Borstvoeding


Het schijnt mode te zijn om problemen te maken, zo hikken we vandaag nog altijd tegen het geven van borstvoeding in het openbaar aan. Iets dat we al doen sinds de mensheid bestaat en niemand die er iets achter zoekt of er kwaad van denkt. Zo gebeurde het dat Gerd Jan een verstokte vrijgezel van 39 jaar terug komende van z’n stamkroeg “De kroonkurk” op de Doklaan, op weg naar huis, een vrouw ziet die op de stoep van haar huis, een kind van een paar maanden de borst geeft.

Gerd Jan, verbouwereerd door dit liefdevolle gebeuren, staarde de vrouw met bewondering aan. Dat viel de vrouw direct op, en omdat ze als echte import Charloisse goed gebekt was, vroeg ze aan Gerd Jan: “Wat motje joh? Hebbie d’r last van?” Gerd Jan geschrokken en met het schaamrood op zijn kaken, verontschuldigde zich stotterend, zoals alleen maar een echte vrijgezel kan: ‘’Neem me niet kwalijk, mevrouw, maar als kind heb ik dit genoegen niet mogen smaken omdat mijn moeder bij mijn geboorte is overleden.

De vrouw die nu wel spijt had van haar reactie nam het Gerd Jan niet kwalijk en met een lach op haar gezicht zei ze: “Als je ook wil proeven, moet je het maar zeggen.” Gerd Jan was nu helemaal de kluts kwijt en stotterde: “Nou ja, mevrouw, als het niet te veel gevraagd is, heel graag.” ‘’Nou kom maar hier, maar dan moet het wel binnen gebeuren, want je weet hoe de buren zijn, ze maken er gelijk een heel gebeuren van.”

Gerd Jan huppelde, vol verwachting maar toch wel zenuwachtig, achter mevrouw aan het huis binnen, en nadat mevrouw haar kindje in bed had gelegd ging ze op een stoel zitten, maakte haar borst bloot en zei tegen Gerd Jan: ‘’Kom op joh, laat het je maar smaken.’’ Gerd Jan, nog steeds met het schaamrood op z’n kaken, vleide zich tegen de vrouw aan, streelde haar borst en liet zich de moedermelk goed smaken.

Na zich gelaafd te hebben en mevrouw bedankt te hebben voor dit vorstelijke vocht, zei hij: ‘’Tja... mevrouw, dit is wat anders dan een fluitje Heineken, nogmaals hartelijk bedankt.’’ De vrouw, die door het gelurk van Gerd Jan een beetje opgewonden was geraakt, zei toen: ‘’Geen dank, man, mocht je nog iets anders willen, zeg het maar, we zijn van alle markten thuis.’’

Gerd Jan verrast door dit aanbod stotterde: ‘’Nou, ja, mevrouw… eh… een boterham met pindakaas zou er ook nog wel ingaan, als het niet teveel gevraagd is.’’

Torcque Zaanen.

Rinus Vuik :
Een verademing deze Kopstoot van jou Torcque...een kleine ontsnapping uit de keiharde wereld van nu.Bedankt!!

dinsdag 17 apr 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties