KOPSTOOT

14 mei 1940: Requiem voor een stad


Volgende week dinsdag vindt op Plein 1940 de jaarlijkse herdenking plaats van het bombardement op Rotterdam. Bij het beeld ‘De verwoeste stad’ van Ossip Zadkine.

De meeste stadsdichters hebben dat thema in hun poëzie verwerkt. Als opmaat naar de herdenking plaatsen we iedere dag een gedicht. Vandaag van Hester Knibbe, stadsdichter in 2015-20016. Hester heeft in 2015 de VSB Poëzieprijs gewonnen.


Requiem voor een stad

(Door Hester Knibbe)

Het viel uit de lucht en verbrandde
het hart. Toen het vuur was gedoofd

de levenden uit hun schuilplaatsen
kropen, verbaasd verschrikt de geblakerde

resten bezagen met daarin zomaar giraf
zebra, andere dieren die ze ooit achter hekken

hadden bekeken en die nu in de smeulende
leegte hun lijven en poten van hier naar daar

bewogen, geluiden maakten, hun nekken
uitstaken, zeiden ze: het is roet het is as het is

weg en weg kun je niet eventjes meten
of wegen, het is daar en weegt

voor de rest van een leven. Iemand
moet het bevel hebben gegeven - kijk, kijk

losgebroken de beesten!

Lees verder

14 mei 1940: De Dag van het Bombardement

Volgende week dinsdag vindt op Plein 1940 de jaarlijkse herdenking plaats van het bombardement op Rotterdam. Bij het be[...]

14 mei 1940

Volgende week dinsdag vindt op Plein 1940 de jaarlijkse herdenking plaats van het bombardement op Rotterdam. Bij he[...]

14 mei 1940

Volgende week dinsdag vindt op Plein 1940 de jaarlijkse herdenking plaats van het bombardement op Rotterdam. Bij het[...]

14 mei 1940

Volgende week dinsdag vindt op Plein 1940 de jaarlijkse herdenking plaats van het bombardement op Rotterdam. Bij h[...]

Oorlog

Mohammed Zakaria Oorlog aan de horizon, reken maar Onheil broeit Ik hoed mijn angstdromen stapel ze als wol[...]

Snoepgoed

J. Bernlef Na de inslag telt het kind zijn snoepjes stoffig aan elkaar gekleefd het kind telt en telt barsten sch[...]

Dichters

‘Dichters zijn lieden die woorden op een rijtje zetten,’ legde heer Bommel uit. ‘Daardoor krijgen die woorde[...]

VOOR BEP

(Door Joop van den Bos)
Daar gaat de slagersjongen, hij ijs rap op de fiets, jongleert met de mand aan het stuur. Hij snuift en spuwt zij[...]

De sloopkogels van de Internationale

(door Kees Versteeg) De brand in de Notre-Dame deed me ineens terugdenken aan de Koninginnekerk. Gesloopt in 1971[...]

VERBINDING

(Door Kees Versteeg) Een van de opmerkelijkste beelden in Rotterdam is dat van Rigardus Rijnhout, bijgenaamd De Re[...]

Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties