Ontmoeting in Maastunnel

Op een morgen, niet anders dan de dagen ervoor
daalde ik af van Zuid, op weg naar Noord
En zij die stegen vanaf Noord, op weg naar Zuid
schoven aan mij voorbij
Passanten zonder gezicht,
de handen aan het stuur geklemd
Lichtjes voorover gebogen, safety first.

Voor mij,op een meter of tien stond
een mede - daler, die eenmaal beneden
aangekomen, wachtte op mij
en met een gebaar sommeerde
min of meer- ook schreeuwend
'kom op, we houden een wedstrijd'

Ik keek hem aan, staarde naar zijn fiets
“nee dankjewel – uw fiets heeft 21 versnellingen
de mijne slechts 4.”
Teleurstelling was zijn deel en de man dook
als een speer van onrust
af naar gene zijde van de tunnelbuis.

En ik volgde op gepaste afstand
in mijn eigen tempo
Had op deze morgen geen haast
De dag was nog lang

Rinus Vuik
( mijn gedicht in de dichtbundel 'Dichter Onder Water)

jim postma :
In meiijn schooltijd (Middelbare Handelsschool) toen al mijn rijke klasgenoten via hun welgevulde ouders uitbundig vakantie vierden in landen als Spanje en Italië, mocht ik als zoon van toen ouders (die alle touwtjes aan elkaar moesten knopen om overeind te blijven), bonen en aardbeien gaan plukken op het platteland van onder meer Oud-Beierland. In weer en wind. En toen dus onder de modder met fietsje door de Maastunnel!
Achteraf, lang achteraf, heb ik mij als arme zoon van een arme arbeider,
nog nooit zo rijk gevoeld! Enige probleem van toen: ik zo wit als karnemelk en de rijke zonen van de middenstanders hartstikke bruin. Gepest natuurlijk in die tijd met de gymnastieklessen. Maar ook dat overwon ik grandioos dank zij de bokslessen van mijn gymmleraar!

zaterdag 09 sep 2017

Ronald Sörensen :
In de Maastunnel heb ik begrepen waarom mijn Tomos (grijs drie versnellingen)bromfiets genoemd werd.
De motor moest uit blijven en het tweede deel van de fietstunnel kon je of lopen of fietsen met de brommer. Dat kon alleen met heel veel trappen!

Jammer genoeg ben ik geen dichter anders zou ik graag de gevoelens beschrijven, die vrijwel iedereen heeft gehad, toen hij/zij voor het eerst met de fiets c.q. brommer op de roltrap stond, die onhoudbaar de peilloze diepte inging.

zaterdag 09 sep 2017

Jim Postma :
Even blijven stil staan onder water, tijdloos worden en op het gepaste moment toch even adem halen!

zaterdag 09 sep 2017

Jana Beranová :
een leuk verhaal, Rinus. Je ziet het zo voor je.
Groet Jana

vrijdag 08 sep 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties