Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma

Jim Postma :
Bravo Arie. Jij snapt hem tenminste. Zoals eigenlijk alleen onze leeftijdgenoten ('naar genoegen genoten', sprak mijn oma (83) destijds),
hoeven onze grote vriend Den Dood, nooit meer te vrezen.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
'Op is op', nietwaar?
Een mensenleven lang.

zondag 07 okt 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Over de dood gesproken:

De dood
is je beste vriend
haat hem niet
want eens
wanneer je hem
nodig hebt
zal hij
er altijd zijn

zondag 07 okt 2018

Jim j.postma :
Niets is nieuws en blijft nieuws onder onze zon! Arie - en geloof het nou of niet - mijn nieuwe buren in mijn buitenverblijf aan de Zuidzijde (vijf km. van Oude Tonge), gingen op hun christelijke manier en levensstijl tegenover mij tekeer over een kippenhok dat destijds werd gebouwd door mijn twee (aangenomen) zussen en mijzelf.

Toen claimden deze nieuwe buren dat het kippenhok op HUN terrein stond, maar de waarheid was dat die ongeveer voor de helft op hun terrein stond en de andere op mijn terrein. Deze zeer eerbiedvolle kerkgangers van de christelijke levensstijl claimden toen het gehele kippenhok.
Nadat ik hun de ware historie had verteld van dit kippenhoek, sprak ik zelf in deze heden woordige tijd het Salamons-oordeel: 'In dit geval zal ik dus dit kippenhok in tweeën zagen, zodat wij daarin ieder de helft krijgen!/
Mijn Christengenoten spraken toen reeds (zo'n twee jaar geleden) ons gezamenlijk oordeel: 'Maar buurman, dan is dus het kippenhok van U."
Amen!

vrijdag 05 okt 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Nou ja Ronald, dat boek is natuurlijk een samenvatting van wat er na de winteravonden vertellingen van vader op zoon van is overgebleven want elke keer als de verhalen bij bruiloften en partijen opgehoest werden na het genot van de nodige alcoholische versnaperingen is er weer een stukje aangeplakt om de belangrijkheid van de verteller te onderstrepen, zo sprak men 3000 jaar geleden over Salomon tegenwoordig zegt men gewoon Salomo, is veel korter maar wel moderner tenslotte moet je wel met je tijd meegaan.

vrijdag 05 okt 2018

Jim Postma :
Ja, Salomo, ongeveer 3000 jaar oud, die is dan vast wat wijzer dan ik (slechts 70 nu).

donderdag 04 okt 2018

Ronald Sörensen :
Leuk gedicht, maar ik ken het boek Prediker gesschreven door Salomo.
Ongeveer 3000 jaar oud.

woensdag 03 okt 2018

Jim Postma :
Het Belgische ruimtevaartstation in Den Ukkel heeft recent aangekondigd de eerste bemande ruimtevaartreis naar de zon te maken.
Daarop verklaarde de gehele wetenschappelijke wereld hen voor gek.

Het hoofd van dit station, prof. W. Wortel, gaf daarna de volgende verklaring af:

'Wij reizen alleen 's nachts!'

dinsdag 02 okt 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties