Mozes en zijn Geboden


God de Almachtige riep Mozes op het matje.

Natuurlijk niet op die platvloerse aarde zo

ergens midden in de dorre woestijn.


Maar op de hoogste trede van Mount Sinaï

Mozes sloft er op zijn verouderde sandalen

slofje, na slofje naar toe. Een hele klim.


Intussen bleef zijn volk in diepe nieuwsgierigheid

achter bij de voet van de hoge berg. Jammerend

en lamenterend aan alle kanten


Pas na enkele uren komt Mozes op zijn ‘gemakkie’

naar beneden gesloft.

Het volk begint hem al toe te juichen.


‘En Mozes?, wat zei Hij? ‘Wat heeft Hij aan jou

verteld, wat wij met zijn allen nog niet weten?’


En vlak voordat Mozes weer helemaal beneden

was, sprak hij vanaf een slechts twintig meter

hoge richel boven de woestijn alsof hij

als een rockstar op het podium stond.

Met alle ogen als schijnwerpers op hem gericht.


Mozes kuchte nog even, bleef doelbewust zo’n

minuut in stilte de verdere nieuwsgierigheid

van zijn volk aanwakkeren en sprak toen

handenwrijvend alsof je een speld kon horen vallen:


‘Hij begon met 17!’ Maar ik heb het afgemaakt op 10!’.


Jim Postma

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties