het vrouwtje kijk charmantvol de knappe jongeman aan en zegt spontaan: 'Als je kan raden wat er op mijn schouders zit, dan mag je vanavond met mij naar bed!'
De jongeman schrikt daarvan en ook niet helemaal gek antwoordt berekenend: 'Ook, ik zien het al. Dat is een krokedil!'

Zegt het vrouwtje ondeugend: 'Nou voor deze keer, reken ik die ook goed!'

donderdag 10 jan 2019

Jan Tak :
Mooi beroep Arie, ganzenmelker :-)

Er loopt een man op de Provenierssingel met onder beide armen een gans. Komt hij een vrouw tegen die plots begint te schreeuwen. Verbaasd zegt de man "ze doen u niets mevrouw " Zegt de vrouw "voor een gans ben ik niet bang maar ik dacht dat je mij wou aanranden"
Zegt de man "hoe kan dat nu met twee ganzen onder mijn armen"?
Zegt de vrouw, "nou die ganzen houd ik wel even vast"

woensdag 09 jan 2019

Arie C. Torcque Zaanen :
Een van de acht gansjes is reeds gisteren overleden.

Normaal, en er gaan er nog een paar, moeder de gans heeft niet genoeg melk voor de hele meute... en daarbij, is de door jou bedoelde G"d niet erg Gans vriendelijk...

woensdag 09 jan 2019

jim Postma :
God's (weer-)wegen zijn ondoorgrondelijk. Een van de acht gansjes is reeds gisteren overleden. Nu zijn er dus nog zeven!

woensdag 09 jan 2019

Arie C. Torcque Zaanen :
Opgevuld met gehakt en pruimen smaken ze best lekker....

woensdag 09 jan 2019

Hennie van der Zouw :
Mooie kopstoot Jim, maar helaas hoorde ik gisteren dat er hoogstwaarschijnlijk een Elfsteden-winter aan zit te komen in de tweede helft van januari / begin februari!

Dus wat doen we dan met de pasgeboren gansjes? In huis nemen?

woensdag 09 jan 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties