Opa's helm


Jan Tak :
Hitler heeft voor al zijn generaals een nieuw pensioenregeling ontworpen gebaseerd op 10.000 Reichsmarken per cm lichaamslengte en vroeg Karl Brandt zijn lijfarts de metingen persoonlijk te verrichten.
De eerste generaal spreidde zijn armen en vroeg om een uitkering ter grote van de lengte tussen de vingertoppen.
De tweede generaal ging op zijn tenen staan en vroeg te worden gemeten vanaf de grond tot zijn kruin;
De derde zei tot Adolf; Herr Fuhrer ik zou het een eer vinden als U mij persoonlijk wilt meten vanaf het topje van mijn jonge heer tot onder mijn ballen. Vol respect om zoveel bescheidenheid pakte Adolf de maatlat en begon vanaf het topje van zijn penis naar onder toe te werken.
Scheiße, zei hij, "Who sind ihre klöten?"

Die, Mein Fuhrer, zijn in Stalingrad achter gebleven!

maandag 26 feb 2018

Ronald Sörensen :
Paar jaar na de oorlog.
Duitse Opa zit met kleinzoon op de knie in oud foto album te kijken.
Opa in winterkleding , opa op werk en dan slaat opa ineens een paar bladzijden over. Kleinzoon wil de overgeslagen bladen zien en zegt: “kijk opa, die enge man met dat kleine snorretje en daar sta jij!”
“Ja”zegt opa”Die man wilde oorlog en vervolging, daarom steekt opa zijn rechterarm uit om te roepen ho, ho, dat gaat zomaar niet”.

maandag 26 feb 2018

Jim Postma :
De absolute kampioenen van zelfspot (wereldwijd) zijn en blijven de Joden zelf.
'Moos komt via vele omzwervingen in AusWITSCH terecht. Daar is net een nieuwe SS-oberstürmbahnfürher aangesteld, nadat hij eerst diende aan het Russiche front. Ene Gerhardt Müller. Meedogenloos. Hij vond na zijn eerste dag de discipline onder zijn gevangenen veel te losbandig.
Hij kondigt aan: 'Totdat de discipline hier is hersteld, ga ik een van jullie per dag ophangen!'
Moos is de eerste uitverkorene omdat hij met zijn grote neus weer eens helemaal vooraan stond. Moos hevig verontwaardigd: 'Waar om ik nu weer?!
MÚller: 'Goed, ik zal je een kans geven. Als jij raadt welke van de twee mijn glazen oog is (opgelopen aan het front), dan ben van de haak.'
Moos aarzelde geen moment en riep spontaan: 'Ik zie het al, het is je linkeroog!' Müller stomverbaasd: 'Hoe wist je dat?!'

Moos: 'O, die keek mij zo menselijk aan!'

donderdag 22 feb 2018

Jeroen Waardenburg :
Natuurlijk kan dit..vrijheid blijheid.

Maar politiek gezien zou je wel is gelijk kunnen hebben,Maar van het haatdragende zelfbenoemde goedvolk niets van aantrekken,laat ze maar lekker in hun zelfhaatsop gaar koken.

donderdag 22 feb 2018

Jan Tak :
Kan deze wel Jim?
Tot voor kort zou ik hier wel om durven gniffelen, categorie Hollandse zelfspot daar waren we ooit sterk in.
Nu is het de zoveelste "weg met ons" grap vanuit de hoek waar het zelfbenoemde goedvolk zich verzamelt.

donderdag 22 feb 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties