Kaarten voor Sint Maarten


Het hele land staat bol,

van aandacht voor Sint Maarten

Niets is de Nederlanders te dol,

zoals de actie "Kaarten voor Sint Maarten ",

Het gironummer van het Rode Kruis,

groeit gestaag de hele dag

Hun schatkist puilt nu beduidend uit,

De vraag is voor wie is het hulp,

en voor wie gewoon buit.


Geert-Jan Laan

Jim Postma :
Vandaar het hele trieste van dit verhaal. Je wilt graag doneren om de arme bevolking te helpen, maar elke keer blijft er aan alle kanten geld aan de strijkstok hangen. Wie heeft daar nu nog ooit vertrouwen in?!

Eerst onze regering maar, waar elke inzamelingsactie hier als kleine nootjes (al gaat het hier om miljoenen euro's, terwijl er honderden miljoenen nodig zijn) in een totaal corrupt systeem aan de strijkstok blijven hangen.
Hulp vanuit ons hart en ziel, prima, maar wel in alle opzichten controle op controle, waar uiteindelijk onze spontane hulp belandt. 'Vertrouwen is goed', zei ooit mijn oude leermeester,' maar controleren is stukken beter. Waarvan akte!

maandag 18 sep 2017

Hans Roodenburg :
Uitstekend Geert-Jan! Ik kan mij nog Joost van 't Hooft (domineeszoon)herinneren die ooit in Het Vrije Volk over Stavenisse (thans nog een christelijk dorp vlak bij waar ik woon) schreef: 'Geef ons heden ons dagelijks brood en eenmaal in de 25 jaar een watersnood'. Zo is het maar net. Sommigen worden er beter van, het gros wordt echter door de ramp (ook financieel) getroffen. Laat staan dat het over het corrupte Sint-Maarten gaat. Overigens ben ik pas geweest in het Watersnoodhuis in Stavenisse. Daar hoorde ik alles over de watersnoodramp in het dorp (verhoudingsgewijs vielen daar de meeste doden onder de bevolking)

maandag 18 sep 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Strontschuit


Op ons terrasje in de Teilingerstraat (zijstraat Schiekade)

zit een bouwvakarbeider / aannemer

te oreren tegen een ‘takkenwijf’.


‘Alles wat ik in haar huis doe, is in haar ogen fout’,

zo steekt hij van wal.

Zodoende ben ik nu alleen al twee weken

met haar badkamer bezig.

‘Zeg ik’, waar wil je de spiegel hebben?’.

Zegt ze daar!

Zeg ik voor de tweede keer:

‘Weet je het nu zeker?’

Antwoordt zij: ‘Zeker!’

Teken ik het helemaal af, volgens haar wensen

en moet daardoor boren tegen keiharde tegels.

Breken er op de koop toe nog een tiental van mijn boortjes.

Eindelijk hangt nu de spiegel,

komt ze binnenlopen en zegt:

‘Hij moet toch een stukje hoger,

zodat die gelijk zit met het stopcontact.’


En zo gaat dat nu in dat pokkenhuis van dat pokkenwijf

al voor de honderdste keer. Om gek van te worden.


Het heeft mij een ding geleerd:

‘Je zit sneller op een strontschuit, dan in de gouden koets!’


JP


  • Nieuw

  • Reacties